In het eerste weekend van februari stond het Open Zeeuws
Kampioenschap weer op het programma bij Indoor Karting Middelburg, het zouden 2
fantastische dagen worden met veel spectaculaire races, hele snelle tijden,
gelijkwaardige karts en heel veel blije en tevreden gezichten! Zo’n 55 rijders
stonden aan de start in de verschillende klassen, hiervan mochten 18 deelnemers
het podium op zondagmiddag beklimmen. Daaronder 6 verschillende kampioenen, en
van de 6 kampioenen liefst 4 karters met het maximale puntenaantal van 120, 2
van die vier verdedigden met succes hun titel van vorig jaar en 1 van die 2 werd
voor de 6e keer op rij kampioen. Wie dit allemaal precies waren
blijkt wel uit mijn verdere verslag, wat ik deze keer per klasse heb
uitgewerkt!! Dank aan alle mensen van Indoor Karting Middelburg voor weer een
perfect georganiseerd kampioenschap!
Mini’s
De mini’s, het woord zegt het al, is de klasse van de
allerkleinsten, de nieuwe talenten en deze reden hun races in de kinderkarts. In
de kwalificatie was het enorm spannend, de 1e plek versprong iedere
minuut en
na 5 minuten wist Zoë Ram de pole position te pakken met een hele knappe tijd.
In de 1e race op zaterdag werd er heftig gestreden, en de dames deden
het heel erg goed, Demi Poleij kwam naar voren en pakte een hele mooie
overwinning in de 1e heat, daarachter kwamen Jesse Boucherie en op de
3e plaats was de kampioen van vorig jaar gefinisht, Gino Focke die
van plek 5 naar voren was gestoven! Zoe eindigde als 4e en hierdoor
was de stand heel erg spannend na dag 1. Op dag 2 werd het niet minder spannend,
Demi wist de 2e race ook te winnen, en daarachter was het Gino die
wederom een prachtige inhaalrace reed en zo P2 pakte. In de finale van 15
minuten waren er nog kansen voor verschillende mensen om het eindpodium te mogen
beklimmen, Demi stond de overwinning niet meer af en kroonde zich door een 3e
overwinning op rij terecht tot Zeeuws Kampioene bij de mini’s! Zoe werd prachtig
2e, Gino deed wat ie kon maar het was net niet genoeg om net als
vorig jaar het podium te halen, hij werd 4e op 1 puntje van Jesse die
keurig 3e werd.
Junioren
Bij de junioren een bomvol startveld, maar liefst 14
jonge honden stonden op zaterdagochtend te popelen om van start te gaan en het
was schitterend om te zien. Ze reden dit jaar ook voor het eerst met een
minimumgewicht, en wel van 60 kilogram. De kwalificatie was spannend en voor de
pole draaide het uit op een mooie tweestrijd tussen Ted Monfils en Lorenzo Stolk.
Om en om stonden ze op kop, maar bij het vallen van de vlag was het Ted met een
42.12 die de pole pakte, een erg knappe tijd! Mo Staal, Jitse Roest en Giovanno
van de Broek zaten enorm dicht bij elkaar op de
plekken
3 tot en met 5. De eerste race was aan de kop niet bijzonder spannend, Ted nam
van kop af aan een kleine voorsprong en liet die niet meer uit handen glippen,
hij klokte een ongelooflijk snelle tijd van 41.91! Lorenzo reed naar een mooie 2e
en plek, en Mo reed heel erg knap mee aan kop met snelle tijden en werd zo 3e.
Daar achter was er een zeer felle strijd in het middenveld, uiteindelijk
gewonnen door Jitse die knap plek 4 pakte. Op zondagochtend was nog alles
mogelijk en ze hadden er allemaal weer veel zin in, de 2e race was er
eentje om op het puntje van je stoel te gaan zitten. Ted en Lorenzo maakten er
aan kop een prachtig duel van en in de allerlaatste ronde wist Lorenzo de
leiding nog over te pakken van Ted met een zeer verrassende actie. Echter kwam
Lorenzo een halve seconde na het aflopen van de computer over de meet en
daardoor telde de actie niet meer zo was in de briefing uitgelegd, erg jammer
voor hem, een meevaller voor Ted! Mo werd na een felle strijd opnieuw 3e
en bleef dus keurig op koers voor een podiumplek. In de finale gebeurde er in de
top 3 weinig meer, Ted liet er geen gras over groeien en pakte overtuigend zijn
2e Zeeuwse titel op rij. Felicitaties aan hem, ontzettend knap
gereden en ook Lorenzo deed het super, hij dook nog even de 41ers in
op zondag en werd in het kampioenschap 2e. Deze 2 jonge mannen laten
echt al heel goed racewerk zien, en dat beloofd nog voor de toekomst! Mo
eindigde het kampioenschap op plek 3, en deed dat als nieuwkomer heel erg mooi, Jitse werd keurig 4e, Maarten v/d Laars 5e en de jarige
Giovanno werd door een sterke 2e dag nog netjes 6e.
Dames
Bij de dames een mooi startveld van 7 meiden, allemaal
gecompenseerd tot 75 kilogram en de kwalificatieuitslag was hier eigenlijk
veelzeggend over de rest van het weekend. Annelien reed heel erg hard in de
5
minuten durende kwalificatie (42.4). Kim Oomen verruilde voor 1 weekend even het
buitenasfalt voor de indoorbaan en liet gelijk zien waarom ze altijd zo goed
scoort in de outdoor wedstrijden, ze pakte direct P2 voor Febe de Krijger. Zowel
de 1e als 2e race, waren het Annelien en Kim die eigenlijk
zonder al te veel problemen, en met hele goede tijden, de 1e en 2e
positie in beslag namen. Daarachter was er een mooie battle om plek 3, soms
gewonnen door Febe, dan weer daar Mellanie Motz. Voor de finale stond Annelien
er daarom goed voor en ze maakte het prachtig af door in de finale een uitermate
goede race te rijden (snelste tijd 42.2!!, hiermee had ze bij de mannen ook
zeker in de top 3 meegedaan!), terwijl Kim de 2e plek niet meer in
gevaar liet komen. Febe en Mellanie vochten om plek 3, uiteindelijk werd
Mellanie in de finale netjes 3e, maar was het Febe die aan het eind
van het weekend het eindpodium mocht beklimmen. Na een aantal keer 3e
was het Annelien dan toch gelukt om kampioen te worden, proficiat!!
Vedergewicht
De lichtgewichtklasse bij de senioren was goed bezet dit
jaar met 10 rijders, en voor het eerst deed ik ook in deze klasse mee. Want waar
ik de afgelopen 3 jaar kampioen werd in de middenklasse, zat ik nu onder de 75
kilogram en deed ik met de lichtste rijders mee.De concurrentie was fors
met onder meer WK finalist en Veersedam teammaat Marcel Kouijzer, en ook
2-voudig kampioen in deze klasse Ivo van Egmond stond aan de start. De spanning
bleek ook gelijk uit de kwalificatie waarin ik al heel snel een 42.4 klokte,
maar hij daarna niet meer onder door ging. Dit terwijl Ivo harder en harder ging
en in de allerlaatste ronde ging hij naar een 42.36. Echter vlak daarachter kwam
ik nog over de streep, en met een 42.31 pakte ik alsnog de pole. Marcel reed
naar plek 3. In de eerste race kon ik een heel klein gaatje slaan naar Ivo en
die besloot na een ronde of 3 te proberen P2 vast te houden en ging in de
verdediging. Ik kon hiervan profiteren, en met zeer constante tijden naar mijn 1e
overwinning van het weekend toe rijden. Marcel haalde het beste in zichzelf
boven en pakte Ivo voor de 2e plaats, terwijl achter de top 3 ook
heftig werd gestreden om iedere plek. Malcolm Poppe werd netjes 4e,
Tom Aarnoutse pakte plek 5.
Op zondagochtend weer nieuwe kansen voor iedereen, en de
2e race zou een knotsgekke worden. Mijn start was slecht en Marcel
zat direct boven op mijn bumper, in de 2e bocht gooide hij zijn kart
ernaast en probeerde mij in te halen. Ik werd deels in mijn zijkant geraakt,
waardoor ik bijna stil stond, de actie was op het randje, maar hij was ok, en ik
viel terug tot plek 6.
Zo leek het allemaal op rolletjes te gaan, maar opeens
moest ik toch even alle zeilen bijzetten. Ik begon aan een opmars door eerst
Robbert van Zetten in te halen, die een halve ronde later zonder pardon mij
gewoon weer probeerde in te halen! Geweldige gevechten, maar gelukkig kon ik er
voor blijven want ik wilde snel weer naar voren. Aan kop hadden Ivo en Marcel 2
keer van positie gewisseld en de 2e keer kwam Marcel aan de
buitenkant te zitten en verloor hierdoor veel plaatsen. Zelfs ik kon hier van
profiteren door gelijk aan de binnenkant aan te sluiten bij Tom, en pakte zo
plek 4 terug. Ik wist echter dat de heat kort was en ik moest haast maken.
Zonder te twijfelen haalde ik ook
Tom
en daarna Malcolm in, om vervolgens alles te geven om nog bij Ivo te komen. Ik
reed 6 ronden achter elkaar 42.0 en met minder dan 2 minuten te gaan kon ik toch
weer aansluiting krijgen bij Ivo, die direct begon te verdedigen. In het nieuwe
bochtje naar rechts zag ik echter een klein gaatje en daar dook ik meteen in!
Schitterend, want zo won ik ook deze race nog, al was het door het oog van de
naald, maar wel met een heerlijk gevoel, want wat een inhaalslag. Marcel pakte
op gepaste afstand van Ivo de 3e plek. De finale zou voor mij
gelukkig iets meer volgens ‘het boekje’ verlopen, ik pakte een goede start en
was er direct als een haas vandoor. Ivo en Marcel ging in de strijd om plek 2,
en ik zat in een heerlijke flow waarin eigenlijk alles lukte. Zelfs de lang
begeerde 41er kon ik er vlak voor het einde van de finale nog
uitpersen, een 41.96 en daarmee zelfs de snelste dagtijd, echt super. Ivo maakte
geen enkele fout en pakte toch weer heel knap een 2e plek, voor
Marcel die 3e werd en met zijn 17 jaar nog genoeg jaren voor zich
heeft. Tom pakte plek 3 in de finale en een hele mooie 4e plek in de
eindstand, super! Maar de titel, die was voor mij, en ook al was het alweer de 6e
achtereen, ik was er wederom echt heel erg blij mee, weer andere tegenstanders
verslagen, en niet de minsten. Met een zeer tevreden gevoel kon ik daarom ook
het podium opstappen en het weekend afsluiten. Het blijft iedere keer heerlijk
om toch weer als winnaar het podium op te kunnen stappen, en de laatste 5 jaar
ook ongeslagen, alle races en kwalificatie gewonnen (al was het dit keer weer
erg close af en toe!).
Middengewicht
Bij de middengewichten verrassend genoeg iets minder
deelnemers dan vorig jaar, maar wel een aantal hele snelle. De kwalificatie was
om te smullen, pas in de laatste seconden was duidelijk wie er pole pakte, en
dat was Mark Edelijn, al jarenlang vaste deelnemer en hij verzekerde zich door
een hele slimme en mooie slipstream van pole!! Daar achter Daan Pas, vorig jaar
2e in deze klasse, en 3e Jacky Gideonse ook heel dicht
bij. In de 1e race sloeg Daan echter meteen zijn slag, hij
haalde Mark netjes in en gaf daarna geen cadeautjes meer weg, hij hield alles
keurig dicht en pakte de overwinning. Jacky glipte met Daan mee naar plek 2,
Mark werd 3e voor Raymond Ram en Eddy v/d Male. Wie eigenlijk ook mee
zou doen was Mathias Grooten, mijn goede Belgse kartvriend, maar die had zich
helaas verslapen en was niet present. Tot verbazing van velen had hij (fanatiek
als ie is), echter toch de moeite genomen om op zaterdagavond nog helemaal naar
Middelburg te komen, om op zondag toch mee te doen. Helemaal van achteren begon
hij op zondagochtend aan een opmars, en zorgde ervoor dat zich een spectaculaire
race afspeelde. Hij haalde de ene na de andere in, en toonde zijn klasse door de
race net achter Daan als 2e af te sluiten met veruit de het beste
gemiddelde. Zelf was ie nog niet tevreden, Daan wel want die won keurig netjes
race 2 en voor hem liepen de races volgens plan. Mark werd 3e,
terwijl Jacky nog van alles meemaakt en zelfs met kart en al loskwam van de
grond in een duel met Raymond. In de finale was het Daan die van kop af aan de
leiding nam, en die niet meer afstond, zeer geroutineerd en zelfverzekerd, pakte
hij voor volgens mij al de 3e keer de titel in deze klasse, chapeau!
Mark werd met nog een mooie 42.64 (op 90 kilogram) 2e en Jacky 3e,
ook voor hen de felicitaties. Mathias moest weer helemaal van achteren komen, en
bleef dit keer steken op plek 4.
Koningsklasse
Bij
de zwaargewichten dit keer een uitgebreid deelnemersveld met stuk voor stuk
grote kerels natuurlijk. Niet 1, 2, 3 de mensen waarvan je zou verwachten dat ze
(aan hun postuur en met name de lengte te zien) heel goed in karten zouden zijn,
maar het niveau lag hoger dan in vele andere jaren (op de jarenlange dominantie
van Leroy Wehmuller na, die helaas dit weekend door rugklachten verstek moest
laten gaan). Maar genoeg andere toppers die het leuk maakten, zo was daar
Patrick Bakker die in de kwalificatie liet zien waarvoor hij gekomen was, de
titel pakken, en hij zette op 100 kilogram een scherpe tijd neer. Edward Vlugt
deed voor het eerst mee in Middelburg, maar pakte wel meteen plek 2, voor IKM
medewerker Simon Joosse. De 1e en de 2e race werden met
redelijk grote overmacht gewonnen door Patrick, die vele mensen deed verbazen
door 42.89 te rijden, echt een hele knappe tijd op dat gewicht. Achter Patrick
was Edward de duidelijk nummer 2, hij reed vaak weg van de nummers 3 en verder,
en deed dat heel netjes. Op plek 3 was het tweemaal Simon, maar daar achter
onder meer Jacco Schou, Mike Frijters, Cristiaan Meijer en Martin Kootstra op
het vinkentouw. In de finale wist Mike zelfs de 3e plek te pakken na
een heel mooi gevecht met Jacco en Simon. Simon behield wel zijn 3e
plek algemeen, terwijl Martin en Jacco 4en 5 werden. Daarvoor
Edward, die de 2e plek voor zich op eiste, en Patrick werd voor het
eerst Zeeuws kampioen en scherpte in de finale én passant zijn snelste tijd nog
even aan naar 42.76, allen gefeliciteerd!!
Op donderdag 26 januari vertrok ik met Mathias Grooten
per auto richting Oostenrijk voor de 4e race van de Austrian Indoor
Masters (AIM), zeg maar het Oostenrijk indoor kampioenschap. Op uitnodiging van
Werner Trügler (wereldkampioen 2005) deden we met zijn team mee aan de 12 uur
durende race te Kottingbrunn, ten zuiden van Wenen. We reden samen met Alex
Gumpenberger (wereldkampioen 2006) en dus
reed
ik met allemaal oud wereldkampioenen! Mathias had al tweemaal eerder meegedaan
aan de AIM. Na een reis van 11 uur kwamen we aan bij het appartement van Werner
in Wenen, daar gingen we ’s-ochtends eerst slapen. Later die dag, aan het eind
van de middag, gingen we voor het eerst naar de kartbaan om 2 trainingssessies
te doen. Het ging lekker en de baan was leuk, hoewel we nog niet met de
wedstrijdkarts (van de organisatie en niet van de kartbaan) reden. Wel was al
duidelijk dat de baan erg snel en vooral ook heel erg zwaar was!
Na een diner in Wenen gingen we rond middernacht weer
naar de kartbaan voor de race. We hadden eerst een 45 minuten durende
kwalificatie, waarin we alle vier even reden. Mathias en ik reden beiden 38.1,
goed voor een 8e plek op de startgrid. Er waren 18 teams en het zat
ontzettend dicht bij elkaar, 1 tiende sneller en we waren vanaf plek 3 gestart.
De race bestond uit 12 stints van een uur met ieder uur een andere kart. 9
stints was het minimumgewicht 75 kilogram, 3 keer 90, een mooi systeem waarbij
zware rijders niet
benadeeld worden. Mathias beet voor ons (we heetten trouwens KVK World Team) het
spits af en vanaf
de (rollende) start rukte hij direct op naar voren. Hij kwam
beter en beter in zijn ritme en haalde de ene na de andere in. Uiteindelijk
lagen we na een uur rijden al op de 3e plaats, achter de teams van
Gebrüder Weiss en Medlog. Als 2e ging ik rijden en dat was meteen de
minste kart die wij de hele race zouden krijgen. Niet lekker om mee te beginnen
maar ik moest er het beste van maken. We verloren wat tijd op de concurrenten,
zeker omdat het niveau erg hoog lag en de meeste teams constant hard gingen. Ik
probeerde wat ik kon, maar we zakten terug naar plek 6, en ik had direct al veel
pijn in mijn rug door het gestuiter en de vele grip die er lag, en dat met nog 3
stints te gaan!!
Na mij was het voor het eerst de beurt aan Alex, en die
ging prima. Vooral in het begin was hij bij de snelsten op de baan, later zakten
zijn tijden ietsje terug, maar we kwamen in ieder geval weer naar plek 4 toe.
Als 4e ging Mathias weer, Werner zou maar 1 stint rijden omdat hij
veel last van zijn rug had. Mathias had een redelijk goede kart en reed dan ook
een goede stint. Het was stuivertje wisselen in de top 5, alleen Medlog had
inmiddels wat afstand genomen en lag op plek 1. Mijn beurt was weer in de 5e
stint en dit keer had ik een prima
kart. Ik was nu bij de snelsten op de baan en kon zo weer veel tijd goedmaken.
Ik kwam terug naar de 2e plek en dus lagen we weer volop in de strijd
om de voorste plaatsen. Na mij ging
Werner zijn stint rijden en hij had een hele
goede kart. Zijn stint viel echter een klein beetje tegen, want waar we met die
kart juist wat hadden moeten terugwinnen, verloren we juist erg veel en vielen
we weer terug naar een 4e plek doordat 2 be Found en Gebrüder Weiss
ons inhaalden. De 7e stint was weer op 90 kilo en werd wederom gedaan
door Alex. Hij reed redelijk, maar kon niet echt ver terugkomen.
Inmiddels was de ochtend aangebroken en waren er nog 4
uur te gaan, het was zwaar maar te doen, en Mathias ging aan zijn 3e
stint beginnen. Mathias en ik waren de enige rijders van het hele veld die 4 uur
reden, volgens sommigen gekkenwerk! Mathias had geen geweldige kart, maar wist
de schade te beperken, sterker nog, hij reed verrassend snelle tijden in de 37ers.
Ondertussen was ook Mario Novak aan het rijden voor Medlog, hem kende ik nog van
het IKWC afgelopen zomer, en hij reed hier ontzettend sterk. Medlog leek
in een uitstekende positie om de race te winnen. Achter Medlog was het 2 be
Found dat zich nestelde op een 2e plaats, terwijl
Mathias weer
terugkwam naar plek 3. Voor mij zat de kartloting niet echt mee en in mijn 3e
stint had ik wederom een mindere kart en wederom was het een kwestie van schade
beperken. Ik zat er (ondanks de pijn) wel lekker in en kon lekker constant
rijden op de mooie en uitdagende baan.
Na 9 uur rijden was de laatste stint op 90 kilogram,
weer gereden door Alex, en die reed met een goede kart niet echt geweldig. We
zakten weer naar plek 4 en het werd nog moeilijk om het podium te bemachtigen.
Mathias en ik deden de laatste 2 stints, en weer stelde Mathias orde op zaken
door Gebrüder Weiss weer in te halen en zo weer de 3e plek te pakken.
De eerste 2 teams reden in ongewijzigde volgorde te ver voor ons uit, en ondanks
een goede laatste stint van mij, konden we daar niets meer aan veranderen.
Manuel Tenschert (ook WK finalist van afgelopen jaar) reed sterk voor 2 be Found
die de race als 2e eindigden. Wij werden uiteindelijk 3e
en dat was toch wel een mooi resultaat, en daarom waren we ook zeker tevreden!
Een mooi debuut (voor mij) in de AIM! Met plezier keken we dan ook terug op de
erg zware, maar mooie race, en met veel voldoening ook vooral.
foto's op de site van Meier-Racing Motorsport
deel I +
deel II
Volledige uitslag:1. Medlog
2. 2 be found KRT 3. KVK World Team 4. Underdogs Racing 5. Gebrüder Weiss
6. Meditec
7. Scuderia URT
8. U-Dogs
9. Ruck Zuck KRT
10. Power on Racingteam
11. Team Hungary
12. Bulldogs
13. Hotkart
14. Medlog Turtles
15. Dörflinger Racing
16. SD-Rockets
17. Roadlife
18. Virgin Kart Team
2011 zit er op en dus tijd om terug te blikken of juist
om alweer vooruit te kijken naar het komende jaar. Ik doe het beiden en om te
beginnen een kijkje terug in het afgelopen jaar. Allereerst hebben natuurlijk
het verlies van Didier Hulders en
Romke Hioolen veel indruk op mij gemaakt. Ook in de kartwereld
gaat dit niet aan ons voorbij, maar gelukkig houden we wel de mooie
herinneringen.
Voor wat het karten betreft kan ik niet anders zeggen dan
dat het weer een succesvol jaar was, om met de feiten te beginnen: 83 races, 34
overwinningen, 64 podiums, 29 snelste raceronden en 20 pole positions. Cijfers
zeggen natuurlijk lang niet alles, wat veel meer zegt is bijvoorbeeld de
individuele Zeeuwse titel die ik in februari voor de 5e opeenvolgende
keer op mijn naam zette bij Indoor Karting Middelburg. Persoonlijk vind ik dit
altijd één van de mooiste kartweekenden van het jaar en daarom des te mooier om
telkens te winnen. In juni was ook de Zeeuwse titel voor teams weer een prooi
voor ons team, Veersedam Auto waarmee we al voor de 6e opeenvolgende
keer kampioen werden. Het lijkt al normaal te worden, maar kampioen worden went
nooit en blijft ieder jaar weer speciaal! Kampioen worden was me in het
Nederlands kampioenschap voor teams, de Master Kart Series, nog nooit gelukt.
Het enige doel voor dit jaar was dan ook om de titel te pakken, en samen met
teammaat Dave Adriaanse deden we een gooi naar de titel. Maar helaas waren 3
overwinningen en 8 podiums niet genoeg om RN Racing te verslaan, en dus werden
we
voor de 2e keer 2e. Zeker niet iets om ons voor te
schamen, want het niveau lag hoger dan ooit en verwacht. Wel moet gezegd worden dat de
veel te zachte banden de competitie niet echt positief beïnvloedden.
Het indoorkart seizoen had zoals de laatste jaren
gebruikelijk zijn hoogtepunt in de zomermaanden, met het
Indoor Kart World Championship. Ongekend populair dit jaar, met liefst 188 deelnemers in het
Belgische Eupen. Ik beleefde het beste WK dat ik ooit heb gereden, beloond met
een schitterende 3e plek achter de toppers Kenny Geldhof uit België
die de wereldtitel prolongeerde, en debutant Max Beer uit Duitsland. Ik
zelf kan niet anders dan super tevreden zijn, 4 overwinningen en 6 podiums, en
ook top 5 in de finale voor het 4e jaar op rij. Ik ben nu de enige
rijder die ooit 3 maal achter elkaar het eindpodium heeft weten te bereiken,
super! Maar natuurlijk rest er nog 1 plekje op dat eindpodium dat ik graag nog
eens zou willen beklimmen. Dit jaar deden we voor het eerst met een kartclub mee uit
Zeeland, Leroy Wehmuller, Marcel Kouijzer en Corné Snoep hielden zich
fantastisch staande op het sterk bezette WK. Allen stonden ze op het
podium (Corné zelfs met 2 geweldige overwinningen) en samen haalden we hierdoor
een 3e plek in het teamklassement, echt briljant!
2011 was ook een jaar van heel, heel veel endurance
races. Om vlak bij de deur te beginnen, in Middelburg behield ik mijn ongeslagen
status in endurance races sinds 2007, en dat in bijna allemaal verschillende
teams! Ik ben benieuwd wie deze reeks als eerste kan doorbreken. Dit jaar won ik
samen met de Belgen Mathias Grooten, Robin Borremans en Mats de Jong de 12 uur
van Middelburg (de langste race ooit gehouden in Middelburg) en met Annelien en
Mathias de 500 ronden van Middelburg (voor de 5e keer op rij). Een
hoogtepunt van het jaar was ook de winst in de 24 uur van Eupen met Bluestar en
de podiums in de 12 uurs races van Eupen 2x en Puurs. Daarnaast wonnen Annelien,
Mats en ik de 10 uurs race van Roosendaal met grote voorsprong. In Brussel werd
ik met Mats 2e in de 8 uur van FKI en ik won de 2 uurs eindejaarsrace
te Sint Niklaas. In mijn 1e jaar in het Belgisch Kampioenschap
Indoorkarten, de KartGrid Cup werd ik prachtig 3e achter Mats en
Mathias, ook in teamverband samen met de snelle Belg Bart van de Vel werden we 3e.
Waar het indoor enorm druk was, was het met buitenkarten
akelig rustig dit jaar, nauwelijks gereden in de Rotax Max. Nog wel een
jaar gereden in de prokart met de Kings of Karting samen met Dave, Jan-Willem de
Coninck en René Joziasse. Één van mijn mooiste overwinningen OOIT behaald in
Hahn tijdens de 1e race en verder nog een mooie race gewonnen in
Emsbüren. Maar naast veel mooie moment waren er ook teleurstellingen met als dieptepunt de seizoensafsluiter waar we de titel
in handen hadden maar we uitvielen met pech. Zo werden we (weer) teleurstellend 2e
net als vorig jaar.
In 2012 geen Kings voor mij maar des te meer
indoorkarting. Zo staat het WK uiteraard weer in de planning, hoewel momenteel nog niet
bekend is in welke vorm
en waar het WK komend jaar naar toe gaat.
Het zal wel in Europa zijn en van 22 tot 29 juli, maar we
wachten rustig af. Half januari zal er meer nieuws komen van de vernieuwde
organisatie. Ook weer een nieuw seizoen KartGrid Cup met Bart van de Vel en
MKS met Dave Adriaanse en Marcel Kouijzer. Ook ben ik weer van
plan om de 24 uurs races van Brussel, Eupen en Essen mee te doen, en ik ga mijn
debuut maken in de Austrian Indoor Masters, al eind januari met de 12 uur in
Kottingbrunn (Oostenrijk). Tevens is er waarschijnlijk een Nederlandse indoor huurkart
competitie op komst in 2012 waar ik ook dolgraag aan de start wil verschijnen
met een snel team, maar die bekendmaking laat nog even op zich wachten. Samen
met Cuma Kastaci, Ivo van Egmond en Dave Adriaanse doe ik voor IKM ook mee met
de Bitemedia competitie in Roosendaal, en met Jos Boone, Marcel, Dave en Leroy
gaan we voor onze 7e ZIKK titel. Ook het Zeeuws kampioenschap op 4/5 februari wil ik erg graag weer winnen net als vele andere races waar
ik aan mee ga doen! Genoeg dus om weer naar uit te kijken en me weer op voor te
bereiden. Ik zal niets aan het toeval over laten en me fysiek goed voorbereiden
op hopelijk opnieuw een succesvol seizoen.
Niet de eindejaarsrace in Sint Niklaas zoals ik
aanvankelijk dacht, maar de oliebollenrace te Dordrecht zou de afsluiter worden
van het kartseizoen. Op het laatste moment schreef ik me in voor de 3 uurs race,
helaas niet op gewicht, maar ik besloot om alleen mee te doen, ondanks de
verhalen over de baan die nogal hobbelig scheen te zijn. Ik was er ooit jaren
geleden eens geweest maar ik kon me er weinig meer van herinneren, en dus was de
kwalificatie van 5 minuten mijn training. Dit was natuurlijk erg lastig en met
11 teams op de baan van slechts een goede 30 seconden moest ik vaak aan de kant
voor snellere rijders. Het ging helemaal niet goed en ik moest laatste starten,
zelden meegemaakt maar des te meer een mooie uitdaging om naar voren te komen.
Edwin Hermes, een bekende die ik vaker tegenkom in Roosendaal, pakte
pole-position. Ieder uur moest er van kart gewisseld worden (2 keer dus) en als
solo rijder moest je ook een pitstop maken en 5 seconden stil blijven staan om
wissels bij andere teams te compenseren. Er deed ook een team mee met de
autocoureurs Ho-Pin Tung en Yelmer Buurman. Zij stonden vlak voor mij op de
startgrid en bij de start had ik al
direct
2 mensen te pakken. Je kan in Dordrecht goed inhalen en ik begon beter en beter
in mijn ritme te komen tijdens het 1e halfuur. Mijn tijden gingen beetje bij
beetje omlaag en ik haalde steeds mensen in waardoor ik me iedere keer weer kon
optrekken aan snelle rijders. Na een minuut of 30 lag ik 5e en al een seconden
of 15 achter de top 4, maar ik pakte wel opeens de voorlopig snelste raceronde
met een 31.1. Dat ging dus lekker en mijn racetempo was goed. Na de 1e
kartwissel kwam ik als 4e weer de baan op en ik kon doorgaan met de tijden
waarmee ik bezig was, en zo was ik in het 2e uur de snelste op de baan. Ik
haalde de nummers 3 en 2 in en liep in op de 1e, Ricardo 19.
Ook verbeterde ik de snelste rondetijd naar een 31.06 (bleek de snelste
maandtijd en bleef ook de snelste ronde) en ik maakte mijn verplichte pitstop.
Ik kwam op P3 weer de baan op en pakte al snel plek 2 weer terug, op zo’n halve
ronde van de leider in de race. Bij de 2e kartwissel trof ik een iets mindere
kart waardoor ik jammer genoeg geen aanval meer kon doen op de overwinning. Ik
lag al een ronde voor op het 3e team en 2 ronden op de nummer 4, dus ik besloot
gewoon lekker uit te rijden en niks meer te forceren. De nummer 1 kon me
daardoor nog op een rondje zetten, maar ik was na 3 uur racen niet alleen bont
en blauw, maar zeker ook tevreden met een mooie 2e plaats, en dat vanaf de
laatste startpositie! Een hele leuke afsluiter van het jaar op oudejaarsdag en
een mooi debuut op een naar mijn mening erg leuke nieuwe baan.
Op woensdag 28 december was er weer een 2 uur lange
eindejaarsrace in Sint-Niklaas. Precies een jaar geleden reed ik voor het eerst
op deze baan, toen ook tijdens de eindejaarsrace waar ik gelijk 2e
werd achter Mathias.
Afgelopen jaar heb ik een aantal races hier gereden en het
ging altijd lekker, en de beslissing om weer aan deze race mee te doen was dan
ook snel gemaakt. We reisden met maar liefst 4 teams af naar België om mee te
doen, maar jammer genoeg mochten Lorenzo Stolk en Giovanno v/d Broek niet
meedoen omdat ze te jong waren, erg zuur en dus maar 3 IKM teams aan de start.
Cuma reed met Annelien, en Dennis de Bree en Alex van Goudswaard deden ook mee!
Er waren in totaal 22 teams, waarvan 5 eenlingen, waaronder dus ook ik en
Mathias. Halverwege de race was er een kartwissel en de kwalificatie was slechts
5 minuten. Mijn kwalificatie begon gelijk goed, maar door 2 langzamere rijders
had ik even een paar mindere ronden en in de laatste ronde moest het gebeuren,
dat lukte goed en ik pakte met een 39.25 pole position. 2 tiende voor de nummer
2, en Mathias stond 4e, Dennis en Cuma in de middenmoot.
Ik had een uitstekende start en was gelijk goed weg. Ik
kon langzaam maar zeker de 38ers opzoeken en zo verder weglopen van
een groep van een man of 6/7 die achter mij aan kwam. Daar waren ze heftig aan
het strijden, en dat speelde mij weer in de kaart. Het ging allemaal voortvarend
en al redelijk snel kwamen de eerste achterblijvers. De meesten gingen prima aan
de kant en zo bleef ik lekker in mijn ritme en kon ik constant blijven rijden.
Mijn snelste tijd het eerste uur was een 38.68. Mathias had zich opgewerkt naar
P3 en ik kwam aan het einde van het 1e al uur aansluiten bij de groep
achter me. Toen kwam de kartwissel, waarvoor je werd binnengeroepen, en ik nam
geen risico met uitrijden van de pits. Er kwam net een treintje rijders aan en
ik
wachtte rustig en verloor zo wat tijd. Mathias had een hele goede wissel en won
een aantal seconden op mij, en kwam zo weer voor mij de baan op, en ook op plek
2. Bjorn Vermeulen was inmiddels op P3 beland en zat al snel op de staart van
Mathias. Die moest met nog een flinke poos te gaan (ongeveer 45 minuten) al
beginnen met verdedigen. Hierdoor kwam ik snel weer dichterbij en zette ik de
nummers 2, 3 en 4 op een ronde.
Mijn tijden waren nagenoeg gelijk aan de 1e
stint en ik reed nu een 38.71 als snelste, met steeds veel 38ers, en
uitgerekend Annelien zat het dichtst bij mijn tijden, zij reed ook zo nu en dan
in de 38ers. Dit kwam ook omdat Mathias nog steeds een treintje
achter hem hield, maar dit lukte goed. Zo werd hij knap 2e, en door
al het verdedigen won ik de race met bijna 2 ronden voorsprong, een zo goed als
perfecte afsluiting van het kartseizoen!! Zo was de top 2 van vorig jaar precies
omgekeerd en Bjorn Vermeulen maakte het podium compleet. Cuma en Annelien pakten
ondanks een slechte wissel een mooie top 10, 9e plek binnen 10
seconden van plek 2, en Dennis en Alex werden netjes 11e.
16 en 17 december 2011, het einde van het (kart)jaar is
alweer in zicht en een recordaantal van 79 races zijn er al weer achter de rug
dit kalenderjaar. Dit was zeker geen reden om met mijn dit jaar verzamelde
prijzen bij de kerstboom te gaan zitten, in tegendeel, ik trok er met kartmaat
Corné Snoep op uit tot over de grens, om eens mee te gaan doen aan een 3 uurs
race bij Daytona in het Duitse Essen. Maar liefst 27 teams waren voor deze race
ingeschreven en we wisten dat de baan lang was en het niveau van de teams hoog
lag, dus besloten we op vrijdag al door te gaan om wat trainingssessies te
maken. In Essen aangekomen kregen we te horen dat we maximaal 4 heatjes konden
doen op een deel van de baan, een goede 40 seconden lang. De hele baan is
ongeveer 1 minuut en 50 seconden lang, maar het was alvast goed om eens een deel
van de baan en de karts te verkennen. De trainingen gingen prima, Corné was
direct heel snel. Ter vergelijking, hij reed nog niet een vijfde deel van het
aantal races dat ik dit jaar reed, en meteen legde hij me het vuur aan de
schenen, over talent gesproken! Op weg naar ons hotel werden we op een manier
alsof we criminelen waren aan de kant gezet door de Duitse Polizei vanwege de
lampen waar iets aan mankeerde, we mochten niet verder maar gelukkig was het
hotel op loopafstand!
Op zondagochtend was het een leuk weerzien met de
Nederlandse teams van Mystery Racing onder leiding van Jos Smit, een oude
bekende die tegenwoordig veel races rijden in Duitsland. Na een briefing was het
tijd voor een training/kwalificatie van 40 minuten. Marco Koolaard, vorige week
nog teamgenoot van Corné en winnaar in de MKS in Middelburg was van de partij om
ons te ondersteunen/aan te moedigen! Snoopy en ik hadden beiden dus maar 20
minuten (amper 10 rondjes) om de baan te verkennen, en dat terwijl het
buitendeel ook nog eens kletsnat was, wat het er allemaal
niet
makkelijker op maakte. Ik begon en we reden tot onze verrassing meteen in de top
10 en zelfs even top 5, maar toen Corné instapte begaf de kart het en moesten we
wisselen. Corné verbeterde mijn tijd nog ietsje, een 9e startplek was
ons deel. De pole was voor de vice wereldkampioen Maximilian Beer die erg hard
ging. Corné ging starten en bij de rollende start pakte hij meteen in plekje in
de 1e bocht. Het was even zoeken naar ritme, maar dat duurt bij Corné
nooit zo lang, en ondanks de listige omstandigheden werden zijn tijden steeds
sneller. Langzaam maar zeker werkte hij zich dan ook op naar voren.
Er waren 3 verplichte kartwissels en los daarvan ook 3
verplichte rijderswissels, de kartwissels gingen op nummer, en wij waren 24 dus
moesten lang wachten. Toen we na een uur en 15 minuten werden binnengeroepen
wisselden we van kart, en dezelfde ronde in een andere pits ook van rijder. Ik
ging rijden en dat ging meteen lekker. We lagen inmiddels rond plek 6 en Corné
had nog heel even de snelste rondetijd in handen gehad. De baan droogde echter
iets op en dus gingen ik en ook veel andere teams harder en harder. Het ging
prima voor onze 1e keer op deze baan en ik had een paar leuke duels
met snelle Oosterburen die ik nog kende van het WK. Maximilian Beer en
Maximilian Fritz die samen voor Daytona II reden waren echter niet te houden.
Ze
reden enorm snel en kenden net als veel andere thuisteams bijzonder goed de weg.
Omdat de 1e stint van Corné nogal lang was ging ik verder met de 3e
kart en deze was een stuk lastiger te besturen op het gladde buitendeel. Zeker
toen het weer begon te regenen verloren we wat tijd op een paar concurrenten .We
verloren P4 aan MSC Gelb Blau die met Maximilian Barth goed onderweg waren. Ik
kon mooi aanpikken en reed daardoor weer mooie tijden.
Na ruim 2 en een half uur rijden was de laatste
kartwissel en ging Corné weer rijden, hij deed het uitstekend maar kreeg gek
genoeg een kussentje dat op de baan lag tussen zijn aandrijfband. Hierdoor
kwamen we stil te staan, en zoals het in Duitsland gewoon is gooiden ze meteen
de rode lampen aan en stond iedereen binnen no time stil op de baan. Er werd een
nieuwe kart aangereden en iedereen kon weer verder gaan, zo verloren we
nauwelijks tijd, super systeem en heel eerlijk! Met nog 5 minuten te gaan was
het harder gaan regenen en maakten we onze laatste verplichte stop en ik reed de
laatste paar ronden uit. Uiteindelijk finishten we op een zeer mooie 5e
plek. Een mooi resultaat waar we zeker gezien de weinige training en het hoge
niveau absoluut tevreden mee waren. Daytona II won de race voor Streetfighters
en MSC Gelb-Blau. We waren lekker aan elkaar gewaagd, ik reed de snelste ronde
maar dat zegt weinig vanwege de voortdurend wisselende weersomstandigheden, en
we hebben lekker geracet op een mooie baan en veel gelachen! Een leuk Duits
avontuurtje dat zeker voor herhaling vatbaar is, als het goed is rijd ik samen
met Corné, Mats en Mathias eind mei de 24 uur van Daytona Essen!
Van dinsdag 1 tot en met donderdag 3
november stond ik op het sport en businessplein van de Contacta in de
Zeelandhallen in Goes om de kartsport en mijzelf te promoten. Ook Mitchel
Verburg was van de partij.
De
Contacta werd voor de 25e keer gehouden en is dé
netwerkbeurs van Zuid-West Nederland en Vlaanderen.
Er was een speciaal plein voor
exposanten uit de Sport & Business branche. Op dit plein werd Olympics
by the Sea officieel geopend worden door Olympisch
medaillewinnaar en wereldkampioene judo, Elizabeth Willeboordse.
Ook JudoGoes was op het evenement aanwezig. André van
Meerkerk gaf samen met de judoka´s van JudoGoes een mooie
demonstratie in de vorm van een 2 uur durende training.
Tijdens de Contacta hield ik een prijsvraag: Ruben Boutens heeft
al 303 keer op het podium gestaan. Hoeveel eerste plaatsen waren
daarbij?
Het goede antwoord was: 156
Onder de
bijna 200 deelnemers waren er 6 juiste antwoorden. Uit deze 6
personen werd Rinie Vaane als winnaar getrokken.
De prijs is beschikbaar gesteld door Indoor Karting Middelburg,
te weten een Special-Go! arrangement voor 2 personen op
donderdag: 2x karten, 2 consumpties en een keuzemenu (spare-ribs,
saté of halve kip met frites en salade).
Allemaal bedankt!Tijdens de Contacta werd Olympics by
the Sea gepresenteerd. Klik hier voor
de brochure, waarin alles over Olympics by the Sea is te lezen (en ook
nog een stukje over mij).Meer over de Contacta in
de Faam
en de Bevelander van woensdag
26 oktober 2011.Op de Contacta werden zo'n 1.000
exemplaren van onderstaande flyer uitgedeeld!
Het weekend van 24 en 25 september was niet alleen MKS
weekend, maar daarbij stond ook de 24 uur van Eupen op het programma. Dit zou ik
dus moeten missen, ware het niet dat ik toch per sé mee wilde doen en het in
mijn hoofd haalde om direct na de MKS training op zaterdag door te rijden naar
Eupen (270 km zuidelijker). Ik had namelijk de kans om in het team van Bluestar
met dit keer Kenny Geldhof, Regis Gosselin, Felipe Viera en Amandio Costa te
rijden. Ik zou natuurlijk wel gek zijn om zo’n kans te laten liggen en dus
vertrokken we (ik samen met Annelien) richting België. Daar aangekomen was de
race reeds begonnen, en met 27 teams werd gestreden in 2 gewichtsklassen, 75 en
90 kilogram. Wij reden in de lichte klasse en Bluestar had ook nog een zeer
sterk team in de 90 kilo klasse met ook allemaal WK-toppers: Yoan Medart, Robin
Borremans, Gregory Laporte, Mats de Jong en jawel, ook Corné deed mee! Toen ik
aankwam had Kenny net gereden en zat Regis achter het stuur op plek 2 in de
race.
Ik zou 3 uur gaan rijden en dan ’s avonds weer terug
gaan richting Zwanenburg. Maar Amandio had zich van datum vergist en daarom viel
Mickael Derdul in en was het beter dat ik 4 stints zou rijden van een uur. Ik
begon om 4 uur voor mijn 1e stint en was tegelijkertijd met Mathias
Grooten op de baan die reed voor een concurrerend team Ultra Violet. Het ging
goed en ik was eigenlijk één van de snelsten op de baan, ondanks dat
ik
niet getraind had en sinds het WK hier niet meer had gereden. In het begin was
het dan ook wel even zoeken naar een constant ritme, zeker omdat er een aantal
bochten net iets anders lagen als op het WK, maar naarmate de stint vorderde
ging dat steeds beter. Kenny ging na mij een uur en daarna kon ik direct weer
instappen. In deze stint kon ik naar de leiding rijden met een mindere kart,
Fabio Paoleschi van Ultra Violet (op P3 met ook Romano Franssen in de gelederen)
kwam wel wat terug, maar Pro Photos (met onder meer Kevin Caprasse, Davy Delien
en Mathy Vanbrabant) hadden we in ieder geval ingehaald voor P1. Daarna ging
Felipe voor het eerst rijden en ook hij ging net als Kenny heel erg hard.
Wederom had ik een uurtje om te herstellen en kon daarna om een uur of 8 weer
instappen voor stint nummer 3. Dit keer was ik zeker de snelste man op de baan
en kon zo de voorsprong uitbreiden en ook de snelste raceronde scherper zetten.
Het ging heel erg goed, en uiteraard zorgde teamgenoot en regerend
wereldkampioen Kenny er in de volgende stint voor dat die snelste tijd weer werd
aangescherpt en hij behield zelfs de snelste ronde voor de rest van de 24 uur!
In mijn 4e en laatste stint begonnen
verschillende pijntjes te komen, maar dat weerhield me er niet van om alles te
geven. Ik kon Ultra Violet met Cedric Bollen aan het stuur dubbelen en weer
verder uitlopen op Pro Photos op plek 2. Rond 11 uur ’s avonds moest ik de
wedstrijd dan helaas weer verlaten vanwege de MKS, maar ik liet met een gerust
hart de koers in handen van mijn snelle Belgische teammaten. De volgende dag
volgde ik de race op de voet via internet, en het zag er steeds beter uit. En
jawel, vlak nadat de MKS was afgelopen
kreeg ik de bevestiging dat we inderdaad hadden gewonnen, voor Pro Photos en
Ultra Violet. Helemaal super, allemaal echt fantastisch gereden, alleen jammer
dat ik er zelf niet bij kon zijn aan de finish uiteraard. Maar dat wist ik van
tevoren en dus nam ik dat maar op de koop toe. In ieder geval kan ik mijn 2e
24 uurs overwinning bijschrijven, na Brussel 2010, nu deze hele mooie in Eupen!
Het andere Bluestar team werd verdienstelijk 3e in de zware klasse,
achter 2 sterke Duitse teams met onder meer Maximilian Beer (2e) en
Michael Weidemann (1e). Een geslaagd raceweekend was ten einde, en de
vermoeidheid sloeg dan ook toe, maar zeer voldaan keek ik terug op de gereden
stints en behaalde resultaten!
Kijk hier voor de (1642!!!) foto's van Erik de Jong.
Voor de 2e keer deed ik afgelopen weekend (18 september) mee aan
de 8 uur van Brussel bij First Kart In in Machelen. Al vroeg moesten we op de
baan zijn, want rond kwart over 9 begon het uurtje vrije training. Ik ging
meedoen samen met Mats, waar we gister nog tegen elkaar reden in Middelburg,
streden we nu samen tegen maarliefst 26 andere teams. Tijdens de training ging
het erg lekker, ik had deze layout nog nooit gereden en dus was het wel even
lekker om even te rijden. Na de training 3 kwalificatiesessies met steeds 9
afvallers. Ik reed de 1e sessie van 8 minuten en zette een 3e
tijd neer waarmee we makkelijk door waren naar Q3. Mats die zijn vizier nog even
moest wisselen vanwege de zon, deed Q2 en Q1 en we pakten op de startopstelling
uiteindelijk P3 achter JPR 1 en JPR 2. Mats nam de start en het was al
duidelijk dat onze kart niet al te best was. De race was verdeeld in 9 stints
van steeds ruim 50 minuten, met 8 kartwissels. Net als in de 24 uur van Brussel
krijgen alle teams die in poule 1 zitten (op sterkte ingedeeld) dezelfde karts.
De kart van JPR 1 bleek erg goed en zij reden ver weg van de anderen in het 1e
deel. Wij vielen langzaam terug naar plek 7, maar Mats reed zeer constant en dus
bleef de achterstand beperkt.
Toen
de eerste kartwissels begonnen maakte ik me klaar om in te gaan stappen. Na
iedere kartwissel (waarvoor je om beurten op nummer werd binnengeroepen) moest
ieder team een pitstop maken, dan wel om van rijder te wisselen, en zo niet
moest de rijder die bleef zitten uitstappen en een rondje rond de kart lopen om
teams met meer dan 2 rijders niet te benadelen. Ik ging erin en had een lekkere
kart te pakken. Het ging meteen goed en ik kon beginnen aan een opmars. Het was
naast heel constant rijden ook zaak om de vele achterblijvers snel te passeren,
maar ook weer niet te agressief uiteraard. Dit is altijd zeer moeilijk, maar
alle snelle teams hebben hier last van. Ik klom langzaam op naar plek 2 achter
JPR 2 waar Yves Soers aan het rijden was die ook hard ging. Onder andere
concurrenten JPR 1 en LRT kon ik passeren. In deze stint pakte ik ook de
voorlopig snelste raceronde. Na de 2e kartwissel bleef ik gewoon
zitten en wederom had ik een prima kart. Na mijn pitstop kon ik dan ook verder
gaan waar ik mee bezig was, uitlopen op de rest. Ik haalde JPR 2 redelijk snel
na mijn stop in en probeerde het gat naar de concurrenten zoveel mogelijk uit te
breidden. LRT kwam naar plek 2 en reed na mij als snelste op de baan.
Na
de 3e kartwissel en dus ruim 2 en een half uur rijden ging Mats weer
rijden. Hij trof een redelijke kart, zeker niet geweldig, maar reed daarmee wel
erg goed waardoor we onze voorsprong konden handhaven. In de 5e stint
reed Mats gewoon verder, en de zon verdween waarna zelfs de eerste druppels
begonnen te vallen. Maar de regen zette niet echt door en het binnenstuk bleef
in ieder geval droog. Mats benutte de natte omstandigheden om iets uit te lopen
op de concurrentie. Er was nog meer regen voorspelt tegen het einde van de race,
maar toen ik instapte voor de 6e stint was het nog gewoon droog. Maar
dat veranderde snel, na een minuutje of tien begon het zachtjes te regenen, en
stiekem was ik hier toch wel een beetje bang voor, zeker gezien de 24 uur dit
voorjaar waar het totaal niet lekker ging ik de regen, vooral op het
binnengedeelte. Maar het was nu alleen buiten even nat en ik was gewoon de
snelste op de baan. LRT zat nog steeds binnen een ronde van ons (ongeveer op een
halve ronde) en leek de enige concurrent te gaan worden. Na een half uurtje
begon het opeens hard te regenen en al snel werd het ook op de binnenbaan nat.
Mijn
voordeel was natuurlijk dat ik het al eens eerder had meegemaakt, maar het was
zeker weer even zoeken naar de juiste lijnen. Ik verloor iets op LRT maar verder
waren er niet veel teams sneller. Bij de volgende kartwissel was er nog een
kleine 2 en een half uur te gaan en ik reed verder. Bij LRT wisselden ze van
rijder, en hierdoor was ik een tijd lang de snelste rijder op de baan, zelf in
de zeer moeilijke omstandigheden op het binnenstuk. Ondertussen was ook Corné
nog komen aanmoedigen en dit gaf me nog meer motivatie om het goed te doen!!
Maar ook Matts Breckpot van LRT kwam in zijn ritme en was op het einde zeker
even snel als mij, waardoor het erg spannend bleef. Met nog een uur en
driekwartier te gaan gaf ik na de kartwissel het stuur weer over aan Mats. Het
zag er goed uit voor de overwinning, wetende dat wij in onze laatste stint de
beste kart nog zouden krijgen waarmee JPR 1 was gestart. Maar na een ronde of 5
begon de motor van Mats kuren te vertonen en die hield er niet veel later
helemaal mee op. Hij kwam dus binnen maar er stond nergens een reserve kart
klaar. Hierdoor verloren we zeker twee en een halve ronde, en zakten we terug
naar plek 4. Super zonde, maar de organisatie besloot om ons anderhalve ronde
terug te geven omdat er geen
reserve kart klaar stond. Hierdoor lagen we weer op plek 2 te liggen (die Mats
inmiddels zelf al had teruggepakt), maar wel zo’n 40 seconden achter LRT. Mats
had bepaald geen lekkere kart, de baan was nog half nat half droog en het bleef
af en toe regenen. Moeilijke omstandigheden, en met een kart met heel veel
onderstuur en weinig vermogen onderin was het lastig om tijd terug te pakken.
Ook de laatste kart wat eigenlijk de beste zou moeten zijn, was geen goede.
Achteraf zagen we dat het onze 1e kart weer was (geen goede ipv de beste) en er
was dus iets fout gegaan met de laatste kartwissels. We probeerden er uiteraard
het beste van te maken, maar meer dan een 2e plek zat er na ons defect niet meer
in. 2e was eigenlijk hartstikke mooi, maar we hadden hele goede kansen op de
overwinning, die we nu moesten laten aan LRT. Maar het moet ook gezegd worden,
dat zij ook een uitstekende race hebben gereden! JPR 2 met onder andere Cedric
Wauters en Yves werd heel netjes 3e! De snelste ronde was wel op mijn naam
blijven staan, en zo gingen we toch met 2 prijzen en zeker een goed gevoel naar
huis, na een lang en zwaar, maar o zo leuk kartweekend!
De 10e editie van de 500 ronden van
Middelburg werd gehouden op 17 september van dit jaar en voor mij was het mijn 5e
deelname. De vorige vier had ik allemaal gewonnen met 4 verschillende teams, en
daarom was ook nu het enige doel: winnen! Maar dat was veel makkelijker gezegd
dan gedaan, want de tegenstanders waren
sterk
dit jaar. Ik ging de strijd aan samen met mijn zusje Annelien (de 10-uurs race
in Roosendaal was goed bevallen samen) en voormalig wereldkampioen Mathias
Grooten uit België. Inmiddels een goede vriend na de afgelopen WK’s en andere
races. Een andere WK topper uit België, Mats de Jong, deed ook mee, maar dit
keer tegen ons voor KCR. Hij ging rijden samen met de toppers van weleer uit
onder meer het DIKC Corné Snoep en Marco Koolaard. Mannen die zeker het
afgelopen jaar niet veel meer raceten, maar nu de draad weer aan het oppakken
zijn, en nog altijd bloedsnel. Een andere op voorhand grote concurrent was het
sterke Snap On team met Vincent van Rossum, Marcel Kouijzer en uiteraard Ivo van
Egmond.
Op vrijdagavond de 16e was de
kwalificatie/training gepland van 1 uur tijd. Wij hadden slecht bericht van
Mathias gekregen eerder in de week dat hij ziek was en niet zeker was of hij mee
kon en mocht doen. Annelien en ik moesten noodgedwongen de kwalificatie met z’n
tweeën rijden. We kregen 1 kart voor een uur tijd en er waren in totaal 14 teams
op de baan. Ik ging gelijk de baan op om een scherpe tijd neer te zetten, want
ik wist dat de baan in het begin altijd snel is. Ik nam de leiding met een tijd
van 43.59 op de licht vernieuwde baan die nu nog leuker is (baanrecord was in
mijn eigen handen met een 42.99). Na een ronde of tien gaf ik het stuur over aan
Annelien en die ging lekker even rijden. Later probeerde ik nog 2 keer om
sneller te gaan, maar dat zat er niet meer in. Maar ook de andere teams beten
zich stuk op onze tijd en zo mochten wij vanaf pole vertrekken de volgende dag.
Dave van Veersedam-Breezand legde beslag op een uitstekende 2e plek!
Een uurtje na de kwalificatie kwam het bericht van Mathias dat hij toch onderweg
was, daar waren we uiteraard erg blij mee en samen reed ik nog 1 heatje met hem.
Dit ging prima, ik reed in een huurkart een nieuw baanrecord van 42.19, en toen
hij die kart voor 3 rondjes aan het einde van de heat nog even overnam zat hij
daar gelijk maar 1 tiende vanaf!
Op zaterdagochtend rond elf uur nam ik de start. Ik kon
gelijk lekker weglopen bij de andere teams, met Leon voor Veersedam-Breezand
achter me. Ivo kwam snel naar voren voor Snap On en rukte op naar plek 2. Mats
startte de race voor KCR vanaf plek 4, maar kreeg te maken met een motor die
ermee ophield. Ze
moesten
wisselen en kwamen zo al op ruim een ronde achterstand na 15 minuten. Ivo kon
ook goede tijden rijden en hield de achterstand beperkt tot een halve ronde na
een uur rijden toen de eerste kartwissel plaatsvond. Mathias stapte in en
doordat ik eigenlijk iets te vroeg binnenkwam hadden we een redelijke in plaats
van een goede kart. Maar Mathias compenseerde dat met zijn rijderskwaliteiten en
was samen met Corné van KCR de snelste man op de baan. Marcel voor Snap on ging
ook hard, maar Mathias liep wel weer verder uit. Na Mathias was het de beurt aan
Annelien, dit keer hadden we wel een prima kart en daar maakte Annelien goed
gebruik van. Ze reed gelijk hard en was zelfs veruit de snelste op de baan, zo
liepen we verder en verder weg. Ondertussen reed Marco voor KCR en die bleven
klimmen in het klassement, inmiddels lagen ze alweer 5e. Annelien
reed ook uitermate constant en daarom zag het er bij de 3e kartwissel prima uit. Ik ging weer rijden en we hadden er 250 ronden opzitten. Ik had
een prima kart (wederom te danken aan een goede pitstop strategie) en ik kon
weer iets verder uitlopen op Snap on, die inmiddels op 2 ronden achterstand
lagen. KCR was met Mats bezig aan een geweldige stint, Mats kwam naar plek 4 en
bracht de snelste raceronde op zijn naam, een 43.26! Ondertussen lag ATS op een
hele mooie 3e plek, zij reden steeds lekker constant en gingen vrij
onzichtbaar maar toch goed in de rondte.
Met nog zo’n 2 uur te gaan leek er niks aan de hand en
ging Mathias voor de 2e maal rijden. Echter na een aantal ronden
schoot de gaskabel los en vielen we stil. Gelukkig werd er snel gehandeld door
de mensen van IKM zoals we ze kennen en verloren we slechts een goede 1 ronde.
Op deze manier kwam Snap On wel weer terug in de wedstrijd, want van ruim 2
ronden achterstand lagen ze opeens weer op een kleine 40 seconden. Dit
leek
Marcel extra te motiveren, want hij ging alsmaar harder en Mathias had geen
geweldige kart terug gekregen en kon niet voorkomen dat ze nog iets verder
terugkwamen. We besloten daarom dat het voor de zekerheid toch beter was om mij
nog een keer in te zetten. Jammer voor Annelien maar ze kon uitermate tevreden
terugkijken op haar stint. Ik kreeg een lekkere kart en kon de voorsprong weer
terugbrengen naar ruim 2 ronden! Ik kwam nog tot een tijd van 43.31 en Vincent
stelde de 2e plek voor Snap on veilig. Ook zij hadden een hele mooie
race gereden, ze finishten voor ATS die als 3e eindigden. KCR zag een
podium definitief in het water vallen door een foutje bij de voorlaatste wissel
toen Corné 20 seconden te lang voor het stoplicht bleef staan dat al op groen
was geweest. Maar ze hadden zeker hun visitekaartje afgegeven en finishten
netjes als 4e. Wij wonnen de 500 ronden van Middelburg, en we waren
daarmee zeer blij. Erg leuk om voor de 5e maal op rij te winnen en
wederom met een nieuw team, onder de naam de Rode Duivels dit keer! Naast een
enorme trofee wonnen we ook nog een aantal traytjes alcoholvrij bier! Volgend
jaar dan maar voor de 6e zege gaan, maar nu eerst genieten van deze
prachtige overwinning en direct alweer het vizier naar morgen, wanneer ik met
Mats een gooi ga doen naar de overwinning in de 8 uur van Brussel!
Artikel in de PZC *
foto's S-IMAGES
Didier
Hulders overledenMiddelburg, 29 juni 2011Slechts 12 dagen na het verlies van
Romke, kreeg ik vandaag het niet te bevatten nieuws te horen dat Didier
Hulders overleden is. Didier is afgelopen nacht omgekomen door een
duikongeval tijdens zijn werk. Hij mocht maar 30 jaar worden.Didier, bekend als Flitser, is de
oprichter van het bekende Belgische kartforum: kartgrid.be. Samen met Yves
Soers bouwde hij kartgrid.be uit tot de grootste kartcommunity van België.Samen met Yves organiseerde Didier de
befaamde KartGrid Cup. Tijdens deze wedstrijden heb ik Didier leren kennen
als een sympathieke kartliefhebber. Zowel in 2010 als in 2011 had ik de eer
om voor Kartgrid.be mee te rijden in de 24-uur van Brussel.Didier bedankt voor het vertrouwen dat
je in me had!Ik wens Jessica, dochter Chloë, Evy, familie,
vrienden en last but not least Yves veel sterkte toe.Ruben BoutensMeer informatie over Didier is te
vinden op:
kartgrid.be *
Nieuwsblad.be *
krantenartikel *
rouwkaarthome
Op zaterdag 18 juni was de 17e editie van de
12 uur van Inkart Petronas Puurs. Ik was gevraagd om mee te doen bij het
Belgische team van Vantrico.com. Ik besloot al snel om mee te doen, samen met
Anthony van Trier, Kenneth Goris en Kartgrid Cup teamgenoot Bart van de Vel.
’s
Ochtends was er eerst een uitgebreid ontbijtbuffet voor alle coureurs en we
bespraken de teamtactiek. Er was veel regen voorspeld en dat had zeker invloed,
aangezien het grootste gedeelte van het 1 kilometer lange circuit buiten ligt.
Je kreeg voor de gehele race 1 kart toegewezen en er was helaas geen
minimumgewicht. Het circuit lag er schitterend bij en met 17 teams werd er
gestart met 30 minuten vrije training. Aansluitend was er 20 minuten
kwalificatie, en die mocht ik rijden voor ons team. Ik kwalificeerde op de 2e
plaats, achter Nikki Swanet van ’t Waaihof die 3 tiende sneller was op een baan
van 1 minuut en zo’n 30 seconden. Vlak voor de start begon het enorm te regenen
en daarom besloten we dat Bart de start zou nemen omdat hij al ervaring had in
het nat hier op Inkart. Er werd gestart achter de pace-kart en na 2 ronden werd
het veld losgelaten.
Het 1e uur was lastig voor ons, veel regen en
daardoor werd ook de baan binnen helemaal nat en dat was net rijden op ijs.
Nikki ging hier erg hard en wist gedurende het 1e anderhalf uur al
een voorsprong van 1 ronde op te bouwen. DWT-Racing was ondertussen naar plek 2
gekomen en wij reden rond op plek 3. Maar het begon op te drogen en Bart werd
sneller en sneller. Zo konden we P2 terugpakken en we besloten door te rijden
tot de tank leeg was voor de 1e tankstop. Er werd 2 uur rijtijd
gegarandeerd met 1 tank, maar door de regen konden we makkelijk 3 en een half
uur halen. Toen ging Bart tanken en gaf direct het stuur over aan mij later die
ronde.
Ik ging op pad en kon gelijk lekkere tijden rijden.
Ondertussen was Mathias Grooten ingestapt bij ’t
Waaihof
die een goede ronde voorsprong hadden op ons. Tijdens de hele race werd de race
van commentaar voorzien door de Belgische verslaggever Filip de Vlem! Ik kon
samen met Mathias (die ietsje sneller was) de beste tijden van het veld rijden
en zo de voorsprong op de nummers 3 (2BKM) en 4 (MRT) flink uitbreiden.
Tussendoor kwam er nog een licht regenbuitje opzetten en daar haalde ik mijn
voordeel uit, want ik kon het gat naar Mathias weer iets verkleinen. Het ging
erg lekker en ook ik zou tot de tankstop doorrijden, die we na 2 uur en 45
minuten hadden ingeschat. Maar toen kreeg ik een pitbord te zien dat ik gewoon
door moest rijden na de tankstop (dit gebeurde na 3 uur en dus 6,5 uur
racetijd). Zo ging ik weer vrolijk verder, terwijl ik ondertussen al wat
pijntjes begon te voelen, en de tijden gingen alsmaar sneller. Ik was in dat
gedeelte de snelste man op de baan! Bij ’t Waaihof was nu Mathias Maas
ingestapt. Wederom een klein regenbuitje daarna, maar de baan was al snel weer
droog. En na zo’n 4 uur aan een stuk rijden was het mooi geweest en kon ik
wisselen.
Ik
stapte uit en Kenneth nam het stuur van mij over. Hij deed het prima en kon
goede tijden rijden in vergelijking met de nummers 3 en 4. Zo consolideerden we
de 2e plaats. ’t Waaihof had al snel weer gewisseld van rijder omdat
wij nog maar op een halve ronde achterstand zaten en Nikki was weer bezig aan
een enorm snelle stint waardoor de voorsprong nu snel groeide. Kenneth reed
tegelijkertijd uitstekend en werd steeds sneller en constanter. Na anderhalf uur
ging hij tanken en reed daarna weer verder. De 1e plek leek lastig te
worden, want met nog 2 en een half uur te gaan ging Mathias G weer rijden.
Wij wisselden met nog zo’n 2 uur op de klok ook voor de
2e keer van rijder en Anthony maakte nu zijn opwachting. De baancondities
verbeterden nog wat tegen het einde van de race en daardoor werden er nog zeer
snelle tijden gereden. Mathias reed met flink wat meer gewicht dan Nikki (die al
een ongelooflijk snelle ronde had staan) nog een onwaarschijnlijk snelle tijd
(de snelste raceronde), echt
wereldklasse
opnieuw! Maar wat Anthony ondertussen deed was ook ongekend, hij benaderde mijn
snelste rondetijd behoorlijk dicht en dat met zijn gewicht van bijna 100 kilo in
volle uitrusting, echt ongelooflijk knap en we gaan zeker wat van hem zien
tijdens het aankomende WK! Anthony besloot voor alle zekerheid nog een splash
and dash te doen met nog 30 minuten te gaan omdat we toch ver genoeg voor lagen
op de nummers 3 (MRT, die met zijn tweeën reden!) en 4 (2BKM).
’t Waaihof won verdiend de race met een afsluitende stint van Mathias M en wij
werden na een zware maar mooie race uitstekend 2e! Dank aan iedereen van
Vantrico.com voor de leuke race en felicitaties aan de andere podiumgangers!
Vandaag bereikte ons het verschrikkelijke nieuws dat Romke
Hioolen is overleden aan de gevolgen van een auto ongeluk afgelopen nacht.
Romke was geregeld op de kartbaan te vinden en ik herinner
me hem als een zeer sportieve en vrolijke kerel. De afgelopen jaren deed hij
onder andere mee aan het Zeeuws Kampioenschap (foto). Hij werd deze week 25 jaar.
Ik wens zijn vriendin, familie, vrienden en andere naasten
veel sterkte toe.
Na de 12-uurs race aan maand geleden in Eupen werd ik 14 dagen later gevraagd
door het Belgische team van Bluestar om mee te doen aan de 2e editie
een maand later, op 11 en 12 juni was er namelijk nog een 12-uurs race. Hier
hoefde ik niet lang over na te denken, want dit was natuurlijk wederom een prima
training op de baan in Eupen, en daarnaast keek ik er naar uit om weer eens met
Gregory Laporte en Kenny Geldof samen te rijden.
We reden dit keer in de 90kg klasse mee en tijdens de kwalificatie van 30
minuten reden we allemaal 10 minuten. Uiteindelijk kwalificeerden we op een 2e
plaats in onze klasse door een hele snelle ronde van Kenny. Hij nam ook de start
van de race voor zijn rekening, de stilstaande start ging niet geweldig, maar
dit maakte Kenny snel goed met een aantal mooie inhaalacties waardoor we weer
naar plek 2 klommen. Ik ging na een uurtje als 2e rijden en het ging
goed. Door een aantal snelle ronden van Kenny aan het einde van zijn stint,
kwamen we voor Bad Boys en MC Racing (onze 2 grootste concurrenten, beiden uit
Duitsland) de baan op. Dit kwam omdat wij met nummer 24 pas laat werden
binnengeroepen voor de stop, en dus konden we mooi het verschil maken. Ik kon
lekker uitlopen op Badboys, terwijl MC Racing op de 3e plaats ook
goede rondetijden reed.
Na een uur was het voor het eerst de beurt aan Gregory. Hij had nog niet
eerder in tegengestelde richting op
deze
baan gereden (in tegenstelling tot mij) en moest de eerste paar ronden even
zoeken naar een goed ritme. Maar gedurende zijn stint ging ie steeds harder en
we wisten tijdens het 3e uur de leiding te behouden, hoewel de
concurrenten wel iets inliepen.
Als 4e ging Kenny weer en die kwam even achter Badboys weer de
baan op. Hij wist er al snel weer aan te sluiten en beiden reden enorm snelle
tijden. Zo sloegen we een mooi gat naar MC-Racing. Ik ging weer voor het 5e
uur en ik kwam weer voor Bad Boys de baan op. Zij reden wel langzaam maar zeker
naar mij toe en toen ze erachter kwamen zette ze gelijk een overdreven actie in
waardoor ik rechtdoor vloog en zij er langs konden. Maar door de baanmedewerkers
werd niks gedaan en zo konden ze wegrijden. Ik probeerde de achterstand zoveel
mogelijk te beperken, maar toen ze ook in de 6e stint met een hele
goede kart gelijk snelle tijden neerzetten, wisten we dat het moeilijk zou
worden.
Gregory
reed wel een uitstekende 2e stint voor hem. Zo wisten we makkelijk de
2e plek te behouden, en we hadden daarmee nog een goede kans om nog
te winnen.
Tijdens de kwalificatie van de 2e race reed Kenny in een redelijke
kart echt waanzinnig knappe tijden, en pakte zelfs de 2e plek
algemeen van alle 25 teams (waaronder ook vele die op 75 kg reden!!). Echt heel
erg goed en dat kenmerk ook de regerend wereldkampioen, altijd bloedsnel. Bij de
start was Kenny dit keer wel bij de pinken en pakte direct de leiding in de
race. Maar de nummer 2 was sneller en niet van onze klasse en die besloot hij
daarom slim, voorbij te laten. Gedurende het 1e uur hadden we weer
een mooie battle met Badboys, en die kwamen na 1 uur net voor ons weer op de
baan te rijden. Ook het team van de Speed Junkies (5e achter Bluestar
2 in de 1e race), reden goed en lagen net voor ons. Ik had duidelijk
een mindere
kart dan in mijn 1e 2 stints en kon niets anders doen dan de schade
beperken en zo constant mogelijk rijden. Ook deze keer stapte na mij Gregory
weer in, en die had nu een goede kart waardoor we weer tijd terugwonnen op de
andere teams. Ondertussen was wel duidelijk dat Badboys een ijzersterk
team was met goede rijders, want ze leken ons wederom te snel af te zijn in deze
race (Ze hadden het bovendien goed getroffen met de karts).
Ondertussen werd de 75
kilogram klasse gedomineerd door City Bank met Mathias Grooten, Fabio Paoleschi
en Cedric Bollen, een zeer sterk team van wereldklasse. Ook Romano Franssen ging
erg hard en loodste zijn team (Cargo) naar plek 2. Ik kon na de 4e
stint van Kenny, die er fysiek doorheen zat en met een slechte kart daarbij een
moeilijke stint had, voor mijn laatste keer gaan zitten. Ik had nu een prima
kart en kon daarmee lekker
snelle tijden noteren. Ook kwamen we weer terug naar P2 omdat ik de Speed
Junkies weer kon inhalen. Badboys waren inmiddels meer dan een
halve ronde voor en leken af te gaan op de eindoverwinning. Dat deden ze
uiteindelijk ook, want ook Gregory kon daar niks meer aan veranderen in de
laatste
stint met een middelmatige kart. Hij reed voor wat ie waard was en we
eindigden op een 3e plek in deze race, ruim voldoende voor de 2e
plek algemeen, terwijl MC Racing, de winnaars van de vorige 12 uur in de 90kg
klasse, 3e werd.
Zo besloten we een prima
race met wederom een mooi podium. Het was erg leuk om hier in Eupen weer te
rijden samen met deze 2 Belgische toppers, waarvoor dank en op naar het WK over
aan maand zou ik zeggen!
topMad Croc
Night Challenge Roosendaal, 21 en 22 mei 2011Op zaterdag 21 en zondag 22 mei werd er in
Kart Centre Roosendaal een 10 uur durende nachtrace gehouden, de Mad-Croc
Night Challenge en samen met Mats de Jong en Annelien hadden we ons
ingeschreven voor deze race. Er stonden in totaal 11 teams aan de start,
waaronder nog een ander team vanuit Middelburg, Klaver4 dat onder IKM aan de
start verscheen. Wij maakten van onze teamnaam daarom een combinatie van IKM
en CU@Finish, de gebruikelijke teamnaam van Mats! De kwalificatie bestond
uit 3 sessies van 5 minuten en alle sessies
moesten door een verschillende rijder gereden worden, waarbij de laatste
rijder uit de kwalificatie moest starten. Annelien ving de 1e
sessie aan en deed dat prima. Het zat erg dicht bij elkaar en van de 11
teams vielen er 3 af, Annelien pakte P5 en wij waren dus door met een 38.1,
1 tiende van de 1e plek. Mats ging als 2e, en die had
nog geen meter gereden op de baan in Roosendaal. Maar hij toonde zijn klasse
door direct verschrikkelijk snel over de baan te gaan en zomaar de 1eplaats
op te eisen tijdens de 2e sessie. We waren met een 37.8 dus
probleemloos door naar Q3 waarin ik het af moest maken. Dat lukte prima,
want mijn 1e ronde was al gelijk een 37.8 en dat bleek al genoeg
voor pole. Maar ik kwam nog tot 37.6, waardoor we met 3 tiende voorsprong op
de Daltons als 1e kwalificeerden. Op plek 3 de Dizzy Donuts en
daarachter IKM, op plek 6 het snelle team Naamloos, waarbij Stan Oomen,
Robbert van Zetten, Malcolm Poppe en Guido van den Heiligenberg reden.
Bij de start hadden we weer andere karts en ik kon
gelijk een gaatje slaan naar de nummer 2. Er moest ieder uur van kart gewisseld
worden en dus deden we steeds stints van 1 uurtje. Ik zat er lekker in en kon
langzaam maar zeker een voorsprong opbouwen, terwijl eigenlijk alleen de nummers
2, 3 en team Naamloos dat naar 4 was gekomen in beetje in het spoor konden
blijven, vanaf plek 5 begon ik de mensen al te dubbelen! Lekker constant kunnen
rijden en na een uurtje maakte Mats zijn opwachting. Ook hij ging gelijk lekker
in de rondte met mooie constante tijden en daardoor liepen we verder uit op de
nummers 2 en 3. Cuma kwam voor IKM richting de top 3 en wist zich daarin te
nestelen, ook team Naamloos en de Daltons
deden prima mee voorin. Wij pakten in het 2e uur al een voorsprong
van anderhalve ronde, en het leek erop dat we een goede kans zouden maken op de
overwinning. In de voorlaatste ronde zette Mats de voorlopig snelste raceronde
nog even op 37.60. Na 2 uur racen, met dus nog 8 uur te gaan ging Annelien voor
het eerst rijden. Dit ging prima want ze was met hoge 37ers steeds
bij de snelsten op de baan en dus consolideerden we onze P1. Bij IKM reed Ingmar
die ondanks zijn gewicht uitstekende tijden liet noteren, desondanks verloren ze
wel terrein aangezien de tijden net iets langzamer waren dan de naaste
concurrenten, waaronder de Dizzy Donuts en Sunday Unlimited 1 met oude bekende
Jos Smit in de gelederen. Terwijl op de baan allerlei gevechten werden
uitgevochten, konden de rijders ondertussen genieten van een lekker soepje met
brood.
Na een goede stint van Annelien kon ik wederom aan de
bak. Ik kreeg een iets betere kart dan in de 1e stint, maar het was
al duidelijk dat de karts allemaal enorm dicht bij elkaar lagen, echt super want
dat scheelt een hoop gedoe met wisselen. Ik kon een goed tempo rijden en de
snelste raceronde bracht ik op dat moment naar een
37.43, de tijden ging door een fikse onweersbui wat omlaag en we liepen gestaag
uit op de andere teams, zo lagen we na 4 uur rijden al ruim 3 ronden voor op de
Daltons, team Naamloos en de Dizzy Donuts. Maar IKM was ook weer onderweg naar
voren door onder andere goede stints van Werner en Jamie-Lee. Met nog 6 uur te
gaan ging Mats voor de 2e keer rijden, en die zat weer onmiddellijk
bij de snelsten op de baan. De spanning was er op dat moment voor de 1e
plek niet, maar we bleven gefocust om zoveel mogelijk voorsprong uit te bouwen.
Want zeker dit seizoen heb ik al meer dan eens gezien hoe vreemd races kunnen
verlopen, dus is iedere seconde voorsprong meegenomen. Mats wist er opnieuw een
halve ronde bij te doen en dus kwamen we al op een comfortabele 4 ronden
voorsprong. Robbert en Guido reden goede stints in de nachtelijke uurtjes en
brachten team Naamloos daarmee terug in de top 3.
Na Mats ging ik al gelijk weer, en ik kreeg dezelfde
kart als in mijn vorige stint. Ik was hem dus al gewend en kon gelijk goede
tijden rijden. Samen met Milou van Agtmael en Cuma voor IKM reden we weg van de
andere teams, maar ik was wel de meest constante en won dus wederom tijd op alle
andere teams. Ook de snelste
rondetijd kon ik nog wat aanscherpen, nu was mijn tijd een 37.34! Het was een
fijne kart en met nog 4 uur te gaan hadden we al een voorsprong van 5 ronden op
de nummer 2 in de race, en dat was ondertussen team Naamloos, waar Malcolm
lekker op dreef was en goede tijden reed. Annelien ging na mij voor de 2e
keer rijden en ook nu was ze continu bij de 3 snelste rijders op de baan. Ze
reed één van de beste race die ik van haar heb gezien en we liepen nog verder
uit. Ondertussen begon het om plek 2 en 3 steeds spannender te worden tussen
team Naamloos, IKM, de Daltons en ook de Dizzy Donuts. Cuma zorgde ervoor dat
IKM weer helemaal terug op podiumkoers kwam met een geweldige stint en met nog 3
uur te gaan werd er door alle teams weer van rijder gewisseld. Zo ook bij ons
waar Mats aantrad voor zijn 3e stint. Hij ging er nog eens goed voor
zitten en probeerde mijn snelste tijd aan te scherpen. Ook reed hij naar 6
ronden voorsprong op de nummer 2 en hij evenaarde mijn beste tijd met 37.34!
Toen ging ik voor het 9e uur en de finish begon in zicht te komen!
We
waren inmiddels de 750 ronden gepasseerd en iedere bocht kon ik dromen. Gelijk
in de eerste ronden met mijn nieuwe kart merkte ik dat dit de beste kart was die
ik al gehad had in de hele race, en ik kwam al snel tot een 37.2! Even later
wist ik de snelste rondetijd van de gehele race definitief vast te zetten:
37.152, een prima tijd waar de andere teams niet in de buurt kwamen. Na een half
uurtje werd ik tot mijn verbazing binnen geroepen voor een extra wissel, maar
hier was een goede reden voor, en onze voorsprong van ruim 7 ronden ondertussen
liet daar ook alle ruimte toe. Annelien ging namelijk het laatste uur rijden en
niet Mats zoals van tevoren was afgesproken, en vandaar dat Mats nu nog een half
uurtje van mijn stint reed. En ook hij reed supertijden in die kart en kwam tot
meerdere malen 37.20! Mats liet zien dat hij echt een enorm getalenteerde rijder
is, want in iedere stint reed hij heel erg strak en constant, terwijl hij nooit
eerder op deze baan was, en dan toch de show stelen, erg knap.
Maar ook Annelien steeg boven haarzelf uit, Annelien
rijdt in vergelijking tot Mats en mij een stuk minder en dus was het knap dat
ook zij haar 3e uur wederom lekker constant en snel in de
rondte ging op de baan van Roosendaal, die overigens steeds iets sneller begon
te liggen. Door de wissel hadden we geen 8 maar een kleine 7 ronden voorsprong
aan de finish na 10 uur, en we wonnen denk ik dik verdiend deze geweldige race,
de Mad-Croc Night Challenge. In het laatste uur was de spanning nog om te
snijden, de Daltons wisten nog knap P4 te veroveren ten koste van de Dizzy
Donuts en Jamie-Lee deed voor IKM nog een uiterste poging om P2 af te pakken van
Robbert en team Naamloos, maar dat lukte net niet. Heel knap van deze 2 teams
die beiden zeer verdienstelijk gereden hebben! Maar na 941 ronden voor ons zat
het erop en konden de prijzen uitgedeeld worden, er kan er maar 1 de winnaar
zijn, en dat waren wij deze keer, we waren er super blij mee. De trofee was erg
gaaf, en daarnaast was er een gratis ticket voor skydiven in Roosendaal, heel
bijzonder en leuk om een keer te mogen doen! Zo sloten we net als vorige week in
Eupen nu hier in Roosendaal de race af ’s ochtends, nu met een lekker ontbijt
verzorgd door de kartbaan.
Complimenten naar de kartbaan, er werd super gevlagd 10 uur lang, de karts lagen
enorm dicht bij elkaar (zeldzaam in de indoor kart wereld) en er ging
niet 1
kart stuk in 10 uur tijd, chapeau en op naar de volgende editie wat ons betreft!
12h Vis-Versa 2011,
Eupen 14-15 mei 2011Op zaterdag 14 en zondag 15 mei was er in
Eupen de 12 uurs race Vis-Versa. Met het oog op het WK dat dit jaar in Eupen
wordt gehouden besloot ik me in te schrijven voor deze race, vooral als
goede
training voor het WK. Maar nadat ik Corné Snoep en Mathias Grooten had
gevonden als teamgenoten voor deze race, werd het veel meer dan een
training, want hiermee hadden we een team om voor de prijzen mee te doen!
Corné bracht tot onze verrassing ook nog een sponsor mee, Kart Centre
Roosendaal sponsorde ons team voor deze 12 uurs race. Op zaterdagmiddag
vertrokken Corné en ik naar België en daar kwamen we rond 6 uur ’s avonds
aan op locatie. Daar troffen we een erg grote en prachtige accommodatie aan!
Een half uurtje later was de briefing voor ons (die werd in vier talen
gegeven) en we kwamen daar ook Mathias tegen, die al enige rijder van ons
team al vaker had gereden in Eupen. Het niveau was heel erg hoog. In totaal
26 teams uit onder andere Oostenrijk, Duitsland en zelfs Hongarije waren ook
aanwezig onder andere om te trainen voor het WK. We besloten daarom één
heatje van een half uur te trainen, halverwege werd er van richting
veranderd. Dat ging prima want we hadden alle drie een prima gevoel bij het
rijden en de tijden waren ook goed. Er was ook een 2e klassement voor teams
die op 90 kilo reden, daar deed onder andere het team Vantrico.com in mee!
Om half elf ’s avonds
startte de kwalificatie op de 1 kilometer lange indoorbaan van Eupen. Het was 30
minuten kwalificeren en we verdeelden de sessie in 3 keer tien minuten voor
ieder. Ik begon voor Corné (we reden
dezelfde tijd) en daarna scherpte Mathias
onze tijd nog even aan om zo een 4e plek op de startgrid te bemachtigen!
Zeker niet slecht in dit veld van 26 teams met de nodige thuisrijders. De race
van 12 uur bestond uit 2 races in beide richtingen van 6 uur. Ieder uur moest
van kart en rijder gewisseld worden. We werden met kart en al gewogen worden.
Omdat Mathias iets te zwaar woog, besloten we dat ik ging starten met een bijna
volle tank. Bij de stilstaande start kwam ik goed weg, maar ik kreeg gelijk een
wilde inhaalpoging om mijn oren waardoor we terug zakten naar plek 5 maar vooral
ook gelijk de aansluiting met de top 3 kwijt waren. Deze teams reden een erg
hoog tempo en hadden ook allen erg goede karts. Ik kon de nummer 4 een ronde
later weer inhalen en daarna wisselden we nog een paar keer van positie. Zo
bleek dat je op zo’n 4 a 5 plaatsen prima kon inhalen, wat best zeldzaam is voor
een indoorkartbaan. Maar de baan was heel erg leuk en ik besloot om achter die
jongen (thuisrijder) te blijven om zo geen tijden te verliezen met
inhaalpogingen.
Na een klein uurtje
stapte Mathias voor de 1e keer in, we werden steeds één voor één binnengehaald
voor de kartwissels en we lagen door een aantal hele snelle ronden van Mathias
gelijk 3e op de baan na de wissels. Mathias liet er bepaald geen gras over
groeien door als snelste man op de baan rond te gaan, en daarbij was hij erg
constant waardoor we veel tijd terugwonnen. Na zijn stint lagen we nog maar op
enkele seconden van de leiders in de race. Corné stapte in voor het 3e uur en
het was super om te zien dat Corné gelijk op een heel goed tempo zat, en dat
terwijl hij al een tijdje geen wedstrijden en überhaupt weinig meer had gereden.
Maar hij was het duidelijk niet verleerd en ging de strijd aan met snelle
thuisrijders van City Banque 1 en 2, en Pro-Photo’s die met ons de top 4
uitmaakten. In het 4e uur ging ik wederom rijden en mijn kart was zeker niet
geweldig en dus moest ik vooral door constant te rijden de schade beperken. Dat
lukte prima, maar het was wel een aanslag op mijn lichaam, want de kart
stuiterde enorm door de toenemende grip. Veel bochten kwam ik niet snel meer
door zonder te stuiteren, dus dan maar even pijn lijden. We behielden zo wel een
top 3 plaats en Mathias ging weer rijden. Hij had wel een prima kart en maakte
daar optimaal gebruik van. Een beestachtig goede stint zoals we vaker van hem
zien bracht ons weer helemaal in de strijd om de overwinning. Maar na 5 uur was
er een eerste defect aan één van de karts en onder geel werden Mathias en de
leider in de race voorbij gelaten door een achterblijver die bijna stil ging
staan. Vervelend, want ze besloten wel een penalty van 1 ronde aftrek te geven,
en met deze lange ronden van een minuut betekende dat, dat we terugvielen naar
plek 4.
Pro-Photos viel terug
naar plek 2 en de nummer 3 (City Banque 1) schoof door naar plek 1. Corné deed
de laatste stint en die zorgde er met een schitterende inhaalactie voor dat we
de 3e plek terug veroverden en zo werden we in race 1 3e. Zonder de discutabele
penalty waren we waarschijnlijk 2e geworden op enkele seconden van de nummer 1.
Ondertussen was Vantrico.com met Bart v/d Vel, Anthony van Trier, Kenneth Goris
en Mats de Jong naar een mooie 2e plek gereden in de 90 kilogram klasse achter
het Duitse MC-Racing.
In
de kwalificatie van 30 minuten voor de 2e race in de normale richting probeerde
ik even te rijden, maar ik had nog teveel pijn van mijn 2e stint en dus besloot
ik voorlopig even niet te rijden. Corné reed een paar minuten en toen ging
Mathias rijden. Maar opeens knalden er een boel teams op elkaar in de boarding
en bleek er flinke lekkage te zijn na een gigantische stortbui. Ook alle stroom
viel plots uit en dus stond iedereen in het donker stil op de baan!! Na een
kwartiertje waren alle problemen opgelost en werd er gestart van achter de
pace-kart op een nog licht vochtige baan. Corné deed de start en we moesten
doordat we nog geen goede tijd hadden kunnen zetten in de verkorte kwalificatie
vanaf plek 9 starten. En op deze baan bleek het een stuk moeilijker inhalen
waardoor het lastig was om snel naar voren te komen. Na een wat chaotisch eerste
uur had Corné wel al weer wat plaatsen goedgemaakt. Toen Mathias de baan op kwam
lagen we dan ook al 2e en we kwamen zelfs naar de leiding van de race. Wederom
een uitstekende stint van Mathias en na Mathias ging Corné voor de laatste keer
achter het stuur. We bleven ook dat 3e uur gewoon op de 1e plaats, hoewel de
concurrentie wel dichtbij was.
Mathias
nam het 4e uur voor zijn rekening en we troffen dit keer een mindere kart. Onze
concurrenten met nummers 23 en 26 hadden duidelijk iets beter karts over de
hele 12 uur gezien en wij met nummer 13 moesten daarom hard knokken om ons te
handhaven in de top 3. Maar ook het 4e uur bleven we gewoon aan kop, tot de
wissels, omdat zij een stukje later als ons moesten wisselen, kwamen we op P2 de
baan op en even later lagen we 3e. Ik ging weer rijden en had nergens last meer
van, alleen van een te langzame motor. Ik had het prima naar mijn zin op de baan
van Eupen, maar behalve in de trainingsheat voor de race had ik niet bepaald
beste karts getroffen, jammer maar ik zorgde ervoor dat de nummers 4 in de race
(die nog een ronde achter lagen) er niet langs kwamen en bleef ondanks alles
constante tijden rijden. Met nog een goed uur te gaan stapte ik met een zeer
voldaan gevoel uit en ik kijk dan ook al uit naar het IKWC hier in juli. Iemand
die dat ook deed was Mathias, die eerst nog een uurtje ging rijden in deze race
en het was eigenlijk niets meer en niets minder dan uitrijden. We lagen iets te
ver achter op P1 en 2 en ver voor op nummer 4. We finishten nog net binnen
dezelfde ronde op plek 3 wederom en werden overall dus 3e. Een geweldig
resultaat gezien onze weinige ervaringen op deze baan.
Corné
en Mathias hadden zich weer eens van hun beste kant laten zien door zeer strakke
stints te laten zien en ook over mijn eigen rijden was ik erg tevreden. City
Banque 1 won de race voor Pro-Photo’s Racing. Vantrico reed ook een hele mooie
race met een 2e plaats als resultaat. Ze hadden zelfs nog kansen op de
overwinning, tot ze plots door een andere team om onverklaarbare reden in de
banden werden gezet, maar toch de complimenten voor een hele goede race en ook
zij lieten zien dat er in juli rekening met ze moet worden gehouden!
Ik wil Mathias en Corné bedanken voor de
super race en het hele weekend, en ook alle jongens en aanhang van Vantrico voor
een heel gezellige nacht, ook de sponsor KCR nogmaals bedankt voor de sponsoring
dit weekend!
12 uur
van Middelburg 23 april 2011Op zaterdag 23 april was de 1e editie van de
12 uur van Middelburg. Voor mij werd dit mijn 1e 12 uurs race ooit,
wel reed ik al vier 24 uurs races, maar dit keer was het in Middelburg, wat het
extra speciaal maakte. Zeker omdat ik voor deze race in een team met 3 Belgen
reed die nog nooit eerder in Middelburg gereden hadden. Mathias (Grooten), Robin
(Borremans) en Mats (de Jong) ken ik al een aantal jaar van onder andere het
IKWC en later ook van vele andere races. Nu vormden we met z’n vieren een
ijzersterk team. Er stonden 11 teams aan de start, een mooi deelnemersveld met
sterke teams.
De
startvolgorde werd bepaald door middel van loting, en wij startten als 5e.
Ik nam bij ons de start voor mijn rekening, en al snel na de start kon ik naar
plek 2 komen, achter Ramon Kuipers die sinds lange tijd weer eens meedeed en
gelijk erg hard ging bij Kastaci/van Liere. Achter mij zat Vincent van Rossum van De
Looff/Pouwelse Tuinen en hij was aanvankelijk iets sneller dan mij en passeerde
mij. We reden ongeveer net zo hard als Ramon en dus bleef de achterstand
redelijk klein. Achter ons kwam Ivo voor Snap On Racing (die als 11e moesten
starten) opzetten naar plek 4, maar hij kon ons tempo net niet volgen. Na een
half uurtje ging het bij mij steeds beter en pakte ik P2 terug van Vincent die
nog steeds hard reed. Ik reed ook het gat dicht naar Kastaci/van Liere en pakte de
leiding. Na een klein uurtje ging de pits voor de 1e keer open voor
een verplichte kartwissel en Mathias stapte bij ons voor de 1e keer
in. Al snel was duidelijk dat we een hele slechte kart te pakken hadden. Maar
Mathias reed heel erg constant en wist het maximale uit de kart te halen. Maar
het veld lag nog dicht bij elkaar en dus vielen we terug naar plek 4. Mathias
kon weinig doen met die kart, en dus besloten we vroeg te wisselen en Mats ging
erin.
Mats had een redelijk goede kart te pakken en we liepen
weer in op de koplopers, Ramon reed nog steeds voor Kastaci/van Liere en die hadden dan
ook de leiding in handen. Daarachter reed de Looff/Pouwelse Tuinen erg sterk en
wij waren opgeschoven naar plek 3 omdat Snap On Racing
een
kapotte kart had. Mats reed een uitstekende stint en we kwamen weer binnen een
ronde van de koplopers, en door lang te wachten met wisselen pakten we zelfs
veel tijd terug en kwamen we op minder dan een halve ronde. Ik stapte voor de 2e
keer in na 3 uur racen, en we hadden een goede kart gekregen door lang te
wachten tot er een goede kart stond (dit deden uiteraard veel teams en dus was
het ook ieder uur weer een kleine hectiek in de pits). Ik reed snel naar de
Looff/Pouwelse tuinen en Kastaci/van Liere toe en net voordat ik de leiding wilde
overnemen van Kastaci/van Liere waar Cuma inmiddels reed, brak mijn stuurkolom volledig af
en ik kon nog net de pits bereiken, waardoor ik maar een kleine ronde verloor.
Dit was hetzelfde euvel als Leroy laatst in het ZIKK had! Maar na een halve
ronde met mijn nieuwe kart, stond ik alweer stil op de baan, want zo bleek
later, de benzinekraan stond dicht.
Erg frustrerend, en voor er een nieuwe kart was, waren
we weer anderhalve ronde kwijt, en dus keken we ineens tegen een achterstand van
3 ronden aan. We besloten daarom om te proberen nog zover mogelijk naar voren te
komen in de 1e race van 6 uur en Robin daarom te sparen voor race 2
(hij woog namelijk een stuk zwaarder dan ons). Mathias ging er nog eens in, en
die was niet te stoppen, in werkelijk een geweldige stint reed hij het hele veld
op anderhalve ronde en zo kwamen we ineens terug van plek 7 naar 4! Alleen
Robbert van Snap On Racing bleef in de buurt van zijn tijden, maar die lagen nog net
achter ons in positie. Ook Klaver 4 kreeg te kampen met een kapotte kart,
jammer, want zij reden een erg strakke race tot dan toe (met snelle man Corné
Snoep in de gelederen). Mathias gaf na 5 uur wedstrijd het stokje weer over aan
Mats die ook weer een prima kart trof. Zo konden we ook Veersedam Auto Racing en
Kastaci/van Liere nog
inhalen. We kwamen zelfs nog tot op
30 seconden van de Looff/Pouwelse Tuinen door die knappe laatste stint van Mats,
en we scoorden dus een mooie 2e plek ondanks de pech in race 1.
De 2 resultaten bij elkaar opgeteld zou de uiteindelijke
score worden, en het team met de minste punten wint dan. Voor de snelste
raceronde over 12 uur was een extra punt aftrek, en die hadden wij voorlopig
door de 41.92 uit mijn allereerste stint. Maar het was erg warm en eigenlijk
niemand was meer in de buurt gekomen van die tijd tijdens de 5 resterende uren,
dus dat zag er positief uit. Race 2 van 6 uur startte in omgekeerde richting met
dezelfde rijders die gefinisht waren in die volgorde, en er ontstond een chaos
en een flinke crash bij Snap On Racing (die in race 1 5e waren geworden
achter Kastaci/van Liere op P3 en Veersedam Auto Racing op P4). In de 1e 20 minuten moest
de 6e kartwissel gedaan worden, en dus werd het veld gelijk flink
door elkaar geschud. Wij kwamen op P3 weer de baan op, met Robin aan het stuur.
Hij liet er geen gras over groeien en reed direct zeer constante en snelle
tijden. Alleen Ivo bij Snap On Racing was heel erg snel, en die kwam vanaf helemaal
achteraan snel naar de leiding. Kastaci/van Liere en Veersedam Auto Racing reden voor ons ongeveer
gelijke tijden, maar iets minder constant dan Robin. De Looff/Pouwelse Tuinen
had direct pech met een kapotte kart voor Marcel, en die vielen ver terug. Na
Robin stapte ik in en ik kon gelijk Kastaci/van Liere inhalen omdat Robin het gaatje
gedicht had, maar gedurende de ronden begon mijn kart moeizamer en moeizamer op
gang te komen, en de tijden liepen op, op den duur kwam ik de 43ers
niet eens meer in en er zat niks anders op dan wisselen, want ik verloor bijna 2
seconden per ronde op Annelien die bij Snap On Racing erg hard reed.
Ik
wist dat ik moest pushen om de verloren tijd weer goed te maken, en dat ging dit
keer mis, want ik ging iets te hard de 1e linkse in en kwam uitkomen
bocht tegen een paal met de achterkant, en de kart stopte ermee. Dit keer eigen
domme fout en de 4e kartwissel was een feit voor ons team, dat
trouwens Flying Dutchman heette. Maar de laatste kartwissel was de 1e
die ons eens geen tijd kostte, want ik kreeg een bom van een kart terug en reed
opeens veruit de snelste tijden van het veld. Ik klokte ook de snelste raceronde
uit de 2e race met 42.01 en ik won veel tijd terug. Dat hadden we ook
nodig want we lagen door al het gedoe met karts alweer op een flinke achterstand
van het podium, en om onze overwinningskansen in leven te houden, moesten we nog
veel goed maken. Mathias ging na mij en zoals we van hem gewend zijn reed hij
weer een bijzonder goede en foutloze stint. Opnieuw wonnen we hierdoor veel
terug en we klommen langzaam weer de top 5 binnen. Vooral Snap On Racing en ook
Veersedam Auto Racing reden een sterke race en lagen riant op 1 en 2, met
Kastaci/van Liere
daarachter. Na Mathias ging Robin weer rijden en die reed opnieuw beresterk. Met
zijn 90 kilo reed hij geweldige tijden zoals weinigen dat kunnen op dat gewicht,
en het leek wel alsof hij helemaal niet teveel woog. We kwamen weer naar 4 en
het zag er nog steeds gunstig uit voor ons, door de mindere positie van de Looff/Pouwelse
Tuinen en het mindere resultaat van Snap On Racing en Veersedam Auto Racing in race
1.
Na Robin was het Mats die voor zijn 3e uur
weer ging rijden. Hij kwam al snel naar plek 3 en die hadden we na een tijdje
stevig in handen, Klaver 4 reed 4e. Mats vocht een prachtig duel uit
met Dave van Veersedam Auto Racing, hoewel wij nog een ronde achter lagen, maar Mats kon
een
heel klein beetje uitlopen, en het was mooi om deze 2 snelle mannen op de baan
bezig te zien. Met nog een uur te gaan ging ik voor de 4e en laatste
keer in de kart, en we lagen nog ruim 35 seconden achter op Veersedam Auto
Racing (P2). Snap On Racing leek de overwinning in race 2 in handen te hebben, en Ivo en Stefan maakten
het karwei daar mooi af. Ik ging er nog eens goed voor zitten en met de goede
kart die ik had, wist ik dat ik nog erg dicht bij Veersedam Auto Racing kon komen. En
inderdaad, René reed wat minder constant dan mij, en met zo’n tiende of 6 per
ronde verschil kon ik er zowaar nog bij komen. Ik zat iedere ronde te rekenen,
en met nog 3 minuten te gaan zat ik op zijn bumper, en begon hij heftig te
verdedigen. Na een aantal pogingen wist ik dat uitremmen onmogelijk zou worden
omdat René overal slim de binnenkant afhield, maar daardoor lagen er bocht uit
op een tweetal punten kansen.
Ik probeerde het eerst uiteraard aan de binnenkant, maar
ook dit wist René goed af te schermen, en dus had ik nog maar 1 optie over. Dat
was in de bocht voor start finish, daar liet ik mijn kart verschrikkelijk wijd,
bijna tegen de banden heel hard uitkomen, en daarmee kon ik Veersedam Auto
Racing foppen en
ze in de voorlaatste ronde toch nog voorbij komen, een erg leuke inhaalactie die
altijd goed doet na zoveel uur racen!
team
punten
ronden
Flying Dutchman
3 = 2 + 2 - 1
999
De Looff / Pouwelse Tuinen
5 = 1 + 4
997
Snap On Racing
6 = 5 + 1
998
Veersedam Auto Racing
7 = 4 + 3
997
Kastaci / van Liere
8 = 3 + 5
995
NJIKV team
13 = 7 + 6
990
Klaver 4
13 = 6 + 7
989
ATS
17 = 9 + 8
980
CTJR
19 = 9 + 10
973
Sunday Unlimited
19 = 10 + 9
970
Dek Verkeersopleidingen
22 = 11 = 11
858
Zo werden we ook nu weer ondanks de pech 2e,
en dus waren wij onbetwist de winnaars van de 12 uur van Middelburg!! We waren
er uiteraard heel erg blij mee, en met 999 ronden in totaal hadden we ook de
meeste ronden afgelegd, 1 meer als Snap On Racing, die 3e werden, want de
Looff had opgeteld betere resultaten en zij werden verdiend en knap 2e!
Zo zat ook deze slijtageslag er weer op, en we hadden er
allemaal van genoten. Met een team van 3 onbekende rijders in Middelburg toch
gelijk winnen, dat kenmerkt de klasse van mijn 3 Belgische teamgenoten, en ik
wil ze dan ook bedanken voor hun inzet en super goede rijden. Na de ontvangst
van een aantal mooie prijzen,waaronder een Veiligheidstraining bij
Dek
Verkeersopleidingen, keerden we rond 2 uur ’s nachts huiswaarts!
Op dinsdagavond 12 april deed ik mee met I2A2 als
invaller in de BiteMedia Cup. Ik mocht gelijk gaan kwalificeren en het ging
prima, ondanks dat ik al lange tijd niet meer in de wedstrijdkarts in Roosendaal
had gereden, reed ik een 38.33, goed voor een 3e tijd van de 11
teams. Marcel die inviel bij de Bitches reed 5 duizendste
sneller en Stan Oomen pakte de pole position op 9 honderdste van mij, het zat
dus erg dicht bij elkaar. Tijdens de 1e stint kon ik na 2
inhaalacties naar de leiding van de wedstrijd komen, en het ging prima. Ik zette
ook de snelste raceronde neer met 37.04 en wist een mooi gaatje te slaan naar de
Bitches en de KCR-crew. Na mij ging Guido rijden voor ons team, hij reed ook erg
snelle tijden en zo wisten we de voorsprong alleen maar verder uit te bouwen
naar zo’n 20 seconden. Jeroen (die kende ik al uit de MKS, hij rijdt daar bij
Silverstone), ging na Guido en ook Jeroen deed het uitstekend. Hij reed mooie
constante tijden en behoorde constant tot één van de snelsten op de baan op dat
moment. Zo behielden we makkelijk de voorsprong. Martijn ging als laatste en hij
maakte het feestje compleet met wederom een hele goede 30 minuten. Met een ronde
voorsprong op alle 10 de teams kwamen we als winnaar over de streep. Een hele
leuke race met een goed resultaat, waardoor I2A2 nu ook aan de leiding komt van
het kampioenschap. De KCR-crew pakte in de allerlaatste ronde nog de 2e
plek af van de Bitches die 3e werden!
24H Brussel, 2 + 3 april 2011In het weekend van 2 en 3 april deed ik
mee aan de 24 uur van Brussel. Samen met Bart van de Vel, Mathias Grooten en
Robin Borremans vormden we het team Kartgrid.eu. Vorig jaar wonnen we met
dit team deze prestigieuze race. De competitie was groot want maar liefst 27
teams kwamen aan de start, met daaronder de complete Belgische karttop. Veel
teams waren er op gebrand ons te verslaan. De weersverwachting voorspelde voor zondag regen
(voordeel voor de thuisteams?), want het parcours ligt deels
binnen, deels buiten. Het beloofde in ieder geval
weer een waar spektakel te worden. In de training en kwalificatie was
duidelijk dat er enorm veel goede teams waren en dat de competitie dus hevig
was, wij kwalificeerden ons via Bart, ikzelf en Mathias op plek 4 op de
startgrid. In de eerste 2 uur en 40 minuten reed Mathias en we verloren
flink wat tijd op de koplopers (DOMM en BFP) door een mindere kart. Na
Mathias ging ik rijden, opnieuw een redelijk slechte kart, en in plaats van
tijd goedmaken verloren we eerder nog meer, vervolgens sloeg de pechduivel
nog harder toe toen mijn rechterachterwiel afbrak. Daardoor ruim 2 ronden
verloren tot ik een nieuwe kart had, en later weer een kleine ronde verloren
met het terugwisselen toen de kart gerepareerd was.
Zo lagen we na ruim 5 uur race al op zo'n 5 ronden achterstand toen Bart
voor het eerst ging rijden, hij deed dit erg goed en kon een stukje inlopen
op de concurrentie. Ondertussen waren Kartgrid.be en Kinepolis-Bluestar 1
sterk komen opzetten naar posities 1 en 2 in de wedstrijd. Als 4e ging bij
ons dan nog eens Mathias, die erg snelle tijden liet noteren in een kart die
niet geweldig was, maar de andere teams reden ook hard dus wonnen we weinig
terug en bleef de achterstand 4 ronden, terwijl ondertussen de dreiging op
regen groter werd. Rond middernacht moest Robin voor het eerst aan het werk,
en toen hij net onderweg was, begon het serieus te onweren in de omgeving
van de kartbaan. Niet veel later gingen de hemelsluizen wagenwijd open en
was er spektakel op de baan. Mats de Jong (Kartgrid.be) en Jan de Winter
(Bluestar 1) maakten er aan kop een mooi duel van om de leiding, en
thuisrijders Viera (BFP) en Derdul (JPR) kwamen sterk opzetten vanaf
achteren. Robin hield zich goed staande, we lagen op plek 8 op dat moment op
5 ronden van de leiders. Het bleef lang door regenen en er werd besloten de
baan iets te verleggen, waardoor er even een pace-kart in de baan was.
Daarna ging ik rijden, ik zou eigenlijk niet in de regen rijden, maar
Mathias had toen net gereden en dus ging ik er toch maar in. En dat viel
heel erg tegen, ik had nog nooit op FKI in de regen gereden en dat kwam ons
duur te staan, want ik verloor in het begin erg veel tijd. Vooral op het
beton op het stuk binnen was enorm moeilijk en niet te vergelijken met
regenrijden waar dan ook (helaas voor mij). Later in mijn stint ging het
beter en beter, maar we hadden toen al redelijk wat extra achterstand
opgelopen, en die was toch al flink. Opnieuw kreeg ik vlak voor de wissel
nog te maken met wat pech, want ik raakte iemand die vlak voor mij spinde en
daarbij brak de steun van de transponder af, en daardoor moest ik 2 keer
stoppen op de baan om dit euvel te verhelpen, waardoor we opnieuw tijd
verloren.
Rond 6 uur in de morgen nam Bart van mij het stuur over en we waren op dat
moment teruggevallen naar plek 10. De baan was weer droog en Bart zette een
inhaalrace voor ons in. Bart reed erg sterk en dat hadden we ook nodig om
nog iets van onze race te maken, het podium was al nagenoeg onhaalbaar op
dat moment. Kartgrid.be was inmiddels met BFP een gevecht voor de leiding in
de race aangegaan, met DOMM en Bluestar 1 daarachter in gevecht om P3.
Mathias ging bij ons weer rijden en ging abnormaal hard. Hij zette met 4
tiende voorsprong op de 2e tijd de snelste raceronde neer en boekte erg veel
winst op de rijders voor hen. Hij wilde uitrijden met nog 5 uur en 20
minuten te gaan (gekkenwerk), en kwam terug naar plek 6. Maar met nog ruim
een uur te gaan werd het ook bij Mathias zwart voor de ogen (ook niet gek na
10 uur racen), en nam ik het stuur nog over voor het laatste uur. Dit keer
waren er geen rariteiten gelukkig en kon ik gewoon een lekkere stint rijden,
we kwamen nog dichterbij Mol in Action op P5, maar we bleven 6e.
Zaterdag 19 en zondag 20 februari waren 2 dagen waar ik
en met mij vele andere (Zeeuwse) karters al een paar weken lang naar uit hadden
gekeken. Op deze 2 dagen werd namelijk het jaarlijkse Zeeuws Kampioenschap
Indoorkarting verreden en uiteraard gebeurde dit op de Indoor Kartbaan van
Middelburg. Ook dit jaar weer op een leuke baan en met een goede organisatie,
wat zich ook vertaalde in een groot en sterk deelnemersveld. Op zaterdagochtend
werd afgetrapt met de kwalificaties van 10 minuten per klasse. In 3 klassen
werden er zelfs 2 poules gemaakt vanwege de vele inschrijvingen!
Om te beginnen de mini’s, een volledige bezette klasse
en ook dit jaar weer een genot om naar te kijken. Gino Focke wist de
kwalificatie als snelste af te sluiten. Bij de junioren werd er in 2 poules
gereden en de concurrentie was zoals gewoonlijk in deze klasse erg groot. Veel
snelle jeugdige talenten die met elkaar de strijd aangingen. Het was enorm
spannend, en uiteindelijk werd de 1e tijd zelf gedeeld door Tim
Leloux en Ted Monfils, beiden reden een zeer knappe tijd van 41.39, de 2 snelste
kwalificatietijden van alle groepen! Bij de dames ook een mooi deelnemersveld en
de pole position ging naar de vice-kampioen van vorig jaar en kampioen van 2009
bij de dames, Jamie-Lee Minnaar die liet zien dat ze haar zinnen dit jaar
duidelijk op de 1e plaats had gezet. Bij de senioren dit jaar een
nieuwe toevoeging, compensatie gewicht om het kampioenschap nog spannender en
vooral ook eerlijker te maken. De vedergewichten moeten minimaal 75 kilogram
wegen, de middengewichten 90, en de zwaargewichten maar liefst 100. Bij de
vedergewichten werd in 2 poules gereden, de snelste tijden gingen hier naar
Marcel Kouijzer (kampioen bij de junioren in 2009) en Ivo van Egmond (kampioen
in deze klasse in 2007!). Maar Marcel reed een net iets snellere tijd.
Vervolgens was het de beurt aan mijn klasse, de
middengewichten, waar ik dus de afgelopen 2 jaar kampioen werd. De 2 jaar
daarvoor was Daan Pas hier kampioen en ook Leroy Wehmuller (kampioen bij de
zwaargewichten van de afgelopen 4 jaar!) was present. Dit beloofde dus veel
spanning en sensatie, want ook vele andere snelle karters deden mee en dus ook
hier 2 poules. Na een interview met omroep Zeeland
begonnen
ook wij aan onze kwalificatie, en hierin kon ik met een tijd van 41.70 de
snelste tijd bemachtigen, voor Daan en Leroy die beiden ook een 41er
klokten, zeer rappe tijden met 90 kilogram. In de Koningsklasse was de pole
positie voor Ingmar Zonder.
De 1e races werden aansluitend gereden na de
kwalificatiesessies, dus wederom te beginnen met de mini’s. Hier was opnieuw
Gino Focke de beste, met grote overmacht reed hij naar de overwinning toe!
Daarna 2 keer een poule met junioren. Tot mijn verbazing werden de poules op een
erg vreemde manier samengesteld, er werd niet gekeken naar de tijd van de
rijders in de totaaluitslag, maar naar de positie in de poule van de
kwalificatie, waardoor mensen met een makkelijke kwalificatie groep voordeel
hadden. Nog vreemder was dat de nummers 1 in dezelfde poule kwamen, waardoor
sommige poules duidelijk sterker waren dan anderen. Maar in plaats van zeuren
gingen we lekker karten en gestreden werd er. 2 ongelooflijk spannende races van
de junioren bewezen opnieuw de succesformule van het Zeeuws kampioenschap, Ted
Monfils won de 1e race na een schitterend gevecht met Joery Bakker,
en Lorenzo Stolk reed een geweldige inhaalrace, en pakte in de allerlaatste
ronde de overwinning nog net af van Tim Leloux, wat zeker goed is voor de
spanning in het kampioenschap. En alsof het nog niet spannend genoeg was, deden
de dames er nog een schepje bovenop, als aan een touwtje streden de dames
rondenlang met elkaar om iedere centimeter, met uiteindelijk een verdiende
overwinning voor Jamie-Lee Minnaar, gevolgd door Agnes Kouijzer en Annelien
Boutens (het podium van de dames in 2009).
Daarna de vedergewichten, hier 2 iets minder opwindende
races, Marcel reed erg sterk en pakte de overwinning, net als Jan-Willem Epker
in de andere poule. Daarna moest ik weer aan de bak, ik startte dus van pole,
met achter mij Jacky Gideonse (snelste in de kwalificatie in poule 2) en
daarachter Leroy en Vincent van Rossum. Ik kon vanaf het begin een lekker ritme
aanhouden wist gelijk een klein gaatje te slaan naar Jacky en Vincent die knap
Leroy inhaalde. Ik was zeker niet sneller als Jacky en Vincent, maar wel iets
constanter. Ik reed zeker weten de meest constante race uit mijn leven, alle 17
ronden (inclusief de 1e) waren 41.9 of 42.0, binnen ruim 1 tiende dus
al mijn rondetijden!!! Hierdoor kon ik de overwinning pakken, voor Vincent die
ook Jacky nog wist in te halen en goede zaken deed door 2e te worden.
Hierna won Daan ondanks een iets mindere kart overtuigend de 2e
poule! Ingmar Zonder won een spannende 1e heat bij de zwaargewichten!
Dan de zondag, eerst dus weer een heat voor alle
klassen, waarbij Gino (mini’s), Ted (junioren), Tim (junioren) en Jamie-Lee
(dames) als eerste winnaars uit de bus kwamen na erg spannende races. Bij de
vedergewichten wist Ivo van Egmond zijn kansen op de titel nieuw leven in te
blazen door Marcel met een prachtige inhaalactie in te halen. Marcel probeerde
nog terug te vechten, maar dit liep verkeerd en beiden vielen terug (Ivo p2
achter Tom Aarnoudtse die won en Marcel 4e achter Vera Paauwe). In de
andere manche sleepte Jan-Willem Epker wederom een mooie overwinning uit het
vuur. Ik kon mijn 2e heat wederom winnend afsluiten, zonder al te
veel bedreiging, en ik verzekerde me hiermee van de pole position in de finale.
Leroy reed een schitterende inhaalrace en kwam van P4 naar P2. Daan won de
andere race na een spannend gevecht met Patrick Bakker, Cuma Kastaci en Mark
Edelijn, en Ingmar won opnieuw bij de zwaargewichten.
Toen
de finales, te beginnen bij de allerkleinsten in de kinderkarts. Gino startte
van pole en stond de leiding niet meer af, Rayno van Wezel reed een prachtig
kampioenschap, hij maakte het Gino soms erg lastig en bekroonde een mooi weekend
met de 2e plaats, voor Demi Poleij, een snelle jonge-dame die nog
maar net kart en liet zien dat ze zeker niet bang was voor de jongens (ze
versloeg er maar liefst 7), en werd iedere keer 3e, met dus ook een
mooie 3e plaats als eindklassering.
Toen de junioren met een bloedstollend gevecht tussen de
jonge talenten Ted Monfils, Tim Leloux en Lorenzo Stolk. Lorenzo stond helaas al
te ver achter om nog kampioen te kunnen worden, maar hij werd na een overwinning
vorig jaar, wel weer keurig 3e en liet zien dat hij erg snel is (hij
reed ook de snelste tijd van het hele weekend!). Tim zat een hele finale op de
hielen van Ted, maar kon hem niet voorbijkomen, zo eindigde Tim dus op een
uitstekende 2e plaats. Maar Ted was uiteindelijk de verdiende
winnaar, net als Gino het volle aantal punten, en dus de terechte Zeeuws
Kampioen.
Bij de dames veranderde er in de finale niets meer,
Jamie-Lee sloot een perfect weekend af met opnieuw een overwinning, en werd voor
de 2e keer Zeeuws Kampioen. Agnes bleef keurig 2e, voor
Annelien die voor de 3e keer op rij heel knap 3e werd. Bij
de vedergewichten liet Ivo in de finale van kop af aan zien dat hij degene was
die er met de titel vandoor ging, met een fenomale laatste race (snelste ronde
van 41.2!!!), zette hij de
concurrentie op grote achterstand, en werd zo voor de 2e keer
kampioen! Marcel wist Jan-Willem nog in te halen en werd zo prima 2e,
de ervaren Jan-Willem behaalde een puike 3e plaats! En toen was het
tijd voor mijn finale. Het was nog heel erg spannend, want als Daan zou winnen,
dan zou hij gewoon nog kampioen zijn. Ik wist dus dat ik vanaf het begin weg
moest zijn en geen fouten mocht maken, dat lukte goed en ik kon langzaam maar
zeker weglopen, en de zege kwam niet meer in gevaar. En daarmee was de
eindoverwinning dus binnen, mijn 5e titel op rij, 2x junioren en 3x
middengewicht, en ik ben er waanzinnig blij mee, echt geweldig om tussen al deze
toppers weer te kunnen winnen! Daan besloot een sterk optreden met plek 2, op
gePASte afstand Vincent die een prachtige 3e plek binnensleepte, net
voor Mark, Jacky en Leroy.
In de Koningsklasse werd Ingmar zowaar nog even onder
druk gezet door Michiel Harinck die even de leiding nam, maar Ingmar sloeg terug
en pakte zijn 1e Zeeuwse titel voor Michiel en Patrick Tijhuizen.
Zo zat de 10e editie er op (voor mij de 8e), en zijn de nieuwe
Zeeuws Kampioenen weer bekend, op naar volgend jaar zou ik zeggen!
Kartseizoen 2011, drukker dan
ooit!Het afgelopen jaar zit er nog maar net op,
maar de eerste races in 2011 zijn alweer voorbij. Om nog even terug te
kijken naar 2010, wat een super jaar opnieuw. Het zal een hele opgave worden
om dit in 2011 beter te doen, maar dat zei ik vorig jaar ook, dus wie weet.
In 2010 werd ik uiteraard vice-wereldkampioen
(2e) tijdens het IKWC in Phoenix
(USA), won ik mijn 1e 24 uurs race, en wel de allergrootste
indoor 24 uurs race, die van
Brussel! Ook werd ik voor de 4e keer op rij Individueel
Zeeuws Kampioen, en ook
met het team pakten we wederom de titel, nummer 5 alweer! Daarnaast maakte
ik mijn debuut in het prestigieuze Belgische Belkart
kampioenschap en won ik samen met Dave Adriaanse en passant ook nog even
3 MKS races. Ook niet te vergeten is ons debuutseizoen in de
Kings of Karting, dat we met een 2e
plek afsloten, en ik won het kampioenschap van de Ritel ½ uurs races!
Veel beter kan toch niet zou je zeggen, maar ik ga het
uiteraard wel weer proberen. Om te beginnen zal ik in 2011 weer meedoen aan het
Indoor Kart World Championship, dit jaar
gehouden in Eupen (België). Dankzij mijn
prestatie van het afgelopen jaar ben ik automatisch ingeschreven en geloof het
of niet, het hele evenement zit nu al vol. Liefst 180 rijders zullen komende
zomer eind juli aan de start verschijnen van het 7e WK indoorkarting.
Daaronder 2 teammaten van mij, eindelijk heb ik ze zover kunnen krijgen om mee
te doen, samen met Leroy Wehmuller en Marcel Kouijzer zullen we proberen
Veersedam op de kaart te zetten tijdens dit mondiale karttreffen. Het zal mijn 4e
wereld-kampioenschap worden, en er is nog 1 plekje dat nog rest op mijn
palmares, en dat is de 1e. Ik zal alles in het werk stellen om dit
ultieme doel te bereiken, maar ik besef tegelijkertijd ook dat het
deelnemersveld groter en sterker is dan ooit: alle 7 oud-wereldkampioenen doen
mee, en daarom zal het niet zo makkelijk zijn als het misschien lijkt! Een
top-10 klassering in dit veld zou al een fantastische prestatie zijn!
Naast
het WK valt er genoeg anders te beleven, zo zal ik dit jaar samen met Dave
Adriaanse ondersteund door Indoor Karting Middelburg en Veersedam Auto, weer een
volledig jaar uitkomen in de Master Kart Series. We zullen
na onze 2e plek in 2009 en een aantal incidentele maar succesvolle
optredens in 2010 alles geven om nu eindelijk eens Nederlands Kampioen te
worden, ook 1 van mijn grote doelen dit jaar!
Maar ook in de Kings
of Karting zullen we weer met Veersedam aan de start staan, dit jaar
bijgestaan door de kartbaan van Middelburg, en we hopen een goed debuutjaar
voort te zetten met weer een goed jaar in 2011. Een erg leuk kampioenschap dus
als afwisseling tussen de vele indoor kart kampioenschappen. Dit jaar zal ons
team bestaan uit Jan-Willem de Coninck, René Joziasse, Dave Adriaanse en ik.
Dan weer terug naar België, want naast het WK in Eupen,
zal ik nog veelvuldig op de Belgische kartbanen te vinden zijn komend jaar. Niet
alleen in de Belkart, maar ook in de Kartgrid Cup. Om
te beginnen bij Belkart, waar ik op dit moment al
actief ben in mijn 1e seizoen, 2010/2011. Op dit moment bezet ik een
5e plek in het kampioenschap en heb ik onlangs mijn 1e
race gewonnen in
Sint-Niklaas!
Helaas zal dit, hoe kan het ook anders, samenvallen met een enkele andere race,
het is dan ook nog niet zeker of ik alle races mee kan rijden. In 2011 zal ik
ook mijn debuut maken in de in België hoog aangeschreven
Kartgrid Cup, samen met de
snelle Belg Bart v/d Vel
zullen we proberen het de gevestigde orde lastig te maken. Bart is net als mij
al eens vicewereld-kampioen indoor karting geworden (2008). We reden vorig jaar
in de 24 uur van Brussel al eens samen, we kijken dan ook uit naar deze nieuwe
samenwerking!
Verder rijd ik dit jaar uiteraard nog het Zeeuws Indoor
Kart Kampioenschap voor teams in Middelburg (waar we op dit moment stevig aan de leiding staan, en proberen ons 6e kampioenschap op rij te winnen). Tenslotte zal
ik ook nog de nodige losse (endurance-)races rijden, met als hoogtepunten het
Individueel Open Zeeuws Kampioenschap (Middelburg), de 24 uur van Brussel, de
Avond van de Kart in Middelburg en de 10 uur Mad Croc Night Challenge in
Roosendaal.
Last but not least ben ik volop in gesprek met mogelijke
sponsors voor mijn ultieme kartwens. En omdat dat nu eenmaal tijd kost: Nog even
geduld dus voor ik daar meer over kwijt kan........................
na 5 minuten wist Zoë Ram de pole position te pakken met een hele knappe tijd.
In de 1e race op zaterdag werd er heftig gestreden, en de dames deden
het heel erg goed, Demi Poleij kwam naar voren en pakte een hele mooie
overwinning in de 1e heat, daarachter kwamen Jesse Boucherie en op de
3e plaats was de kampioen van vorig jaar gefinisht, Gino Focke die
van plek 5 naar voren was gestoven! Zoe eindigde als 4e en hierdoor
was de stand heel erg spannend na dag 1. Op dag 2 werd het niet minder spannend,
Demi wist de 2e race ook te winnen, en daarachter was het Gino die
wederom een prachtige inhaalrace reed en zo P2 pakte. In de finale van 15
minuten waren er nog kansen voor verschillende mensen om het eindpodium te mogen
beklimmen, Demi stond de overwinning niet meer af en kroonde zich door een 3e
overwinning op rij terecht tot Zeeuws Kampioene bij de mini’s! Zoe werd prachtig
2e, Gino deed wat ie kon maar het was net niet genoeg om net als
vorig jaar het podium te halen, hij werd 4e op 1 puntje van Jesse die
keurig 3e werd.
plekken
3 tot en met 5. De eerste race was aan de kop niet bijzonder spannend, Ted nam
van kop af aan een kleine voorsprong en liet die niet meer uit handen glippen,
hij klokte een ongelooflijk snelle tijd van 41.91! Lorenzo reed naar een mooie 2e
en plek, en Mo reed heel erg knap mee aan kop met snelle tijden en werd zo 3e.
Daar achter was er een zeer felle strijd in het middenveld, uiteindelijk
gewonnen door Jitse die knap plek 4 pakte. Op zondagochtend was nog alles
mogelijk en ze hadden er allemaal weer veel zin in, de 2e race was er
eentje om op het puntje van je stoel te gaan zitten. Ted en Lorenzo maakten er
aan kop een prachtig duel van en in de allerlaatste ronde wist Lorenzo de
leiding nog over te pakken van Ted met een zeer verrassende actie. Echter kwam
Lorenzo een halve seconde na het aflopen van de computer over de meet en
daardoor telde de actie niet meer zo was in de briefing uitgelegd, erg jammer
voor hem, een meevaller voor Ted! Mo werd na een felle strijd opnieuw 3e
en bleef dus keurig op koers voor een podiumplek. In de finale gebeurde er in de
top 3 weinig meer, Ted liet er geen gras over groeien en pakte overtuigend zijn
2e Zeeuwse titel op rij. Felicitaties aan hem, ontzettend knap
gereden en ook Lorenzo deed het super, hij dook nog even de 41ers in
op zondag en werd in het kampioenschap 2e. Deze 2 jonge mannen laten
echt al heel goed racewerk zien, en dat beloofd nog voor de toekomst! Mo
eindigde het kampioenschap op plek 3, en deed dat als nieuwkomer heel erg mooi, Jitse werd keurig 4e, Maarten v/d Laars 5e en de jarige
Giovanno werd door een sterke 2e dag nog netjes 6e.
5
minuten durende kwalificatie (42.4). Kim Oomen verruilde voor 1 weekend even het
buitenasfalt voor de indoorbaan en liet gelijk zien waarom ze altijd zo goed
scoort in de outdoor wedstrijden, ze pakte direct P2 voor Febe de Krijger. Zowel
de 1e als 2e race, waren het Annelien en Kim die eigenlijk
zonder al te veel problemen, en met hele goede tijden, de 1e en 2e
positie in beslag namen. Daarachter was er een mooie battle om plek 3, soms
gewonnen door Febe, dan weer daar Mellanie Motz. Voor de finale stond Annelien
er daarom goed voor en ze maakte het prachtig af door in de finale een uitermate
goede race te rijden (snelste tijd 42.2!!, hiermee had ze bij de mannen ook
zeker in de top 3 meegedaan!), terwijl Kim de 2e plek niet meer in
gevaar liet komen. Febe en Mellanie vochten om plek 3, uiteindelijk werd
Mellanie in de finale netjes 3e, maar was het Febe die aan het eind
van het weekend het eindpodium mocht beklimmen. Na een aantal keer 3e
was het Annelien dan toch gelukt om kampioen te worden, proficiat!!
Tom
en daarna Malcolm in, om vervolgens alles te geven om nog bij Ivo te komen. Ik
reed 6 ronden achter elkaar 42.0 en met minder dan 2 minuten te gaan kon ik toch
weer aansluiting krijgen bij Ivo, die direct begon te verdedigen. In het nieuwe
bochtje naar rechts zag ik echter een klein gaatje en daar dook ik meteen in!
Schitterend, want zo won ik ook deze race nog, al was het door het oog van de
naald, maar wel met een heerlijk gevoel, want wat een inhaalslag. Marcel pakte
op gepaste afstand van Ivo de 3e plek. De finale zou voor mij
gelukkig iets meer volgens ‘het boekje’ verlopen, ik pakte een goede start en
was er direct als een haas vandoor. Ivo en Marcel ging in de strijd om plek 2,
en ik zat in een heerlijke flow waarin eigenlijk alles lukte. Zelfs de lang
begeerde 41er kon ik er vlak voor het einde van de finale nog
uitpersen, een 41.96 en daarmee zelfs de snelste dagtijd, echt super. Ivo maakte
geen enkele fout en pakte toch weer heel knap een 2e plek, voor
Marcel die 3e werd en met zijn 17 jaar nog genoeg jaren voor zich
heeft. Tom pakte plek 3 in de finale en een hele mooie 4e plek in de
eindstand, super! Maar de titel, die was voor mij, en ook al was het alweer de 6e
achtereen, ik was er wederom echt heel erg blij mee, weer andere tegenstanders
verslagen, en niet de minsten. Met een zeer tevreden gevoel kon ik daarom ook
het podium opstappen en het weekend afsluiten. Het blijft iedere keer heerlijk
om toch weer als winnaar het podium op te kunnen stappen, en de laatste 5 jaar
ook ongeslagen, alle races en kwalificatie gewonnen (al was het dit keer weer
erg close af en toe!).
haalde Mark netjes in en gaf daarna geen cadeautjes meer weg, hij hield alles
keurig dicht en pakte de overwinning. Jacky glipte met Daan mee naar plek 2,
Mark werd 3e voor Raymond Ram en Eddy v/d Male. Wie eigenlijk ook mee
zou doen was Mathias Grooten, mijn goede Belgse kartvriend, maar die had zich
helaas verslapen en was niet present. Tot verbazing van velen had hij (fanatiek
als ie is), echter toch de moeite genomen om op zaterdagavond nog helemaal naar
Middelburg te komen, om op zondag toch mee te doen. Helemaal van achteren begon
hij op zondagochtend aan een opmars, en zorgde ervoor dat zich een spectaculaire
race afspeelde. Hij haalde de ene na de andere in, en toonde zijn klasse door de
race net achter Daan als 2e af te sluiten met veruit de het beste
gemiddelde. Zelf was ie nog niet tevreden, Daan wel want die won keurig netjes
race 2 en voor hem liepen de races volgens plan. Mark werd 3e,
terwijl Jacky nog van alles meemaakt en zelfs met kart en al loskwam van de
grond in een duel met Raymond. In de finale was het Daan die van kop af aan de
leiding nam, en die niet meer afstond, zeer geroutineerd en zelfverzekerd, pakte
hij voor volgens mij al de 3e keer de titel in deze klasse, chapeau!
Mark werd met nog een mooie 42.64 (op 90 kilogram) 2e en Jacky 3e,
ook voor hen de felicitaties. Mathias moest weer helemaal van achteren komen, en
bleef dit keer steken op plek 4.
Bij
de zwaargewichten dit keer een uitgebreid deelnemersveld met stuk voor stuk
grote kerels natuurlijk. Niet 1, 2, 3 de mensen waarvan je zou verwachten dat ze
(aan hun postuur en met name de lengte te zien) heel goed in karten zouden zijn,
maar het niveau lag hoger dan in vele andere jaren (op de jarenlange dominantie
van Leroy Wehmuller na, die helaas dit weekend door rugklachten verstek moest
laten gaan). Maar genoeg andere toppers die het leuk maakten, zo was daar
Patrick Bakker die in de kwalificatie liet zien waarvoor hij gekomen was, de
titel pakken, en hij zette op 100 kilogram een scherpe tijd neer. Edward Vlugt
deed voor het eerst mee in Middelburg, maar pakte wel meteen plek 2, voor IKM
medewerker Simon Joosse. De 1e en de 2e race werden met
redelijk grote overmacht gewonnen door Patrick, die vele mensen deed verbazen
door 42.89 te rijden, echt een hele knappe tijd op dat gewicht. Achter Patrick
was Edward de duidelijk nummer 2, hij reed vaak weg van de nummers 3 en verder,
en deed dat heel netjes. Op plek 3 was het tweemaal Simon, maar daar achter
onder meer Jacco Schou, Mike Frijters, Cristiaan Meijer en Martin Kootstra op
het vinkentouw. In de finale wist Mike zelfs de 3e plek te pakken na
een heel mooi gevecht met Jacco en Simon. Simon behield wel zijn 3e
plek algemeen, terwijl Martin en Jacco 4 en 5 werden. Daarvoor
Edward, die de 2e plek voor zich op eiste, en Patrick werd voor het
eerst Zeeuws kampioen en scherpte in de finale én passant zijn snelste tijd nog
even aan naar 42.76, allen gefeliciteerd!!
reed
ik met allemaal oud wereldkampioenen! Mathias had al tweemaal eerder meegedaan
aan de AIM. Na een reis van 11 uur kwamen we aan bij het appartement van Werner
in Wenen, daar gingen we ’s-ochtends eerst slapen. Later die dag, aan het eind
van de middag, gingen we voor het eerst naar de kartbaan om 2 trainingssessies
te doen. Het ging lekker en de baan was leuk, hoewel we nog niet met de
wedstrijdkarts (van de organisatie en niet van de kartbaan) reden. Wel was al
duidelijk dat de baan erg snel en vooral ook heel erg zwaar was!
de (rollende) start rukte hij direct op naar voren. Hij kwam
beter en beter in zijn ritme en haalde de ene na de andere in. Uiteindelijk
lagen we na een uur rijden al op de 3e plaats, achter de teams van
Gebrüder Weiss en Medlog. Als 2e ging ik rijden en dat was meteen de
minste kart die wij de hele race zouden krijgen. Niet lekker om mee te beginnen
maar ik moest er het beste van maken. We verloren wat tijd op de concurrenten,
zeker omdat het niveau erg hoog lag en de meeste teams constant hard gingen. Ik
probeerde wat ik kon, maar we zakten terug naar plek 6, en ik had direct al veel
pijn in mijn rug door het gestuiter en de vele grip die er lag, en dat met nog 3
stints te gaan!!
Werner zijn stint rijden en hij had een hele
goede kart. Zijn stint viel echter een klein beetje tegen, want waar we met die
kart juist wat hadden moeten terugwinnen, verloren we juist erg veel en vielen
we weer terug naar een 4e plek doordat 2 be Found en Gebrüder Weiss
ons inhaalden. De 7e stint was weer op 90 kilo en werd wederom gedaan
door Alex. Hij reed redelijk, maar kon niet echt ver terugkomen.
Mathias weer
terugkwam naar plek 3. Voor mij zat de kartloting niet echt mee en in mijn 3e
stint had ik wederom een mindere kart en wederom was het een kwestie van schade
beperken. Ik zat er (ondanks de pijn) wel lekker in en kon lekker constant
rijden op de mooie en uitdagende baan.
Indoor Kart World Championship. Ongekend populair dit jaar, met liefst 188 deelnemers in het
Belgische Eupen. Ik beleefde het beste WK dat ik ooit heb gereden, beloond met
een schitterende 3e plek achter de toppers Kenny Geldhof uit België
die de wereldtitel prolongeerde, en debutant Max Beer uit Duitsland. Ik
zelf kan niet anders dan super tevreden zijn, 4 overwinningen en 6 podiums, en
ook top 5 in de finale voor het 4e jaar op rij. Ik ben nu de enige
rijder die ooit 3 maal achter elkaar het eindpodium heeft weten te bereiken,
super! Maar natuurlijk rest er nog 1 plekje op dat eindpodium dat ik graag nog
eens zou willen beklimmen. Dit jaar deden we voor het eerst met een kartclub mee uit
Zeeland, Leroy Wehmuller, Marcel Kouijzer en Corné Snoep hielden zich
fantastisch staande op het sterk bezette WK. Allen stonden ze op het
podium (Corné zelfs met 2 geweldige overwinningen) en samen haalden we hierdoor
een 3e plek in het teamklassement, echt briljant! 
direct
2 mensen te pakken. Je kan in Dordrecht goed inhalen en ik begon beter en beter
in mijn ritme te komen tijdens het 1e halfuur. Mijn tijden gingen beetje bij
beetje omlaag en ik haalde steeds mensen in waardoor ik me iedere keer weer kon
optrekken aan snelle rijders. Na een minuut of 30 lag ik 5e en al een seconden
of 15 achter de top 4, maar ik pakte wel opeens de voorlopig snelste raceronde
met een 31.1. Dat ging dus lekker en mijn racetempo was goed. Na de 1e
kartwissel kwam ik als 4e weer de baan op en ik kon doorgaan met de tijden
waarmee ik bezig was, en zo was ik in het 2e uur de snelste op de baan. Ik
haalde de nummers 3 en 2 in en liep in op de 1e, Ricardo 19.
wachtte rustig en verloor zo wat tijd. Mathias had een hele goede wissel en won
een aantal seconden op mij, en kwam zo weer voor mij de baan op, en ook op plek
2. Bjorn Vermeulen was inmiddels op P3 beland en zat al snel op de staart van
Mathias. Die moest met nog een flinke poos te gaan (ongeveer 45 minuten) al
beginnen met verdedigen. Hierdoor kwam ik snel weer dichterbij en zette ik de
nummers 2, 3 en 4 op een ronde.
niet
makkelijker op maakte. Ik begon en we reden tot onze verrassing meteen in de top
10 en zelfs even top 5, maar toen Corné instapte begaf de kart het en moesten we
wisselen. Corné verbeterde mijn tijd nog ietsje, een 9e startplek was
ons deel. De pole was voor de vice wereldkampioen Maximilian Beer die erg hard
ging. Corné ging starten en bij de rollende start pakte hij meteen in plekje in
de 1e bocht. Het was even zoeken naar ritme, maar dat duurt bij Corné
nooit zo lang, en ondanks de listige omstandigheden werden zijn tijden steeds
sneller. Langzaam maar zeker werkte hij zich dan ook op naar voren.
Ze
reden enorm snel en kenden net als veel andere thuisteams bijzonder goed de weg.
Omdat de 1e stint van Corné nogal lang was ging ik verder met de 3e
kart en deze was een stuk lastiger te besturen op het gladde buitendeel. Zeker
toen het weer begon te regenen verloren we wat tijd op een paar concurrenten .We
verloren P4 aan MSC Gelb Blau die met Maximilian Barth goed onderweg waren. Ik
kon mooi aanpikken en reed daardoor weer mooie tijden.
Van dinsdag 1 tot en met donderdag 3
november stond ik op het sport en businessplein van de Contacta in de
Zeelandhallen in Goes om de kartsport en mijzelf te promoten. Ook Mitchel
Verburg was van de partij.
Onder de
bijna 200 deelnemers waren er 6 juiste antwoorden. Uit deze 6
personen werd Rinie Vaane als winnaar getrokken. 
ik
niet getraind had en sinds het WK hier niet meer had gereden. In het begin was
het dan ook wel even zoeken naar een constant ritme, zeker omdat er een aantal
bochten net iets anders lagen als op het WK, maar naarmate de stint vorderde
ging dat steeds beter. Kenny ging na mij een uur en daarna kon ik direct weer
instappen. In deze stint kon ik naar de leiding rijden met een mindere kart,
Fabio Paoleschi van Ultra Violet (op P3 met ook Romano Franssen in de gelederen)
kwam wel wat terug, maar Pro Photos (met onder meer Kevin Caprasse, Davy Delien
en Mathy Vanbrabant) hadden we in ieder geval ingehaald voor P1. Daarna ging
Felipe voor het eerst rijden en ook hij ging net als Kenny heel erg hard.
Wederom had ik een uurtje om te herstellen en kon daarna om een uur of 8 weer
instappen voor stint nummer 3. Dit keer was ik zeker de snelste man op de baan
en kon zo de voorsprong uitbreiden en ook de snelste raceronde scherper zetten.
Het ging heel erg goed, en uiteraard zorgde teamgenoot en regerend
wereldkampioen Kenny er in de volgende stint voor dat die snelste tijd weer werd
aangescherpt en hij behield zelfs de snelste ronde voor de rest van de 24 uur!
kreeg ik de bevestiging dat we inderdaad hadden gewonnen, voor Pro Photos en
Ultra Violet. Helemaal super, allemaal echt fantastisch gereden, alleen jammer
dat ik er zelf niet bij kon zijn aan de finish uiteraard. Maar dat wist ik van
tevoren en dus nam ik dat maar op de koop toe. In ieder geval kan ik mijn 2e
24 uurs overwinning bijschrijven, na Brussel 2010, nu deze hele mooie in Eupen!
Het andere Bluestar team werd verdienstelijk 3e in de zware klasse,
achter 2 sterke Duitse teams met onder meer Maximilian Beer (2e) en
Michael Weidemann (1e). Een geslaagd raceweekend was ten einde, en de
vermoeidheid sloeg dan ook toe, maar zeer voldaan keek ik terug op de gereden
stints en behaalde resultaten!
Toen
de eerste kartwissels begonnen maakte ik me klaar om in te gaan stappen. Na
iedere kartwissel (waarvoor je om beurten op nummer werd binnengeroepen) moest
ieder team een pitstop maken, dan wel om van rijder te wisselen, en zo niet
moest de rijder die bleef zitten uitstappen en een rondje rond de kart lopen om
teams met meer dan 2 rijders niet te benadelen. Ik ging erin en had een lekkere
kart te pakken. Het ging meteen goed en ik kon beginnen aan een opmars. Het was
naast heel constant rijden ook zaak om de vele achterblijvers snel te passeren,
maar ook weer niet te agressief uiteraard. Dit is altijd zeer moeilijk, maar
alle snelle teams hebben hier last van. Ik klom langzaam op naar plek 2 achter
JPR 2 waar Yves Soers aan het rijden was die ook hard ging. Onder andere
concurrenten JPR 1 en LRT kon ik passeren. In deze stint pakte ik ook de
voorlopig snelste raceronde. Na de 2e kartwissel bleef ik gewoon
zitten en wederom had ik een prima kart. Na mijn pitstop kon ik dan ook verder
gaan waar ik mee bezig was, uitlopen op de rest. Ik haalde JPR 2 redelijk snel
na mijn stop in en probeerde het gat naar de concurrenten zoveel mogelijk uit te
breidden. LRT kwam naar plek 2 en reed na mij als snelste op de baan.
Na
de 3e kartwissel en dus ruim 2 en een half uur rijden ging Mats weer
rijden. Hij trof een redelijke kart, zeker niet geweldig, maar reed daarmee wel
erg goed waardoor we onze voorsprong konden handhaven. In de 5e stint
reed Mats gewoon verder, en de zon verdween waarna zelfs de eerste druppels
begonnen te vallen. Maar de regen zette niet echt door en het binnenstuk bleef
in ieder geval droog. Mats benutte de natte omstandigheden om iets uit te lopen
op de concurrentie. Er was nog meer regen voorspelt tegen het einde van de race,
maar toen ik instapte voor de 6e stint was het nog gewoon droog. Maar
dat veranderde snel, na een minuutje of tien begon het zachtjes te regenen, en
stiekem was ik hier toch wel een beetje bang voor, zeker gezien de 24 uur dit
voorjaar waar het totaal niet lekker ging ik de regen, vooral op het
binnengedeelte. Maar het was nu alleen buiten even nat en ik was gewoon de
snelste op de baan. LRT zat nog steeds binnen een ronde van ons (ongeveer op een
halve ronde) en leek de enige concurrent te gaan worden. Na een half uurtje
begon het opeens hard te regenen en al snel werd het ook op de binnenbaan nat.
Mijn
voordeel was natuurlijk dat ik het al eens eerder had meegemaakt, maar het was
zeker weer even zoeken naar de juiste lijnen. Ik verloor iets op LRT maar verder
waren er niet veel teams sneller. Bij de volgende kartwissel was er nog een
kleine 2 en een half uur te gaan en ik reed verder. Bij LRT wisselden ze van
rijder, en hierdoor was ik een tijd lang de snelste rijder op de baan, zelf in
de zeer moeilijke omstandigheden op het binnenstuk. Ondertussen was ook Corné
nog komen aanmoedigen en dit gaf me nog meer motivatie om het goed te doen!!
Maar ook Matts Breckpot van LRT kwam in zijn ritme en was op het einde zeker
even snel als mij, waardoor het erg spannend bleef. Met nog een uur en
driekwartier te gaan gaf ik na de kartwissel het stuur weer over aan Mats. Het
zag er goed uit voor de overwinning, wetende dat wij in onze laatste stint de
beste kart nog zouden krijgen waarmee JPR 1 was gestart. Maar na een ronde of 5
begon de motor van Mats kuren te vertonen en die hield er niet veel later
helemaal mee op. Hij kwam dus binnen maar er stond nergens een reserve kart
klaar. Hierdoor verloren we zeker twee en een halve ronde, en zakten we terug
naar plek 4. Super zonde, maar de organisatie besloot om ons anderhalve ronde
terug te geven omdat er geen
reserve kart klaar stond. Hierdoor lagen we weer op plek 2 te liggen (die Mats
inmiddels zelf al had teruggepakt), maar wel zo’n 40 seconden achter LRT. Mats
had bepaald geen lekkere kart, de baan was nog half nat half droog en het bleef
af en toe regenen. Moeilijke omstandigheden, en met een kart met heel veel
onderstuur en weinig vermogen onderin was het lastig om tijd terug te pakken.
Ook de laatste kart wat eigenlijk de beste zou moeten zijn, was geen goede.
sterk
dit jaar. Ik ging de strijd aan samen met mijn zusje Annelien (de 10-uurs race
in Roosendaal was goed bevallen samen) en voormalig wereldkampioen Mathias
Grooten uit België. Inmiddels een goede vriend na de afgelopen WK’s en andere
races. Een andere WK topper uit België, Mats de Jong, deed ook mee, maar dit
keer tegen ons voor KCR. Hij ging rijden samen met de toppers van weleer uit
onder meer het DIKC Corné Snoep en Marco Koolaard. Mannen die zeker het
afgelopen jaar niet veel meer raceten, maar nu de draad weer aan het oppakken
zijn, en nog altijd bloedsnel. Een andere op voorhand grote concurrent was het
sterke Snap On team met Vincent van Rossum, Marcel Kouijzer en uiteraard Ivo van
Egmond. 
moesten
wisselen en kwamen zo al op ruim een ronde achterstand na 15 minuten. Ivo kon
ook goede tijden rijden en hield de achterstand beperkt tot een halve ronde na
een uur rijden toen de eerste kartwissel plaatsvond. Mathias stapte in en
doordat ik eigenlijk iets te vroeg binnenkwam hadden we een redelijke in plaats
van een goede kart. Maar Mathias compenseerde dat met zijn rijderskwaliteiten en
was samen met Corné van KCR de snelste man op de baan. Marcel voor Snap on ging
ook hard, maar Mathias liep wel weer verder uit. Na Mathias was het de beurt aan
Annelien, dit keer hadden we wel een prima kart en daar maakte Annelien goed
gebruik van. Ze reed gelijk hard en was zelfs veruit de snelste op de baan, zo
liepen we verder en verder weg. Ondertussen reed Marco voor KCR en die bleven
klimmen in het klassement, inmiddels lagen ze alweer 5e. Annelien
reed ook uitermate constant en daarom zag het er bij de 3e kartwissel prima uit. Ik ging weer rijden en we hadden er 250 ronden opzitten. Ik had
een prima kart (wederom te danken aan een goede pitstop strategie) en ik kon
weer iets verder uitlopen op Snap on, die inmiddels op 2 ronden achterstand
lagen. KCR was met Mats bezig aan een geweldige stint, Mats kwam naar plek 4 en
bracht de snelste raceronde op zijn naam, een 43.26! Ondertussen lag ATS op een
hele mooie 3e plek, zij reden steeds lekker constant en gingen vrij
onzichtbaar maar toch goed in de rondte. 
leek
Marcel extra te motiveren, want hij ging alsmaar harder en Mathias had geen
geweldige kart terug gekregen en kon niet voorkomen dat ze nog iets verder
terugkwamen. We besloten daarom dat het voor de zekerheid toch beter was om mij
nog een keer in te zetten. Jammer voor Annelien maar ze kon uitermate tevreden
terugkijken op haar stint. Ik kreeg een lekkere kart en kon de voorsprong weer
terugbrengen naar ruim 2 ronden! Ik kwam nog tot een tijd van 43.31 en Vincent
stelde de 2e plek voor Snap on veilig. Ook zij hadden een hele mooie
race gereden, ze finishten voor ATS die als 3e eindigden. KCR zag een
podium definitief in het water vallen door een foutje bij de voorlaatste wissel
toen Corné 20 seconden te lang voor het stoplicht bleef staan dat al op groen
was geweest. Maar ze hadden zeker hun visitekaartje afgegeven en finishten
netjes als 4e. Wij wonnen de 500 ronden van Middelburg, en we waren
daarmee zeer blij. Erg leuk om voor de 5e maal op rij te winnen en
wederom met een nieuw team, onder de naam de Rode Duivels dit keer! Naast een
enorme trofee wonnen we ook nog een aantal traytjes alcoholvrij bier! Volgend
jaar dan maar voor de 6e zege gaan, maar nu eerst genieten van deze
prachtige overwinning en direct alweer het vizier naar morgen, wanneer ik met
Mats een gooi ga doen naar de overwinning in de 8 uur van Brussel!
’s
Ochtends was er eerst een uitgebreid ontbijtbuffet voor alle coureurs en we
bespraken de teamtactiek. Er was veel regen voorspeld en dat had zeker invloed,
aangezien het grootste gedeelte van het 1 kilometer lange circuit buiten ligt.
Je kreeg voor de gehele race 1 kart toegewezen en er was helaas geen
minimumgewicht. Het circuit lag er schitterend bij en met 17 teams werd er
gestart met 30 minuten vrije training. Aansluitend was er 20 minuten
kwalificatie, en die mocht ik rijden voor ons team. Ik kwalificeerde op de 2e
plaats, achter Nikki Swanet van ’t Waaihof die 3 tiende sneller was op een baan
van 1 minuut en zo’n 30 seconden. Vlak voor de start begon het enorm te regenen
en daarom besloten we dat Bart de start zou nemen omdat hij al ervaring had in
het nat hier op Inkart. Er werd gestart achter de pace-kart en na 2 ronden werd
het veld losgelaten.
Waaihof
die een goede ronde voorsprong hadden op ons. Tijdens de hele race werd de race
van commentaar voorzien door de Belgische verslaggever Filip de Vlem! Ik kon
samen met Mathias (die ietsje sneller was) de beste tijden van het veld rijden
en zo de voorsprong op de nummers 3 (2BKM) en 4 (MRT) flink uitbreiden.
Tussendoor kwam er nog een licht regenbuitje opzetten en daar haalde ik mijn
voordeel uit, want ik kon het gat naar Mathias weer iets verkleinen. Het ging
erg lekker en ook ik zou tot de tankstop doorrijden, die we na 2 uur en 45
minuten hadden ingeschat. Maar toen kreeg ik een pitbord te zien dat ik gewoon
door moest rijden na de tankstop (dit gebeurde na 3 uur en dus 6,5 uur
racetijd). Zo ging ik weer vrolijk verder, terwijl ik ondertussen al wat
pijntjes begon te voelen, en de tijden gingen alsmaar sneller. Ik was in dat
gedeelte de snelste man op de baan! Bij ’t Waaihof was nu Mathias Maas
ingestapt. Wederom een klein regenbuitje daarna, maar de baan was al snel weer
droog. En na zo’n 4 uur aan een stuk rijden was het mooi geweest en kon ik
wisselen.
Ik
stapte uit en Kenneth nam het stuur van mij over. Hij deed het prima en kon
goede tijden rijden in vergelijking met de nummers 3 en 4. Zo consolideerden we
de 2e plaats. ’t Waaihof had al snel weer gewisseld van rijder omdat
wij nog maar op een halve ronde achterstand zaten en Nikki was weer bezig aan
een enorm snelle stint waardoor de voorsprong nu snel groeide. Kenneth reed
tegelijkertijd uitstekend en werd steeds sneller en constanter. Na anderhalf uur
ging hij tanken en reed daarna weer verder. De 1e plek leek lastig te
worden, want met nog 2 en een half uur te gaan ging Mathias G weer rijden.
wereldklasse
opnieuw! Maar wat Anthony ondertussen deed was ook ongekend, hij benaderde mijn
snelste rondetijd behoorlijk dicht en dat met zijn gewicht van bijna 100 kilo in
volle uitrusting, echt ongelooflijk knap en we gaan zeker wat van hem zien
tijdens het aankomende WK! Anthony besloot voor alle zekerheid nog een splash
and dash te doen met nog 30 minuten te gaan omdat we toch ver genoeg voor lagen
op de nummers 3 (MRT, die met zijn tweeën reden!) en 4 (2BKM). 
12h
Vis-Versa Eupen, 11 en 12 juni 2011
deze
baan gereden (in tegenstelling tot mij) en moest de eerste paar ronden even
zoeken naar een goed ritme. Maar gedurende zijn stint ging ie steeds harder en
we wisten tijdens het 3e uur de leiding te behouden, hoewel de
concurrenten wel iets inliepen.
Gregory
reed wel een uitstekende 2e stint voor hem. Zo wisten we makkelijk de
2e plek te behouden, en we hadden daarmee nog een goede kans om nog
te winnen.
voor en leken af te gaan op de eindoverwinning. Dat deden ze
uiteindelijk ook, want ook Gregory kon daar niks meer aan veranderen in de
laatste
stint met een middelmatige kart. Hij reed voor wat ie waard was en we
eindigden op een 3e plek in deze race, ruim voldoende voor de 2e
plek algemeen, terwijl MC Racing, de winnaars van de vorige 12 uur in de 90kg
klasse, 3e werd.
plaats
op te eisen tijdens de 2e sessie. We waren met een 37.8 dus
probleemloos door naar Q3 waarin ik het af moest maken. Dat lukte prima,
want mijn 1e ronde was al gelijk een 37.8 en dat bleek al genoeg
voor pole. Maar ik kwam nog tot 37.6, waardoor we met 3 tiende voorsprong op
de Daltons als 1e kwalificeerden. Op plek 3 de Dizzy Donuts en
daarachter IKM, op plek 6 het snelle team Naamloos, waarbij Stan Oomen,
Robbert van Zetten, Malcolm Poppe en Guido van den Heiligenberg reden.
3. Cuma kwam voor IKM richting de top 3 en wist zich daarin te
nestelen, ook team Naamloos en de Daltons
deden prima mee voorin. Wij pakten in het 2e uur al een voorsprong
van anderhalve ronde, en het leek erop dat we een goede kans zouden maken op de
overwinning. In de voorlaatste ronde zette Mats de voorlopig snelste raceronde
nog even op 37.60. Na 2 uur racen, met dus nog 8 uur te gaan ging Annelien voor
het eerst rijden. Dit ging prima want ze was met hoge 37ers steeds
bij de snelsten op de baan en dus consolideerden we onze P1. Bij IKM reed Ingmar
die ondanks zijn gewicht uitstekende tijden liet noteren, desondanks verloren ze
wel terrein aangezien de tijden net iets langzamer waren dan de naaste
concurrenten, waaronder de Dizzy Donuts en Sunday Unlimited 1 met oude bekende
Jos Smit in de gelederen. Terwijl op de baan allerlei gevechten werden
uitgevochten, konden de rijders ondertussen genieten van een lekker soepje met
brood.
hoop gedoe met wisselen. Ik kon een goed tempo rijden en de
snelste raceronde bracht ik op dat moment naar een
37.43, de tijden ging door een fikse onweersbui wat omlaag en we liepen gestaag
uit op de andere teams, zo lagen we na 4 uur rijden al ruim 3 ronden voor op de
Daltons, team Naamloos en de Dizzy Donuts. Maar IKM was ook weer onderweg naar
voren door onder andere goede stints van Werner en Jamie-Lee. Met nog 6 uur te
gaan ging Mats voor de 2e keer rijden, en die zat weer onmiddellijk
bij de snelsten op de baan. De spanning was er op dat moment voor de 1e
plek niet, maar we bleven gefocust om zoveel mogelijk voorsprong uit te bouwen.
Want zeker dit seizoen heb ik al meer dan eens gezien hoe vreemd races kunnen
verlopen, dus is iedere seconde voorsprong meegenomen. Mats wist er opnieuw een
halve ronde bij te doen en dus kwamen we al op een comfortabele 4 ronden
voorsprong. Robbert en Guido reden goede stints in de nachtelijke uurtjes en
brachten team Naamloos daarmee terug in de top 3.
teams, maar ik was wel de meest constante en won dus wederom tijd op alle
andere teams. Ook de snelste
rondetijd kon ik nog wat aanscherpen, nu was mijn tijd een 37.34! Het was een
fijne kart en met nog 4 uur te gaan hadden we al een voorsprong van 5 ronden op
de nummer 2 in de race, en dat was ondertussen team Naamloos, waar Malcolm
lekker op dreef was en goede tijden reed. Annelien ging na mij voor de 2e
keer rijden en ook nu was ze continu bij de 3 snelste rijders op de baan. Ze
reed één van de beste race die ik van haar heb gezien en we liepen nog verder
uit. Ondertussen begon het om plek 2 en 3 steeds spannender te worden tussen
team Naamloos, IKM, de Daltons en ook de Dizzy Donuts. Cuma zorgde ervoor dat
IKM weer helemaal terug op podiumkoers kwam met een geweldige stint en met nog 3
uur te gaan werd er door alle teams weer van rijder gewisseld. Zo ook bij ons
waar Mats aantrad voor zijn 3e stint. Hij ging er nog eens goed voor
zitten en probeerde mijn snelste tijd aan te scherpen. Ook reed hij naar 6
ronden voorsprong op de nummer 2 en hij evenaarde mijn beste tijd met 37.34!
Toen ging ik voor het 9e uur en de finish begon in zicht te komen!
We
waren inmiddels de 750 ronden gepasseerd en iedere bocht kon ik dromen. Gelijk
in de eerste ronden met mijn nieuwe kart merkte ik dat dit de beste kart was die
ik al gehad had in de hele race, en ik kwam al snel tot een 37.2! Even later
wist ik de snelste rondetijd van de gehele race definitief vast te zetten:
37.152, een prima tijd waar de andere teams niet in de buurt kwamen. Na een half
uurtje werd ik tot mijn verbazing binnen geroepen voor een extra wissel, maar
hier was een goede reden voor, en onze voorsprong van ruim 7 ronden ondertussen
liet daar ook alle ruimte toe. Annelien ging namelijk het laatste uur rijden en
niet Mats zoals van tevoren was afgesproken, en vandaar dat Mats nu nog een half
uurtje van mijn stint reed. En ook hij reed supertijden in die kart en kwam tot
meerdere malen 37.20! Mats liet zien dat hij echt een enorm getalenteerde rijder
is, want in iedere stint reed hij heel erg strak en constant, terwijl hij nooit
eerder op deze baan was, en dan toch de show stelen, erg knap. 
rondte ging op de baan van Roosendaal, die overigens steeds iets sneller begon
te liggen. Door de wissel hadden we geen 8 maar een kleine 7 ronden voorsprong
aan de finish na 10 uur, en we wonnen denk ik dik verdiend deze geweldige race,
de Mad-Croc Night Challenge. In het laatste uur was de spanning nog om te
snijden, de Daltons wisten nog knap P4 te veroveren ten koste van de Dizzy
Donuts en Jamie-Lee deed voor IKM nog een uiterste poging om P2 af te pakken van
Robbert en team Naamloos, maar dat lukte net niet. Heel knap van deze 2 teams
die beiden zeer verdienstelijk gereden hebben! Maar na 941 ronden voor ons zat
het erop en konden de prijzen uitgedeeld worden, er kan er maar 1 de winnaar
zijn, en dat waren wij deze keer, we waren er super blij mee. De trofee was erg
gaaf, en daarnaast was er een gratis ticket voor skydiven in Roosendaal, heel
bijzonder en leuk om een keer te mogen doen! Zo sloten we net als vorige week in
Eupen nu hier in Roosendaal de race af ’s ochtends, nu met een lekker ontbijt
verzorgd door de kartbaan.
Complimenten naar de kartbaan, er werd super gevlagd 10 uur lang, de karts lagen
enorm dicht bij elkaar (zeldzaam in de indoor kart wereld) en er ging
dezelfde tijd) en daarna scherpte Mathias
onze tijd nog even aan om zo een 4e plek op de startgrid te bemachtigen!
Zeker niet slecht in dit veld van 26 teams met de nodige thuisrijders. De race
van 12 uur bestond uit 2 races in beide richtingen van 6 uur. Ieder uur moest
van kart en rijder gewisseld worden. We werden met kart en al gewogen worden.
Omdat Mathias iets te zwaar woog, besloten we dat ik ging starten met een bijna
volle tank. Bij de stilstaande start kwam ik goed weg, maar ik kreeg gelijk een
wilde inhaalpoging om mijn oren waardoor we terug zakten naar plek 5 maar vooral
ook gelijk de aansluiting met de top 3 kwijt waren. Deze teams reden een erg
hoog tempo en hadden ook allen erg goede karts. Ik kon de nummer 4 een ronde
later weer inhalen en daarna wisselden we nog een paar keer van positie. Zo
bleek dat je op zo’n 4 a 5 plaatsen prima kon inhalen, wat best zeldzaam is voor
een indoorkartbaan. Maar de baan was heel erg leuk en ik besloot om achter die
jongen (thuisrijder) te blijven om zo geen tijden te verliezen met
inhaalpogingen. 
erg
constant waardoor we veel tijd terugwonnen. Na zijn stint lagen we nog maar op
enkele seconden van de leiders in de race. Corné stapte in voor het 3e uur en
het was super om te zien dat Corné gelijk op een heel goed tempo zat, en dat
terwijl hij al een tijdje geen wedstrijden en überhaupt weinig meer had gereden.
Maar hij was het duidelijk niet verleerd en ging de strijd aan met snelle
thuisrijders van City Banque 1 en 2, en Pro-Photo’s die met ons de top 4
uitmaakten. In het 4e uur ging ik wederom rijden en mijn kart was zeker niet
geweldig en dus moest ik vooral door constant te rijden de schade beperken. Dat
lukte prima, maar het was wel een aanslag op mijn lichaam, want de kart
stuiterde enorm door de toenemende grip. Veel bochten kwam ik niet snel meer
door zonder te stuiteren, dus dan maar even pijn lijden. We behielden zo wel een
top 3 plaats en Mathias ging weer rijden. Hij had wel een prima kart en maakte
daar optimaal gebruik van. Een beestachtig goede stint zoals we vaker van hem
zien bracht ons weer helemaal in de strijd om de overwinning. Maar na 5 uur was
er een eerste defect aan één van de karts en onder geel werden Mathias en de
leider in de race voorbij gelaten
door een achterblijver die bijna stil ging
staan. Vervelend, want ze besloten wel een penalty van 1 ronde aftrek te geven,
en met deze lange ronden van een minuut betekende dat, dat we terugvielen naar
plek 4.
op de baan!! Na een
kwartiertje waren alle problemen opgelost en werd er gestart van achter de
pace-kart op een nog licht vochtige baan. Corné deed de start en we moesten
doordat we nog geen goede tijd hadden kunnen zetten in de verkorte kwalificatie
vanaf plek 9 starten. En op deze baan bleek het een stuk moeilijker inhalen
waardoor het lastig was om snel naar voren te komen. Na een wat chaotisch eerste
uur had Corné wel al weer wat plaatsen goedgemaakt. Toen Mathias de baan op kwam
lagen we dan ook al 2e en we kwamen zelfs naar de leiding van de race. Wederom
een uitstekende stint van Mathias en na Mathias ging Corné voor de laatste keer
achter het stuur. We bleven ook dat 3e uur gewoon op de 1e plaats, hoewel de
concurrentie wel dichtbij was. 
knokken om ons te
handhaven in de top 3. Maar ook het 4e uur bleven we gewoon aan kop, tot de
wissels, omdat zij een stukje later als ons moesten wisselen, kwamen we op P2 de
baan op en even later lagen we 3e. Ik ging weer rijden en had nergens last meer
van, alleen van een te langzame motor. Ik had het prima naar mijn zin op de baan
van Eupen, maar behalve in de trainingsheat voor de race had ik niet bepaald
beste karts getroffen, jammer maar ik zorgde ervoor dat de nummers 4 in de race
(die nog een ronde achter lagen) er niet langs kwamen en bleef ondanks alles
constante tijden rijden. Met nog een goed uur te gaan stapte ik met een zeer
voldaan gevoel uit en ik kijk dan ook al uit naar het IKWC hier in juli. Iemand
die dat ook deed was Mathias, die eerst nog een uurtje ging rijden in deze race
en het was eigenlijk niets meer en niets minder dan uitrijden. We lagen iets te
ver achter op P1 en 2 en ver voor op nummer 4. We finishten nog net binnen
dezelfde ronde op plek 3 wederom en werden overall dus 3e. Een geweldig
resultaat gezien onze weinige ervaringen op deze baan. 
Photo’s Racing. Vantrico reed ook een hele mooie
race met een 2e plaats als resultaat. Ze hadden zelfs nog kansen op de
overwinning, tot ze plots door een andere team om onverklaarbare reden in de
banden werden gezet, maar toch de complimenten voor een hele goede race en ook
zij lieten zien dat er in juli rekening met ze moet worden gehouden! 
De
startvolgorde werd bepaald door middel van loting, en wij startten als 5e.
Ik nam bij ons de start voor mijn rekening, en al snel na de start kon ik naar
plek 2 komen, achter Ramon Kuipers die sinds lange tijd weer eens meedeed en
gelijk erg hard ging bij Kastaci/van Liere. Achter mij zat Vincent van Rossum van De
Looff/Pouwelse Tuinen en hij was aanvankelijk iets sneller dan mij en passeerde
mij. We reden ongeveer net zo hard als Ramon en dus bleef de achterstand
redelijk klein. Achter ons kwam Ivo voor Snap On Racing (die als 11e moesten
starten) opzetten naar plek 4, maar hij kon ons tempo net niet volgen. Na een
half uurtje ging het bij mij steeds beter en pakte ik P2 terug van Vincent die
nog steeds hard reed. Ik reed ook het gat dicht naar Kastaci/van Liere en pakte de
leiding. Na een klein uurtje ging de pits voor de 1e keer open voor
een verplichte kartwissel en Mathias stapte bij ons voor de 1e keer
in. Al snel was duidelijk dat we een hele slechte kart te pakken hadden. Maar
Mathias reed heel erg constant en wist het maximale uit de kart te halen. Maar
het veld lag nog dicht bij elkaar en dus vielen we terug naar plek 4. Mathias
kon weinig doen met die kart, en dus besloten we vroeg te wisselen en Mats ging
erin.
een
kapotte kart had. Mats reed een uitstekende stint en we kwamen weer binnen een
ronde van de koplopers, en door lang te wachten met wisselen pakten we zelfs
veel tijd terug en kwamen we op minder dan een halve ronde. Ik stapte voor de 2e
keer in na 3 uur racen, en we hadden een goede kart gekregen door lang te
wachten tot er een goede kart stond (dit deden uiteraard veel teams en dus was
het ook ieder uur weer een kleine hectiek in de pits). Ik reed snel naar de
Looff/Pouwelse tuinen en Kastaci/van Liere toe en net voordat ik de leiding wilde
overnemen van Kastaci/van Liere waar Cuma inmiddels reed, brak mijn stuurkolom volledig af
en ik kon nog net de pits bereiken, waardoor ik maar een kleine ronde verloor.
Dit was hetzelfde euvel als Leroy laatst in het ZIKK had! Maar na een halve
ronde met mijn nieuwe kart, stond ik alweer stil op de baan, want zo bleek
later, de benzinekraan stond dicht.
De 2 resultaten bij elkaar opgeteld zou de uiteindelijke
score worden, en het team met de minste punten wint dan. Voor de snelste
raceronde over 12 uur was een extra punt aftrek, en die hadden wij voorlopig
door de 41.92 uit mijn allereerste stint. Maar het was erg warm en eigenlijk
niemand was meer in de buurt gekomen van die tijd tijdens de 5 resterende uren,
dus dat zag er positief uit. Race 2 van 6 uur startte in omgekeerde richting met
dezelfde rijders die gefinisht waren in die volgorde, en er ontstond een chaos
en een flinke crash bij Snap On Racing (die in race 1 5e waren geworden
achter Kastaci/van Liere op P3 en Veersedam Auto Racing op P4). In de 1e 20 minuten moest
de 6e kartwissel gedaan worden, en dus werd het veld gelijk flink
door elkaar geschud. Wij kwamen op P3 weer de baan op, met Robin aan het stuur.
Hij liet er geen gras over groeien en reed direct zeer constante en snelle
tijden. Alleen Ivo bij Snap On Racing was heel erg snel, en die kwam vanaf helemaal
achteraan snel naar de leiding. Kastaci/van Liere en Veersedam Auto Racing reden voor ons ongeveer
gelijke tijden, maar iets minder constant dan Robin. De Looff/Pouwelse Tuinen
had direct pech met een kapotte kart voor Marcel, en die vielen ver terug. Na
Robin stapte ik in en ik kon gelijk Kastaci/van Liere inhalen omdat Robin het gaatje
gedicht had, maar gedurende de ronden begon mijn kart moeizamer en moeizamer op
gang te komen, en de tijden liepen op, op den duur kwam ik de 43ers
niet eens meer in en er zat niks anders op dan wisselen, want ik verloor bijna 2
seconden per ronde op Annelien die bij Snap On Racing erg hard reed.
Ik
wist dat ik moest pushen om de verloren tijd weer goed te maken, en dat ging dit
keer mis, want ik ging iets te hard de 1e linkse in en kwam uitkomen
bocht tegen een paal met de achterkant, en de kart stopte ermee. Dit keer eigen
domme fout en de 4e kartwissel was een feit voor ons team, dat
trouwens Flying Dutchman heette. Maar de laatste kartwissel was de 1e
die ons eens geen tijd kostte, want ik kreeg een bom van een kart terug en reed
opeens veruit de snelste tijden van het veld. Ik klokte ook de snelste raceronde
uit de 2e race met 42.01 en ik won veel tijd terug. Dat hadden we ook
nodig want we lagen door al het gedoe met karts alweer op een flinke achterstand
van het podium, en om onze overwinningskansen in leven te houden, moesten we nog
veel goed maken. Mathias ging na mij en zoals we van hem gewend zijn reed hij
weer een bijzonder goede en foutloze stint. Opnieuw wonnen we hierdoor veel
terug en we klommen langzaam weer de top 5 binnen. Vooral Snap On Racing en ook
Veersedam Auto Racing reden een sterke race en lagen riant op 1 en 2, met
Kastaci/van Liere
daarachter. Na Mathias ging Robin weer rijden en die reed opnieuw beresterk. Met
zijn 90 kilo reed hij geweldige tijden zoals weinigen dat kunnen op dat gewicht,
en het leek wel alsof hij helemaal niet teveel woog. We kwamen weer naar 4 en
het zag er nog steeds gunstig uit voor ons, door de mindere positie van de Looff/Pouwelse
Tuinen en het mindere resultaat van Snap On Racing en Veersedam Auto Racing in race
1.
een
heel klein beetje uitlopen, en het was mooi om deze 2 snelle mannen op de baan
bezig te zien. Met nog een uur te gaan ging ik voor de 4e en laatste
keer in de kart, en we lagen nog ruim 35 seconden achter op Veersedam Auto
Racing (P2). Snap On Racing leek de overwinning in race 2 in handen te hebben, en Ivo en Stefan maakten
het karwei daar mooi af. Ik ging er nog eens goed voor zitten en met de goede
kart die ik had, wist ik dat ik nog erg dicht bij Veersedam Auto Racing kon komen. En
inderdaad, René reed wat minder constant dan mij, en met zo’n tiende of 6 per
ronde verschil kon ik er zowaar nog bij komen. Ik zat iedere ronde te rekenen,
en met nog 3 minuten te gaan zat ik op zijn bumper, en begon hij heftig te
verdedigen. Na een aantal pogingen wist ik dat uitremmen onmogelijk zou worden
omdat René overal slim de binnenkant afhield, maar daardoor lagen er bocht uit
op een tweetal punten kansen.
sneller en Stan Oomen pakte de pole position op 9 honderdste van mij, het zat
dus erg dicht bij elkaar. Tijdens de 1e stint kon ik na 2
inhaalacties naar de leiding van de wedstrijd komen, en het ging prima. Ik zette
ook de snelste raceronde neer met 37.04 en wist een mooi gaatje te slaan naar de
Bitches en de KCR-crew. Na mij ging Guido rijden voor ons team, hij reed ook erg
snelle tijden en zo wisten we de voorsprong alleen maar verder uit te bouwen
naar zo’n 20 seconden. Jeroen (die kende ik al uit de MKS, hij rijdt daar bij
Silverstone), ging na Guido en ook Jeroen deed het uitstekend. Hij reed mooie
constante tijden en behoorde constant tot één van de snelsten op de baan op dat
moment. Zo behielden we makkelijk de voorsprong. Martijn ging als laatste en hij
maakte het feestje compleet met wederom een hele goede 30 minuten. Met een ronde
voorsprong op alle 10 de teams kwamen we als winnaar over de streep. Een hele
leuke race met een goed resultaat, waardoor I2A2 nu ook aan de leiding komt van
het kampioenschap. De KCR-crew pakte in de allerlaatste ronde nog de 2e
plek af van de Bitches die 3e werden!
begonnen
ook wij aan onze kwalificatie, en hierin kon ik met een tijd van 41.70 de
snelste tijd bemachtigen, voor Daan en Leroy die beiden ook een 41er
klokten, zeer rappe tijden met 90 kilogram. In de Koningsklasse was de pole
positie voor Ingmar Zonder.
Toen
de finales, te beginnen bij de allerkleinsten in de kinderkarts. Gino startte
van pole en stond de leiding niet meer af, Rayno van Wezel reed een prachtig
kampioenschap, hij maakte het Gino soms erg lastig en bekroonde een mooi weekend
met de 2e plaats, voor Demi Poleij, een snelle jonge-dame die nog
maar net kart en liet zien dat ze zeker niet bang was voor de jongens (ze
versloeg er maar liefst 7), en werd iedere keer 3e, met dus ook een
mooie 3e plaats als eindklassering.
concurrentie op grote achterstand, en werd zo voor de 2e keer
kampioen! Marcel wist Jan-Willem nog in te halen en werd zo prima 2e,
de ervaren Jan-Willem behaalde een puike 3e plaats! En toen was het
tijd voor mijn finale. Het was nog heel erg spannend, want als Daan zou winnen,
dan zou hij gewoon nog kampioen zijn. Ik wist dus dat ik vanaf het begin weg
moest zijn en geen fouten mocht maken, dat lukte goed en ik kon langzaam maar
zeker weglopen, en de zege kwam niet meer in gevaar. En daarmee was de
eindoverwinning dus binnen, mijn 5e titel op rij, 2x junioren en 3x
middengewicht, en ik ben er waanzinnig blij mee, echt geweldig om tussen al deze
toppers weer te kunnen winnen! Daan besloot een sterk optreden met plek 2, op
gePASte afstand Vincent die een prachtige 3e plek binnensleepte, net
voor Mark, Jacky en Leroy. 
(2e) tijdens het 
actief ben in mijn 1e seizoen, 2010/2011. Op dit moment bezet ik een
5e plek in het kampioenschap en heb ik onlangs mijn 1e
race gewonnen in
