Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Mammoet Midwinter Halve Marathon Cadzand-Bad

Ruben loopt langs Zeeuws-Vlaamse kust in voorbereiding op Rotterdam Marathon
Cadzand-Bad, 3 februari 2019

3 februari 2019, alle ingrediënten voor een prachtige sportdag waren aanwezig, het was koud, de zon scheen, niet te veel wind, het Zeeuws Vlaamse landschap lag er prachtig bij en was klaar om honderden sportievelingen te ontvangen. Startnummers werden opgespeld terwijl de enthousiaste stem van voormalige Zeeuws toploper (tevens organisator en inspiratie voor vele deelnemers) Theo Rabout al door de sporthal galmt. Nog even langs het toilet, snel de beentjes warmlopen en dan richting het startvak dat gevuld was met meer dan 1400 hardlopers uit de omgeving maar ook ver daarbuiten. De meeste lopers stonden traditiegetrouw aan de start van de halve marathon met daaronder menig Vlaamse en Zeeuwse toplopers. Hand aan mijn sporthorloge, aftellen, en knal, om half 12 waren we onderweg voor ruim 21 kilometer hardlopen.

190203 cadyand halve marathon janneke

In de eerste kilometers zie ik de leiders in de wedstrijd in de verte wegschieten. Ik heb veel bewondering voor het tempo waarin zij lopen en de trainingsuren die ze daarin moeten stoppen. Voor de topklasseringen doe ik zelf niet mee in dit soort wedstrijden en zoals waarschijnlijk de meeste recreatieve lopers haal ik mijn voldoening vooral uit het volbrengen van de wedstrijd in een mooie tijd voor mij persoonlijk. Het was vandaag mijn eerste deelname aan de halve marathon van Cadzand-Bad, maar gezien de verhalen van mede lopers over het parcours heb ik vandaag niet de ambitie om mijn PR op de halve marathon (1u 26m) aan te scherpen. De eerste 5 kilometer gaan soepel en dan draaien we het strand op, eerst de trap op naar boven, dan in sneltrein vaart naar beneden door het mulle zand om vervolgens snel het harde deel van het strand op te zoeken. Dat duurde niet lang, want het was hoog water en dus was het strand relatief smal. Ik ben zeker geen ervaren loper op het strand, maar voor mijn idee was het strand relatief goed te doen en ik probeerde te laveren tussen de paalhoofden zonder te veel energie te verspelen. De schuimkoppen vlogen over het strand, in de verte was Breskens in zicht, naast het afzien was het zeker ook af en toe genieten van het Zeeuws-Vlaamse landschap. Mijn roots liggen in Zeeuws-Vlaanderen, mijn opa van 94 komt uit Aardenburg en na omwegen in Sas van Gent en Koewacht woont hij momenteel in Axel, ik kom graag in het Zeeuws-Vlaamse.

190203 cadyand halve marathon ruben

Ik ben door flink wat mensen ingehaald op het strand maar wilde niet al mijn kruit verschieten nog voor de helft van de wedstrijd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me niet uitgebreid verdiept had in iedere kilometer van het parcours maar ik wist wel dat er nog lastige stukken zouden volgen. Het 2e deel van de wedstrijd vond ik persoonlijk erg gaaf, houten bruggetjes en kleine paadjes, zowel verhard als onverhard, naar boven en naar beneden in het duinengebied langs de kust, je kan je gerust lovend uitlaten over de schoonheid van het parcours. Na een kilometer of 14 grits ik nog snel een half banaantje mee bij een verversingspost, die ging er wel in. Met zoveel mede lopers om je heen is het niet moeilijk om gemotiveerd te blijven en gezamenlijk met een paar andere, mij onbekende, atleten probeer ik het tempo in de laatste 4 kilometer nog wat op te schroeven. Ik heb de laatste weken 2 tot 3 keer per week getraind in voorbereiding op de marathon van Rotterdam waar ik in mijn 6e marathon graag mijn PR van 3u 10m zou willen aanscherpen. De Midwinter marathon past dan ook perfect in die voorbereiding en ik merk in de laatste kilometers dat de training zich uitbetaald en dat ik zowaar kan genieten van het panoramische zicht van de kustlijn. Na 1 uur en 34 minuten finish ik met live commentaar van Theo en onder de boog van sponsor Mammoet en neem ik voldaan mijn mooie medaille en een flesje AA in ontvangst. Het was een heerlijke hardloop dag en ik hoop dat de andere lopers dat met mij vonden. Ik hoop er volgend jaar opnieuw bij te zijn!

Foto’s Edyta Pałeczka: http://photoedith.nl

190203 cadyand halve marathon ruben finish

Formula Karting race 1

Ruben verspeelt overwinning met penalty in race 3
Dolhain (Be), 2 februari 2019

Formula Karting 2019 ging van start met maar liefst 5 verschillende klassen, naast Formula Karting 1 en 2 zijn er nu ook Formula Karting Nederland en Formula Karting België voor de rijders die iets minder ver willen reizen en Formula Karting Lightweight (65kg) voor de lichtere rijders. Ik deed voor het 4e jaar op rij mee aan Formula Karting 1, nog steeds het hoofdkampioenschap en dat startte vandaag met 16 seizoensrijders in Dolhain. Het veld is grotendeels gelijk aan dat van vorig jaar, al is de nummer 3 van vorig jaar, Yoan Medart, er dit jaar helaas niet meer bij. Wel zijn er een paar nieuwe namen waaronder Logan Sougne, terug van weggeweest. Vandaag stonden er 5 sprintraces op het programma en omdat we nu met 16 rijders zijn kan iedereen tegelijk de baan op. In mijn 1e race had ik geen geweldige kart en kwalificeerde ik me op een 5e plek. We mochten 1 shortcut nemen als tactisch element en ik probeerde die halverwege de race in te zetten om zo vrij baan te krijgen en tijd goed te kunnen maken. Dat lukte even, maar uiteindelijk kwam ik achter Selina Balneger de baan op die op plek 3 was gestart. Zij verdedigde haar positie waardoor Opnithi Puyato vanaf plek 4 het podium op klom. In de laatste ronden kon ik Selina nog voorbij komen en dus finishte ik op plek 4, achter Mats de Jong, Logan en Opnithi.

190202 fk tace 1 ruben

In race 2 was mijn kart nog slechter als mijn 1e en ik kwalificeerde op plek 10. Ik stond niet eens zo ver achter de pole position qua tijd, maar de tijden lagen dicht bij elkaar en dus kon iedere honderdste een plek betekenen. Door dit keer lang door te rijden kon ik een plek pakken met de shortcut, maar meer dan een 9e plaats zat er helaas niet in, ik finishte op de bumper van Mats die ook een mindere kart had, terwijl Logan aan kop van de wedstrijd de leiding in de tussenstand greep door de race te winnen. In race 3 had ik een middelmatige kart waarmee ik me in het middenveld kwalificeerde. De kwalificatie voelde in tegenstelling tot race 1 en 2 wat minder en daardoor was ik op een inhaalrace aangewezen. Ik kon Mats nu wel op de baan inhalen, maar bij een inhaalpoging op Bart Martens ging het mis. Ik was net iets te laat, waardoor ik Bart met de zijkant van mijn kart raakte en we samen wijd gingen bij het uitkomen van de bocht. Achteraf kreeg ik te horen dat de actie op zich ok was, maar dat ik uitkomen bocht te weinig ruimte gaf. Ik kreeg een penalty en Bart kwam helaas klem te staan uitkomen bocht, waardoor we beiden veel kostbare punten verloren. Ik finishte de race teleurgesteld op plek 6, maar werd 3 plekken teruggezet vanwege mijn tijdstraf. Eliano de Vos won de race op mooie wijze, hij hield Logan van zich af die na een mindere kwalificatie nog sterk kwam opzetten naar voren.

190202 fk race 1 helm ruben

In race 4 en 5 was ik gebrand om nog iets van mijn dag te maken en na een chaotische kwalificatie in race 4 die opnieuw gedaan moest worden, moest ik starten vanaf plek 2 achter Opnithi. Met een goede strategie kon ik hem inhalen met een late shortcut, ik won dan toch mijn 1e race van de dag en sprong daarmee wee van plek 7 naar 4 in de rangschikking. In de laatste race had ik mijn beste kart, maar de rest van de top 4 (Logan, Opnithi en Mats) ook en dus werd verder klimmen in het klassement lastig. Maar ik deed wat ik kon en pakte pole position, zij het enorm nipt met Mats die de hele dag sterke kwalificaties reed. In de race kon ik wegrijden van de rest maar ik wist dat het me niet meer dan een 4e plek in de eindklassering ging opleveren. Door mijn penalty had ik achteraf de winst weggegooid, maar dat is achteraf en door 2 sterke laatste race pakte ik in ieder geval weer belangrijke punten voor het kampioenschap. De dagzege ging verrassend naar Mats die zowel Logan als Opnithi nog voorbijging door een 3e plek in de laatste race. Logan stond ver voor na race 3, maar moest ook Opnithi nog voor zich dulden op het podium, voor beide mannen wel een heel mooi resultaat.

Foto’s Edyta Pałeczka: http://photoedith.nl

190202 fk race 1 rijder

Swedish Rental Kart Championship

Ruben met elektrische karts voor het eerst in Zweden
Küngälv (Se), 27 januari 2019

Verspreid over de wereld vinden in de wintermaanden de meeste KWC qualifier events plaats. In de afgelopen maanden nam ik aan deel aan die in België (1e), Spanje (2e) en Engeland (vorige week, 1e) en voor het eerst in mijn leven ging ik dit weekend naar Zweden voor het Swedish Rental Kart Championship. Op de gloednieuwe baan Gokartcentralen, een minuutje of 20 ten noorden van Gothenburg, werd er gestreden om WK tickets en de eer. Op zaterdag kwam ik aan in Zweden en met (hoe kan het ook anders) een mooi Volvo reed ik door de vers gevallen sneeuw richting de kartbaan. De karts waren elektrisch, voor mij een vrij onbekend terrein, want behalve een funrace op een ijskartbaan had ik alleen in Italië in 2017 eerder met elektrisch aangedreven karts gereden. Ik had op zaterdag 3 korte trainingsheats en die waren erg welkom, het was toch echt even aanpassen en het was gek om geen motorgeluid te horen bij het optrekken. De karts reageren net wat anders en accelereren ook heel anders dan gewone karts. Na een paar heats ging het lekker en ik had zin in de wedstrijden van zondag.

190127 srkc 2019

Op zondag werd de briefing gegeven door organisator Glenn Gyllin, zelf veelvuldig deelnemer aan het WK indoorkarten. Er waren zo’n 60 rijders, voornamelijk uit Zweden en Denemarken en de opzet was interessant. Eerst reed iedereen 4 heats, waarvan de 1e 2 op tijd beslist werden en de laatste 2 op basis van racepositie met een 2-ronden kwalificatie en 2 longcuts. Er waren steeds 8 groepen van 8 rijders en in mijn 2 heats wist ik beide keren de snelste tijd te rijden. Het slechtste resultaat van de 4 werd geschrapt en in mijn 1e race wist ik de overwinning veilig te stellen zodat ik al zeker was van de maximale score na 4 races. Ik was benieuwd naar het niveau en ondanks dat het in de breedte niet zo sterk bezet was al bijvoorbeeld het PIKC, BNC of BRKC deden er verschillende toppers mee die enorm snel waren. Zo was er de thuisrijder Erkin Bour die na 4 races alle 4 de overwinningen had gepakt en met hele snelle tijden. Verder waren er toppers als Erik Berggren en Ian Andersen die op het afgelopen WK ook sterk waren, en een aantal jonge Scandinavische talenten. Ik had in mijn 2e race een iets minder kartje en werd daarmee 3e. Vervolgens reden de 24 beste rijders de halve finale waarin we op volgorde van de stand de kart mochten kiezen. Ik stond 4e (top 3 had ook 3 overwinningen en een beter schrapresultaat) en mocht als 2e kiezen in mijn halve finale. Daarin wist ik pole position te pakken voor Ian Andersen en de Zweed Alex Engblom. De race ging voorspoedig want ik kon langzaam wegrijden en de overwinning veiligstellen.

190127 srkc 2019 podium

Voor de top 8 was er de grote finale met daarbij een knock-out kwalificatie zoals ook op het WK wordt toegepast. Hierin wist ik de eerste 2 ronden te winnen en daarna moest ik het opnemen tegen de lokale favoriet Erkin Bour. Het was extreem close, na 2 ronden van ons allebei zat er opgeteld 0,01 seconde tussen, en dat viel uit in het voordeel van Erkin. Hij kon zo de beste kart kiezen voor de finale en ik wist dat het nu lastig ging worden. Gezien de top 3 gelijk stond in punten zou de winnaar van de finale er waarschijnlijk ook met de eindzege vandoor gaan. De jonge Deens Nikolaj Marsengo reed achter mij en na een stilstaande start reden we met z’n drieën weg van de rest. Helaas werd ik in de beginfase rechtdoor geduwd en verloor ik daarbij een positie en de aansluiting met Erkin. Ik kreeg de positie wel terug en moest me zien terug te knokken in de wedstrijd. Dat lukte, ik kwam bijna weer op de bumper van de leider en ik positioneerde me voor een aanval. Met nog een aantal ronden te gaan had Erkin echter de schwung te pakken en begon nog net iets sneller te rijden. Ik probeerde via 2 longcuts achter elkaar nog iets te forceren, maar ik kwam er niet meer bij, een 2e plek was het resultaat voor Nikolaj Marsengo die na 5 overwinning de finale afsloot op plek 3! Al met al een beetje teleurstelling over het verloop van de finale, maar ik was op snelheid geklopt in de battle en dus pakte Erkin verdiend de titel! Ik was blij dat ik opnieuw op het podium stond in een internationale wedstrijd en kijk met heel veel plezier terug op mijn bezoek aan Zweden!

ZIKK race 7

Ronde voorsprong niet genoeg om Auto Sturm af te schudden
Middelburg, 21 januari 2019

Net terug uit Engeland stond alweer de volgende race op het menu, race 7 van het ZIKK-seizoen markeerde het halfweg punt en voor ons hoog tijd om weer wat punten goed te maken aangezien we op plek 3 wat waren afgezakt in de stand. Ik mocht voor het eerst dit seizoen kwalificeren en had een kart die op nieuwe achterbanden stond. Dit bleek een hele goede te zijn en in 4 keer 5 minuten viel er steeds een aantal teams af. Ik zag al snel dat de pole position met deze kart geen probleem zou zijn en probeerde mijn nieuwe banden te sparen door niet alle ronden te rijden. Uiteindelijk was een 41.9 genoeg om met 4 tiende voorsprong pole position te pakken. In de eerste stint hadden we het geluk dat we opnieuw van deze kart konden profiteren en ik probeerde dan ook een zo groot mogelijke voorsprong op te bouwen. Gezien onze onfortuinlijke finish buiten het podium in race 6, hadden we vandaag geen strafseconden en dus leek een overwinning na deze eerste stint zeer goed mogelijk. Dave ging als 2e en reed een keurige stint, hij had een prima kart al bleek er nog een kanon in het veld te zitten. Daar maakte Klaver 4 met Mike Bartelen dankbaar gebruik van door niet alleen de snelste rondetijd van mij af te pakken (41.85 om 41.88) maar ook door een hele hoop tijd goed te maken in de 2e stint. Bij onze 2e wissel probeerden we deze kart te pakken, maar dat pakte anders uit, het lotingssysteem was ons niet gunstig gezind en dat kwam ons heel duur te staan. In plaats van de beste karts hadden we een van de slechtste en Mika moest hierin de 3e stint gaan rijden. Auto Sturm kon onze 1e kart pakken en die konden daar met Patrick Bakker een hele lange stint in gaan rijden.


Opeens leek onze 1e plek toch nog in gevaar te komen, hadden we eerst ruim een ronde voorsprong op Auto Sturm, nu kwamen ze met een seconde per ronde dichterbij en dan gaat het hard. Gelukkig hadden we Marcel nog achter de hand voor de 4e en laatste stint, maar met nog zo’n 30 minuten op de klok had Patrick het gat inmiddels helemaal gedicht en was het spannend wat voor karts we in de laatste stint zouden gaan krijgen. Marcel moest het opnemen tegen Joris dus qua rijders was het in ieder geval erg close. Dat bleken ook de karts te zijn dit keer, Joris kwam ongeveer een halve seconde voor Marcel de baan op en dat bleef in de eerste 5 ronden zo. We zaten net te ver om aan te vallen en Joris had het vertrouwen om niet te gaan verdedigen maar om zijn eigen lijnen te rijden en te proberen een gaatje te slaan. Heel knap en zowaar slaagde hij er ook nog in een tiende voor tiende weg te lopen. We moesten allebei nog een longcut nemen maar die kon ons niet meer helpen, Auto Sturm stelde een hele belangrijke overwinning veilig en wij moesten tevreden zijn met een 2e plek. Klaver 4 had aan het einde van de race Mcomm, die een hele sterke race reden, nog weten te achterhalen voor een 3e podiumplek, en zo blijven zij ook goed in het kampioenschap staan op plek 2. De volgende race is op 4 maart, in de tussentijd worden onder meer het individueel Zeeuws Kampioenschap en de Indoor European Kart Challenge verreden bij IKM.

British Rental Kart Championship 2019

Ruben maakt onmogelijke waar met 6e opeenvolgende titel
Milton Keynes (Gb), 19-20 januari 2019


18 januari 2019, daar gingen we weer, op naar Engeland, eerst via Frankrijk en dan met de boot richting Dover, om vervolgens het laatste stuk van weghelft, munteenheid en snelheidsmaatstaven te veranderen. De Britten doen veel dingen net even anders dan ‘the Europeans’ (zoals ze ons noemen) en waar ik me vaak afvraag wat het nut ervan is, doen ze 1 ding zeker beter dan in de rest van Europa, namelijk het organiseren van een indoor kart kampioenschap. De 9e editie van het British Rental Kart Championship (BRKC) vond voor het 6e opeenvolgende jaar plaats bij Formula Fast Karting in Milton Keynes. Een weekend vol actie, live uitzending met commentaar op Youtube en vooral veel mooie kartwedstrijden onder gelijkwaardige omstandigheden die je slechts zelden op een andere kartbaan tegenkomt. Bijna alle rijders waren op vrijdag aanwezig om te trainen, en net als vorig jaar deed ik 2 heats om het goede gevoel weer te pakken te krijgen. Ik voelde meteen dat het lekker ging, de ondergrond van de baan en de karts hebben me altijd goed gelegen maar zoals ook ieder jaar waren de verschillen heel klein. Onder meer Sean Brierley en Lewis Manley lieten alvast zien dat de Britse thuisrijders dit jaar niet te onderschatten waren. Na een goed diner in ons hotel in Milton Keynes dook ik op tijd mijn bed in, ik was klaar voor een spannend weekend en ging mijn best doen om mijn ongelooflijke titelreeks van 5 uit te breiden.


Mijn eerste optreden was in de 4e heat op zaterdagochtend en na 19 dagen reed ik mijn eerste wedstrijd van 2019, en die ging goed. Een betere start kon ik me niet wensen, want ik pakte pole position voor Lee Hackett, BRKC-kampioen van 2012 en 2013 en een belangrijke rivaal voor dit weekend. Ik kon de race controleren en langzaam wegrijden, waardoor ik bij de verplichte pitstop geen risico hoefde te nemen. Daarna had ik maar liefst 8 uur pauze. Lang wachten maar dat is niet erg als je bij het BRKC bent, met de live streaming en het commentaar van de legendarische James Auld is er altijd wel wat te beleven en hoef je je geen moment te vervelen. Er waren veel mooie battles te zien en wat opviel is dat er veel wisselende winnaars waren, het niveau was erg hoog. De 2e en 3e serie van 10 heats waren allemaal op een alternatieve lay-out waarop niemand had getraind, dat maakt het extra leuk aangezien je in 1 ronde de baan zo goed mogelijk moest leren kennen. Mijn 2e race was om 18.00 uur lokale tijd, een leuke heat met onder meer Sean Brierley en Bradley Philpot, tevens organisator. Ook in deze heat kon ik de pole pakken en met een lekkere kart kon ik snel wegrijden van de rest van het veld en de overwinning veiligstellen. De helft van de rijders reed ook hun 3e heat al op zaterdag en daar was ik er 1 van, ’s avonds laat mocht ik nogmaals aantreden en dit keer miste ik de pole position die naar de snelle Spanjaard Ramon Pineiro ging. Een zware groep met onder meer ook Ed White, die ik persoonlijk als 1 van de gevaarlijkste concurrenten zag. In de eerste ronde ging ik meteen in de aanval. Van een afstandje remde ik mijn kart diep in aan het einde van het rechte stuk om zo de leiding over te nemen. Ik schoot wat door, waardoor Ed buitenom nog naast me kwam, maar ik kon de leiding vasthouden. Ramon ging vervolgens 2 keer in de fout met de pitstops, waardoor ik uiteindelijk toch nog vrij gemakkelijk naar mijn 3e overwinning van de dag kon rijden. Een perfecte eerste dag dus met 30 van de 30 mogelijke punten.


Op zondag kon ik uitslapen want ik moest pas begin van de middag weer rijden, maar ik was er toch al op tijd om mijn BlueStar teamgenoten (Gregory Laporte, Yoan Medart, Logan Sougne en Opnithi Puyato) en mijn Middelburgse kartmaten Joris Sturm en Guillermo van Pamelen aan te moedigen. Joris deed het heel goed, met 3 top 4 plaatsen lag hij op schema voor een plek in de halve finale, al moest hij in zijn 4e heat nog wel een keer goed scoren. Guillermo was helemaal bezig aan een geweldig weekend, hij reeg de ene na de andere podiumplek aaneen en won zelfs een race, waardoor hij zich als nummer 10 plaatste voor de halve finale. In mijn 4e heat kwam ik voor het eerst dit weekend een beetje in de problemen. Ik kwalificeerde me na een mindere ronde op plek 2, enkele duizendsten achter Brandon Williams. Brandon verdedigde vanaf de start en hield de deur goed dicht. Ik zag geen mogelijkheid om erlangs te gaan en werd ondertussen van alle kanten bestookt door onder meer het Poolse talent Mateus Matys. Toen de mannen achter mij de pits in doken voelde ik dat ik ook moest gaan omdat ik veel tijd verloor achter Williams, en dat leek verkeerd uit te pakken toen ik als 3e terug op de baan kwam en in het gedrang zelfs terugviel naar plek 4. Met het nodige risico kon ik mezelf nog opwerken naar plek 2, daar was ik gezien het verloop van de race blij mee. Lee Hackett was bezig aan een geweldig weekend en pakte zijn 3e overwinning op rij, op basis van snelste rondetijd ging hij als klassementsleider door naar de halve finales. Ik stond op 2, net voor Lewis Manley en de Pool Wojtek Grzyb. Joris miste helaas op 2 puntjes de halve finales door een mindere kart in zijn laatste heat.


De halve finales waren enorm belangrijk aangezien er niet alleen werd bepaald welke 10 rijders door gingen naar de grote finale, tevens zou de volgorde in de stand beslissen wie er als eerst zijn kart mocht kiezen voor de finale. De eerste halve finale was een hele zware voor Lee Hackett, met een matige kart moest hij alle zeilen bijzetten om de schade te beperken en werd hij slechts 7e. Sean Brierley leek op de overwinning af te gaan, maar hij vergooide een finaleplaats door een fout in de pits. Logan won de race en verzekerde zich daarmee van de finale. In de 2e halve finale had ik ook zeker niet de beste kart, en het was een gekke race. Ik kwalificeerde op 3 en terwijl de top 6 nog als een treintje reed in het begin van de race, werd de race gestopt met een rode vlag door een technisch probleem met het lasersysteem in de pits. Na een herstart kon ik de 2e plek overnemen van Mateus Matys en probeerde ik Yoan Medart te volgen die de leiding in handen had. Opnieuw werd de race gestopt vanwege een crash en dit zorgde voor de nodige verschillen op de baan, ik verloor hierdoor mijn voorsprong op de nummers 3 en 4 en moest in de chaotische laatste ronden nog even de deur dichthouden. Omdat de timing de 2e keer doorliep was er even verwarring wanneer de pits dicht zou gaan, maar iedereen was op tijd en ik finishte als 2e. In de 3e halve finale was er ook genoeg te zien en ging Ed White er met de winst vandoor terwijl Lewis Manley (6e) en Wojtek Grzyb (9e met dezelfde kart als mij) punten lieten liggen, Wojtek miste daardoor zelfs de finale, net als Guillermo die 2 plekjes te kort kwam. Ondanks dat mocht Guillermo heel trots zijn op zijn weekend, erg sterk gereden!


Opnieuw ging ik als koploper de finale in en mocht ik dus als eerste mijn kart kiezen. Een groot voordeel, al was de shoot-out kwalificatie om de beurt in dezelfde kart nog crucialer. De finale was 30 minuten met 2 verplichte pitstops, dus op zich wel de ruimte om tijd en plaatsen goed te maken, maar met de kleine kartverschillen is het zeker niet makkelijk en dus was een goede kwalificatie een must om mee te doen voor de titel. Ik moest als laatste en zag dat de tijden zoals altijd enorm dicht bij elkaar lagen. Ik had een goede ronde, alle ogen waren op mij gericht, maar ik pakte geen pole position. Een 3e plek op 0,018 van poleman Michal Grzyb uit Polen, 0,002 achter Engelsman Lee Hackett en 0,002 voor de jonge talentvolle Pool Patryk Nieroda, wat zat het ongelooflijk dicht bij elkaar. Yoan, vorig jaar nog op pole position, had de slag gemist en stond bijna helemaal achteraan op slechts 2 tienden van de pole position. Ik was niet super blij met plek 3, op deze baan is het heel lastig inhalen en het ging bepaald niet makkelijk worden. Ik wist dat ik mijn geduld moest bewaren en kon vertrouwen op een goede kart. De start verliep zonder problemen, de top 5 reed langzaam weg terwijl Ed White vanaf plek 6 al snel de pits in dook voor 2 stops achter elkaar. Lee Hackett keek nauwelijks achterom en hield de bochten kort, na een ronde of 10 verloor hij een klein beetje aansluiting met Michal en ik kon hem aan het einde van het rechte stuk inhalen met een uitremactie met ingaan van de hairpin, een move die me al veel geluk heeft gebracht in de finales van de afgelopen 5 jaren en ook nu hielp hij me. Maar ik was er nog lang niet.


Ik kon het gat naar Grzyb vrij snel dichten, maar met aanwijzingen van de kant kon hij de deur goed dichthouden. Hierdoor begonnen we wel tijd te verliezen op Ed White die op zo’n 23 seconden van ons reed, wetende dat we nog 2 stops moesten doen van zo’n 10-11 seconden. Ik besloot daarom even afstand te nemen waardoor Michal weer ideale lijnen ging rijden. Ik beraadde me op mijn strategie want ik moest er snel voorbij of iets proberen te forceren met een dubbele pitstop. Eind rechte stuk kon ik geen gaatje vinden, maar in de bocht voor de pit ging ik in de aanval en kon ik hem pakken. Er was niet veel ruimte maar net genoeg om er mooi voorbij te gaan. Toch was het even billenknijpen, want ik zou toch geen bad pass vlag krijgen, dan zou Ed virtueel de leiding overnemen, maar de wedstrijdleiding vond de actie prima. Nu was het knallen, een aantal paarse tijden (snelste raceronden) volgden en de voorsprong op White ging in een kleine tien minuten tijd van 21.7 naar 22.5 seconde. Met nog 5 minuten te gaan ging ik de pits in en kon ik een klein beetje marge houden met de stops. Net als in de vorige jaar had ik het gevoel dat ik de wedstrijd onder controle had tegen het einde van de finale, wat een heerlijk gevoel. Met het uitkomen van de pits had ik nog een seconde voorsprong op Ed, de Engelsen hingen over de boarding en schreeuwden Ed toe. De sfeer was prachtig en beiden doken we de 31.5 in, veruit de snelste tijden van het hele weekend en ik kon het gat constant houden. Na 30 minuten werd ik afgevlagd en het onmogelijke werd werkelijkheid, mijn 6e BRKC-titel op rij was een feit.


Wederom had ik de eer om de grote kampioensbeker en de champagnedouche op het podium in ontvangst te nemen. Verder won ik ook ₤1000 en samen met Logan en Yoan het teamkampioenschap met BlueStar waarvoor we ook nog alle drie een hele mooie glazen trofee kregen. Het kampioenschap zat erop, over de hele wereld hadden vele mensen de livestream gevolgd en werd er met veel waardering gereageerd op mijn prestatie, dat was fantastisch. De aankleding van dit evenement is geweldig, de interviews, het commentaar en de live uitzending op internet, de kleine kartverschillen en vele toprijders, alle ingrediënten waren weer samengekomen in een prachtig weekend. De 2e plek was dit weekend voor Ed White, met een gelijkaardige strategie als Stefan Verhofste in 2016 en Thom van Dijk in 2018 wist hij net als hun destijds de 2e plek te pakken, nog voor Michal Grzyb die een knap debuut bekroonde met plek 3.

Met dank aan: Mad Brothers Racing Team; Bradley Philpot en Lee Marshall voor de foto’s !

Racehall of Champions

Ruben grote winnaar van laatste grote race van het jaar
Aarhus (Dk), 27-28 December 2018

De laatste race van het jaar bracht mij net als de afgelopen jaar naar Scandinavië, en wel naar Racehall in het Deense Aarhus om precies te zijn. De indrukwekkende racebaan die in 2013 nog diende als toneel voor het WK indoorkarten is een van de mooiste van Europa en tussen kerst en oud&nieuw wordt ieder jaar een grote internationale wedstrijd georganiseerd. Samen met Eliano de Vos, Hugo Leenaars en Selina Balneger ging ik naar het Noorden om deze race mee te doen. Op woensdag 26 december kwamen we aan en reden we onze eerste heat op de baan. De baan was gedeeltelijk aangepast ten opzichte van vorig jaar, maar de karts waren nog hetzelfde en de baan was nog steeds heel breed en gaf daarmee genoeg ruimte voor mooie races en inhaalacties. Op donderdag de 27e stond er een 5-uurs endurance race op het programma die ik dit jaar samen ging rijden met Ian Andersen (Faroer Islands/Denmark) en Ayrton Walczak (Polen/Nederland). Een leuk en sterk team en we reden op 90kg. Er waren zo’n 18 teams waarvan een aantal op 110kg of 65kg reed. In de kwalificatie kon ik als 2e kwalificeren, de Duitser Lars Ole Jens pakte pole position met best veel voorsprong, het leek lastig om hun bij te gaan houden. We moesten 3 kartwissels/rijderswissels doen en een tankstop/kartwissel in het 3e uur. Een aantal tactische elementen dus en ik ging het eerste deel van de race doen.


Ik verloor 1 plekje en verloor vooral veel terrein op WRT Lubeck waarvoor Ole Jens en Andre Lohse reden, zij hadden een erg lekkere kart om mee te starten en dat maakte het er niet makkelijker op, zeker aangezien zij daar gewoon bijna 3 uur mee konden doorrijden. Dat deden ze niet, want na bijna 2 uur wisselden zij van kart en rijder en vanaf dat moment gingen wij tijd terugpakken. Ian reed op dat moment voor ons en reed goede tijden. Het was lastig communiceren met hem aangezien hij doof is, maar dat maakt zijn rijkwaliteiten beslist niet minder en samen met zijn tolk kwamen we er prima uit. Tijdens het 3e uur moesten we een goed moment kiezen om binnen te komen voor de verplichte tankstop en kartwissel. Dit ging helaas mis, Ian kwam binnen terwijl er al iemand anders in de pit stond en dus moesten we wachten tot de lamp uit was, dat duurde maar liefst 53 seconden en zo zagen we de 1e plek opeens heel ver uit zicht geraken. Ayrton ging bij ons als 3e en hij reed een uitstekende stint. Met ongeveer 3 tiende per ronde kwamen we weer dichterbij aan WRT Lubeck terwijl we de nummers 3 (een Deens team) en 4 intussen op ruime achterstand hadden gezet. We moesten nog 1 kartwissel maken en die besloten we laat in de race te doen. Ik ging er nog even in en kwam nog dicht in de buurt van Andre Lohse, maar helaas moesten we de overwinning aan hun laten. Een sterke race van onze Duitse collega rijders. Ondertussen hadden Hugo, Selina en Eliano een hele sterke race gereden in de 65kg klasse en die wisten achter Consulting Denmark Junior een hele mooie 2e plaats binnen te slepen.


Op vrijdag was de grote dag van het individuele kampioenschap, zowel de juniorenklasse op 65kg, de senioren categorieën op 80 en 100kg en de 110kg old boys klasse stonden op het programma. Ik ging in zowel de 80 als 100kg klasse rijden en was er helemaal klaar voor. We begonnen met 3 heats in iedere klasse en telkens reden we met alle rijders tegelijk op de baan, dat waren er zo’n 15-20 per klasse. In mijn eerste heats wist ik zowel op 80 als op 100kg te winnen, in de 80kg klasse na een mooie battle met Selina. In de 2e serie heats had ik iets mindere karts en moest ik in de 80kg klasse genoegen nemen met een 3e plek achter Ayrton en Selina terwijl ik in de 100kg klasse 2e werd achter Lars Ole Jens en na een inhaalactie op Selina. De 3e ronde was weer voor mij met 2 overwinningen, waarbij ik in de 80kg klasse de snelste dagtijd verbeterde met een hele goede kart, bij de 100kg klasse werd ik flink op de huid gezet door Lars Ole Jens. Al met al scoorde ik genoeg punten om me in beide klassen als 1e te kwalificeren voor de finale. Dat was lekker, maar de kartloting zou minstens zo belangrijk zijn.


In de 65kg klasse was Eliano de ster van de dag. Hij maakte in alle 3 de heats indruk, 2 keer door te winnen en 1 keer door na een slechte kwalificatie helemaal terug naar voren te rijden. In de finale stond hij constant onder druk, maar hij reed al vanaf het begin heel sterk op de baan van Racehall en liet de overwinning niet in gevaar komen, hij was de verdiende winnaar van dit mooie toernooi bij de junioren. Hugo reed een heel sterk toernooi en als 1 van de jongste deelnemers kon hij constant zijn talent laten zien met mooie races en een respectabele finale waarin hij op een 11e plek finishte! Dat belooft wat voor komende jaren! In de 80kg klasse had ik een prima kart waarmee ik vanaf het begin van de race een klein gaatje kon slaan naar Selina en Ayrton. Zij bleven dicht bij elkaar en achter Ayrton werd er zwaar gestreden. Onder meer Eliano bemoeide zich met de strijd om plek 4, maar na een aantal penalty’s was het uiteindelijk Wojtek Stefaniuk die 4e werd, terwijl mijn vriendin Edyta heel netjes op de 6e plek eindigde. Ik kon me voor het eerst in 4 jaar tijd kronen tot kampioen van de Racehall of Champions, een overwinning waar ik heel erg blij mee was.


Ik was al erg blij met dit resultaat, maar het kon nog mooier, want ook in de 100kg klasse mocht ik vanaf pole position vertrekken. Ik had een gemiddelde kart die ik ook al in een eerdere race vandaag had gehad en werd vanaf de start op de staart gezeten door Lars Ole Jens, Ian Andersen en Selina. Een close race waarbij ik even een gaatje kon slaan, maar dat was van korte duur. Lars Ole Jens kwam terug aansluiten en in de laatste ronden moest ik heel goed opletten dat ik geen misstap maakte. Heel defensief rijden werd niet getolereerd en dus moest ik slim omgaan met de situatie. Ik hoefde gelukkig niet in de verdediging en kon ook mijn 2e titel van de dag pakken, een super mooie bekroning op dit toch al zo mooie kartjaar. Na het winnen van het Indoor Kart World Championship, het British Rental Kart Championship, het Belgian National Championship en het Formula Karting kampioenschap kon ik opnieuw een groot individueel kampioenschap op mijn naam schrijven in 2018. Een hele lading met geweldige prijzen en een grote overwinningskrans mocht ik op het podium in ontvangst nemen. Het was een super geslaagde trip en zeker met de groep waarmee we waren een hele leuke ervaring. Ik kijk al uit naar volgend kartjaar!

Spanish National KWC Qualifier

Ruben komt net te kort voor overwinning in Spanje
Madrid (Sp), 23 december 2018

Nog geen week terug uit Dubai en ik was alweer onderweg naar Spanje voor de volgende grote wedstrijd. Dit keer deed ik net als in het voorjaar mee aan de Spaanse National Qualifier Series voor kwalificatie voor het Indoor Kart World Championship (KWC) 2019 in Charlotte (USA). Ik had me hiervoor al gekwalificeerd, maar vanwege het hoge niveau van deze wedstrijden en de mooie baan in Madrid besloot ik samen met mijn pa naar Madrid te gaan om mee te rijden. Op zaterdag 22 december vlogen we richting Zuid-Europa waar we eind van de ochtend aankwamen en onze huurauto oppikten. Op zaterdagmiddag ging ik trainen en dat was hard nodig, want de baan was aangepast en mijn concurrenten (allemaal Spanjaarden dit keer) hadden flink wat trainingsheats ingeboekt. Het ging lekker, in allebei de richtingen deed ik 2 heats, maar ik kwam nog wel iets te kort op de snelste rijders, waarvan Jon de Valle de beste leek te zijn op dat moment. Na een lekker diner ging ik op tijd naar bed en was ik helemaal klaar voor de titelstrijd op zondag.


We begonnen met een poule systeem waarin je in 4 heats 4 karts afwisselt met 4 rijders. Hierbij plaatsten de snelste 2 van alle 13 groepen zich voor de volgende ronde, plus de 6 snelste 3e plekken gingen ook door. Het was slecht weer vandaag en door wat lichte regen in de ochtend was de 1e verdieping van de baan spekglad en te gevaarlijk om op te rijden. Daarom werd er besloten dat er voor de groepsfase alleen op de verdieping beneden werd gereden. Ik liet me hierdoor niet van de wijs brengen, want ik wist in alle 4 de ronden op een opdrogende baan de snelste tijd te pakken. Het was daarna een tijdje wachten tot de andere groepen klaar waren en ondertussen gingen we richting hotel om even op te frissen. In de knock-out fase bleven er 32 rijders over en die werden door middel van loting aan elkaar gekoppeld. De winnaars van iedere groep konden geen andere winnaar loten, maar vanaf ronde 2 kon iedereen elkaar treffen. Geen ideaal systeem, want als de 2e beste rijders elkaar in ronde 2 of 3 zouden treffen dan zou 1 van hun sowieso al geen kans maken op het podium. We reden nu in omgekeerde richting en met het bovengedeelte erbij.


In mijn eerste 2 ronden had ik het relatief makkelijk tegen Valentin Aparicio en Christian Bartolome en kon ik met groot verschil winnen. In de kwartfinale moest ik het opnemen tegen favoriet Jon del Valle die bij de editie van eerder dit jaar mij nog had afgetroefd door 2e te finishen in de eindstand (ik was toen 3e). Dit keer was ik echter goed bij de les en door enkele goede ronden kon ik hem in beide karts verslaan en ging ik door naar de halve finale terwijl Jon uitgeschakeld was. Voor hem heel zuur, want hij leek zeker een podiumplek verdiend te hebben. Ik ging door tegen Busian Fontan Alcade en kom hem vrij gemakkelijk verslaan om mijn plek in de finale veilig te stellen. Hierin moest ik het opnemen tegen Fernando Lara die Victor Plaza aan de kant had geschoven. Lara was eerder dit jaar 4e achter mij en ook van het WK 2017 (toen ik mijn eerste wereldtitel won op deze baan) kende ik hem goed, we moesten zowel in de halve finale als finale tegen elkaar battelen en telkens won ik. In de eerste omloop was ik nipt sneller, maar in de 2e kart die ik kreeg was mijn ronde niet goed genoeg, ondanks dat ik geen grote fouten maakte op de baan van circa 1 minuut en 7 seconden moest ik het toch afleggen tegen Lara die de titel daarmee veroverde. Een teleurstelling, maar ik kreeg veel waardering voor mijn optreden van de aanwezige Spanjaarden en Fernando Lara verdiende vandaag de overwinning. Ik kon dus wel leven met mijn 2e plek en had in ieder geval weer een ticket voor het WK 2019 in Amerika te pakken. Een dag later ging ik samen met mijn pa Madrid in om net voor kerst nog even te relaxen en op dinsdag vlogen we terug naar Nederland. Al met al een prachtige trip met een prima resultaat op de kartbaan!

24 uur van Dubai

BlueStar beleeft unieke ervaring in het Midden-Oosten
Dubai (UAE), 14-15 december 2018


In 2017 won ik met BlueStar het SWS endurance kampioenschap bij Karting Eupen, als prijs kregen we een gratis deelname aan de 24 uur van Dubai in het jaar erop. Dat was pas in december 2018 en leek dus nog heel lang weg. Echter op 10 december 2018 was het zover, samen met Edyta stapte ik in het vliegtuig richting het Midden-Oosten! Na een uur of 7 vliegen kwamen we aan in de Verenigde Arabische Emiraten, 1 van de zes rijke oliestaten. We hadden besloten om van de trip naar Dubai ook gelijk een vakantie te maken, en dat deden we samen met Gregory en zijn vriendin Eline, Mathias, Yoan en Romano & Mellanie. We beleefden een fantastische week in Dubai en omstreken waar we genoten van tal van activiteiten zoals een spectaculaire speedboot trip langs de skyline van Dubai, een Sahara tour met quad rijden, kameel rijden, BBQ-en in de woestijn, 4x4 rijden en sandboarden in de duinen. Verder bezochten we zowel de oude marktjes in de buitensteden van Dubai als het met wolkenkrabbers overgoten centrum waar er geen einde leek te komen aan de rijkdom. Rond de Burj Khalifa (hoogste gebouw ter wereld) was een imposante show met fonteinen en licht te zien in de avond en op straat reed de ene na de andere supersportauto voorbij. We waren positief verrast door het lekkere en betaalbare eten in de stad. Daarnaast waren onze hotels waarin we deze week verbleven fantastisch en bezochten we ook verschillende stranden, want met 27 graden was het hier in de winter prima strandweer.


Op woensdagavond maakten we voor het eerst kennis met het Dubai kartdrome, een prachtige outdoor baan met hoogteverschil en 390cc Sodi karts. Gregory, Romano, Yoan, Mathias en ik gingen de race met z’n vijven rijden. We hadden allemaal 1 uur training met 1 kart en het was niet makkelijk om gelijk hele snelle tijden te rijden. Ook was niet helemaal duidelijk tot hoever je de limiet van het circuit mocht opzoeken. Op vrijdag en zaterdag was het dan echt tijd voor de wedstrijd. We hadden een eigen pitbox met stoelen en tafel en een tv-scherm waarop we de standen en rondetijden konden volgen. Maar liefst 29 teams stonden er aan de start, een mix van allerlei nationaliteiten was vertegenwoordigd. We begonnen de dag met een training van 80 minuten waarin iedereen een keer moest rijden. Telkens als je de pits binnenkwam moest je van kart wisselen, dus we probeerden vooral om een goede kart te bemachtigen. Dat lukte niet echt, en na afloop van de training stonden we rond plek 10. Er was toen een 9-ronden sprintrace om de startpositie te bepalen voor de 24 uurs, en daarin kreeg Romano het zwaar te verduren. In de eerste ronde kreeg hij na de nodige botsingen voor hem een volledige bandenstapel over zich heen en werd er een herstart gedaan. In de 2e race werden er veel acties bestraft en konden we uiteindelijk 1 plekje winnen.


Hoewel we met een heel sterk team aan de start stonden, hadden we van de race zelf geen torenhoge verwachtingen. Alles was nieuw voor ons op deze baan en er waren veel snelle teams met juist veel ervaring. We merkten dat dan ook in de eerste uren van de race, waarin we gelijk veel achterstand opliepen. Andere teams waren net iets slimmer dan ons in tactiek en hadden wellicht wat meer geluk met de kartwissels. Hierbij kreeg je steeds 1 van de 3 klaarstaande karts en dus was het zaak om goed bij te houden welke karts er in de pits stonden. Dit was niet makkelijk en we maakten hier pas later in de race goed gebruik van. Je moest 24 kartwissels doen en iedere stint mocht maximaal anderhalf uur duren. We verloren in de eerste 8 uur ook gewoon veel tijd omdat we simpelweg nog niet de pace hadden van de topteams, een podiumplek leek buiten bereik en dus probeerden we er het beste van te maken. In het 2e deel van de race kwamen we wel weer sterk terug naar voren, van een positie tussen plek 15 en 20 rukten we op naar de top 10. Daarbij hadden we enkele hele sterke stints waarbij we top 3 tijden op de baan reden. Ik was over mijn eigen stints erg tevreden op mijn eerste stint na. Ik mocht de laatste stint op me nemen en kon hierin de 8e plek veiligstellen. Een resultaat waar we vooraf niet voor getekend hadden maar waar we achteraf wel mee konden leven, zeker gezien het niveau van de andere teams. We kregen de trofee voor beste rookie. Al met al een hele speciale ervaring, hopelijk krijgen we ooit nog de kans om ons resultaat hier te verbeteren!

ZIKK race 5

Moeizame race kost Veersedam-Kastaci punten
Middelburg, 3 december 2018

Op 3 december was in Middelburg de voorlaatste ZIKK race van 2018 gepland en gezien we vanavond in een sterke opstelling waren en met slechts 10 strafseconden, hadden we onze zinnen gezet op een goed resultaat. De start was echter moeizaam, Marcel kwalificeerde op plek 3 en moest in de race met dezelfde kart lijdzaam toezien hoe Joris van Auto Sturm en Eliano van De Looff er als een haas vandoor gingen. We vielen nog iets terug en Marcel probeerde de schade zo veel mogelijk te beperken. Na de 1e wissel had Auto Sturm de 10 seconden extra tijdstraf op ons al ruimschoots goedgemaakt en dus waren we aangewezen op achtervolgen. Dave ging als 2e en had in het begin van de stint moeite, maar kwam daarna beter op stoom. Dennie reed voor Auto Sturm en die reed niet iets harder dan ons. Aan kop van de wedstrijd was het de Looff met Wouter achter het stuur. Op de 3e en 4e plek waren het momenteel Klaver 4 en Mcomm. Ik ging als 3e en had een prima kart, de jacht op de top 3 was geopend. Ik was Mcomm al snel voor bij en kon ook Auto Sturm bijhalen die al een longcut hadden gedaan. Wij waren het snelste op de baan en door de vroegere wissels van Klaver 4 en De Looff kwamen we zelfs even aan de leiding van de wedstrijd.

Virtueel hadden we nu Klaver 4 ingehaald en dus lagen we weer op podiumkoers, met zelfs nog een kleine kans op de 1e of 2e plek. Helaas liet Mats van de Looff Auto Sturm snel voorbij waardoor onze kansen op de overwinning slonken. Mika ging als laatste en werd achtervolgd door Klaver 4 die al een longcut hadden genomen. Omdat we tijd verloren besloten ook wij deze longcut te nemen en zo Mike Bartelen op te kunnen vangen. Dat lukte, maar Mike was duidelijk sneller en met nog een kwartier te gaan begon Mika te verdedigen. Mike Sturm reed ondertussen fier op kop en de maximale score van Auto Sturm kwam niet meer in gevaar, zij deden daarmee hele goede zaken voor het kampioenschap. Mike wist Mika helaas nog in te halen en zo finishten wij voor het eerst dit seizoen buiten het podium, een teleurstelling. De volgende race is over 2 weken, dan weer in de tegengestelde richting.

Formula Karting race 9

Ruben sluit seizoen af in stijl met spectaculaire overwinning
Brussel (Be), 1 december 2018


Met het ingaan van de laatste maand van 2018 zit ook het kartjaar er weer bijna op, hoewel er in december nog een paar mooie races op het programma staan zijn de hoofdprijzen dit jaar verdeeld en mijn seizoen kan zeker niet meer stuk. Dit geld ook voor Formula Karting waarin ik een ongekend seizoen achter de rug heb, een seizoen dat vandaag in Brussel werd afgesloten met de 9e race van het jaar. Brussel was de enige baan op de kalender waar we dit jaar 2 keer kwamen en er was vandaag voor een hele speciale opzet gekozen. Er was een 3-delige kwalificatie van 3, 2 en 1 ronde waarbij steeds 6 mensen afvielen en uiteindelijk de top 8 overbleef voor de shoot-out om pole position. Het regende vandaag pijpenstelen en dus was de baan kletsnat bij de aanvang van de kwalificatie, door sommigen verafschuwd en door anderen geliefd. In de regen rijden in Brussel is iets aparts en ik heb er inmiddels aardig mijn weg in gevonden, ik vond het dus niet erg dat het nat was al had ik een droge race ook prima gevonden. Mijn kwalificatie was goed en we wisselden iedere sessie van kart, uiteindelijk kon ik de laatste ronde een 2e tijd bemachtigen achter Yoan Medart die een hele knappe ronde reed en zichzelf verzekerde van pole position.


Na onze kwalificatie was het eerst de beurt aan de rijders van FK2 om hun race te rijden. Hierin was het Jeroen Vatlet die de race volledig naar zijn hand zette door goed om te gaan met de regenachtige omstandigheden, hij reed knap weg van alle andere rijders. In het kampioenschap was ook het nog spannend, niet voor de titel want Steve Kolela kon voor de 2e keer dit seizoen een race overslaan, hij had zich al verzekerd van de titel. De 2e plaats ging naar Giovanno van de Broek die een heel sterk seizoen had gereden en verdiend op het eindpodium stond. De 3e plek was heel spannend en ging tussen 3 Belgische rijders, waarvan Alexandre Delhez er het beste voorstond, echter hij was er niet bij vandaag. Daarom hadden Dave Singelee en Daan Vanhamme nog een kans om de felbegeerde derde plek te pakken. Daan reed een heel sterk seizoen en had ook nu een goede start maar kwam na een tijdje vast te staan en het duurde lang voordat hij weer op weg kon worden geholpen. Dave reed een solide race in lijn met de rest van zijn seizoen, en uiteindelijk was hij het die er met de 3e plek in de eindstand vandoor ging, een hele mooie prestatie voor deze rijder die al jarenlang mee doet!


Toen was het de beurt aan de rijders van FK1 en de baan was nog nauwelijks opgedroogd. De race was veruit de langste van het seizoen met 70 minuten, waarbij we 2 verplichte kartwissels moesten maken in een window van 40 minuten (de eerste en laatste 15 minuten mocht je niet wisselen). De omstandigheden waren zeer listig en de organisatie deed er nog een schepje bovenop door rookbommen en vuurwerk af te steken op zowel het binnengedeelte als buiten op de baan. In de eerste ronde was Yoan goed weg en werd ik meteen onder druk gezet. Met het naar binnenkomen raakte ik de muur en ging ik achterstevoren op de spekgladde betonnen ondergrond. Ik zag opeens allerlei rijders recht op me af komen, maar gelukkig kon ik de 360 afmaken en weer in de goede richting mijn weg vervolgen. Ik lag hierdoor wel even op plek 6, maar vond snel mijn weg weer naar voren. Er werd hard gereden en na een paar inhaalacties ging Dylan de Wolf er aan kop vandoor. Daarachter kwam ik na een inhaalactie op Mats en Jelle Soeffers weer achter Yoan te zitten. Ik probeerde hem buiten in te halen maar naast de ideale lijn was het nog erg nat en ik gleed door waardoor ik Yoan een stukje mee richting de banden nam. Ik kreeg hiervoor oranje en moest zo Jelle en Yoan allebei weer voorbij laten.


Hierdoor had Dylan inmiddels al een mooie voorsprong opgebouwd, toen ik de mannen opnieuw voorbij was, was het gat met Dylan al zo’n 12 seconden. Het was echter een lange race en dus gaf ik de hoop nog niet op, ik reed ongeveer gelijke tijden maar wist dat we allebei nog 2 kartwissels moesten gaan maken. Met nog zo’n 35 minuten te gaan ging ik voor mijn eerste wissel en ik had een redelijke kart te pakken. Cedric zat achter mij, hij had vroeger gewisseld en had een goede 2e kart waardoor hij virtueel gewoon mee streed om het podium. Hij dook achter mij naar binnen om de 1e kart van Dylan te pakken, en een ronde later ging ik ook om zijn kart over te nemen. Dit pakte goed uit want ik kwam weer voor Cedric de baan op, en toen Dylan zijn laatste stop had gemaakt, liepen we met z’n tweeën hard in. Het gat was nog zo’n 10 seconden maar na een ronde of 10 zaten we erbij. Dylan verdedigde zijn positie knap, maar op de binnenbaan wist ik via een droger stukje circuit via de buitenkant de leiding te pakken. Mijn geluk was dat Cedric niet meteen mee kon en dus was ik gevlogen. Omdat Dylan zijn 2e plek verdedigde had ik meteen een gaatje en ondanks de turbulente openingsfase ging ik af op de overwinning.


Cedric wist in de slotminuten nog knap de 2e plek veilig te stellen waardoor Dylan 3e werd. Mijn 8e overwinning dit seizoen was een feit, en misschien wel een van de mooiste! Ik had 8 van de 9 races gewonnen en daardoor had ik de maximale score van 280 punten te pakken, een ongekend seizoen wat ik lastig ooit nog zal kunnen evenaren! Ik mocht de grote kampioenschapsbeker in ontvangst nemen van organisatoren Raoul en Luciano die reeds grote plannen klaar hebben staan voor volgend seizoen! De strijd om plek 2 en 3 op het eindpodium ging tussen Mats en Yoan en die werd nipt in het voordeel van Mats beslist, een mooi eindpodium dus!

De Eindstand van Formula Karting Rental Championship 2018

Belgian National Championship

Ruben op prachtige wijze naar nieuwe grote titel
Dolhain (Be), 18 november 2018

Op zondag 18 november organiseerden (oud) toprijders Gregory Laporte en Mathias Grooten in samenwerking met Hurricane Dolhain Kart voor het 3e opeenvolgende jaar het Belgian National Championship (BNC). Dit kampioenschap is tevens de Belgische KWC kwalificatie wedstrijd. Deze keer was opzet iets gewijzigd aangezien het kampioenschap nu op 1 dag werd gehouden en er geen apart juniorenkampioenschap meer was, iedereen reed bij elkaar. Het kampioenschap was volledig uitverkocht met 68 rijders, dat zijn er weliswaar iets minder dan bij sommige andere KWC qualifiers in bijvoorbeeld Engeland, Nederland of Polen, maar iedereen was het er wel over eens dat er een extreem hoog niveau was gezien de namen op de entry list. Vele Duitse, Belgische en Nederlandse toppers waren aanwezig en nog een paar rijders uit andere landen zoals Polen en de UK. Op zaterdag was er gelegenheid om te trainen en daar werd volop gebruik van gemaakt, ik zelf reed de laatste 2 heats ’s avonds laat en die gingen best lekker. Het was leuk om enkele oude bekenden weer te zien, zo was ook 2-voudig wereldkampioen Robin Borremans van de partij die voor het eerste sinds lange tijd weer eens een wedstrijd mee ging doen!


Op zondag moesten we rond 8 uur present zijn voor de briefing. Een bomvol programma met maar liefst 23 races, te beginnen met 5 kwalificatieraces van 20 ronden voor alle 68 rijders steeds verdeeld over 4 groepen. Dat betekende telkens een volle startgrid met 17 rijders op de baan. Voorafgaand aan iedere race reden we een hotlap kwalificatie en tijdens de races mocht er 1 shortcut genomen worden. Deze shortcut was erg leuk, want je sneed hierbij een groot deel van de baan af, en zo was dat een tactisch element dat je kon gebruiken in de races. In mijn eerste race van de dag zat ik meteen in een loodzware groep, al was geen enkele groep vandaag makkelijk. Ik moest het onder andere opnemen tegen de winnaar van 2016 (Benjamin Kaivers), een andere Belgische titelfavoriet, Yoan Medart, Bart Martens, Thomas Haglestein, Stefan Verhofste en de snelle Duitsers Dennis Holler en Florian Bredohl. Met een goede kwalificatie kon ik de pole position pakken voor Yoan. In de eerste ronden van de race werd ik flink op de huid gezeten door Yoan en Benjamin, maar nadat ik in de 2e ronde meteen mijn shortcut had genomen, gingen die 2 eventjes met elkaar in gevecht. Dit gaf mij een klein beetje ruimte en doordat we gelijke tijden reden kon ik na hun shortcut de leiding behouden en de wedstrijd uitrijden op P1.


In de 2e race pakte ik opnieuw pole position voor Christian Douven en Thomas Haglestein. Ook nu nam ik een vroege shortcut. Bij het uitkomen van de shortcut kom je aan de buitenkant van de ideale racelijn, dus wanneer je hem als eerste neemt kan je iemand anders altijd nog een beetje opvangen als het dicht bij elkaar zit. Christian reed vergelijkbare tijden en naderde ongeveer halverwege de race langzamere rijders die de shortcut al genomen hadden. Hij nam hierop ook de shortcut en kwam weer achter mij en zo bleef het ook tot de finish. In race 3 had ik een iets mindere kart en kwalificeerde ik me als 4e, in de race kon ik met een undercut Bart Martens nog pakken via de shortcut, Rico Haarbosch won de race en pakte daarmee zijn 3e overwinning op rij. In race 4 startte ik achter BlueStar teamgenoot Logan Sougne op plek 2, maar direct in de eerste bocht had ik hem al te pakken en die 1e plek stond ik de rest van de race niet meer af. Ik werd nog wel even opgejaagd door Benjamin Kaivers, maar hij moest tevreden zijn met plek 2. In de laatste race uit de voorrondes mocht ik het weer tegen Rico opnemen. We hadden allebei goede karts en we maakten er een prachtige race van met Rico op kop en ik er vlak achter. In het begin liep Rico iets weg, maar ik vond nog iets en kon het gat weer honderdste voor honderdste dichtrijden. Uiteindelijk kwam ik na een spannende race met mega snelle tijden net te kort om nog te kunnen aanvallen en finishte ik voor Benjamin Kaivers op plek 3.


De stand kon worden opgemaakt en de beste 30 rijders gingen door naar de halve finales, het slechtste resultaat werd voor de helft geschrapt. Ik kwalificeerde me als 2e voor de halve finale 5 punten achter Rico en 5.5 voor Yoan. Vele andere toppers vulden de andere 27 plaatsen in en er was maar plek voor 10 finalisten, dat werd dus dringen geblazen. De race was nu 25 ronden en er waren 2 groepen van 15 rijders, iedereen mocht nu 2 shortcuts nemen. In de eerste halve finale had Rico het zwaar en werd na een race met enkele inhaalacties en veel spanning 6e, terwijl de Duitser Marc Schings de race wist te winnen voor Yoan. Ik kwalificeerde me in de 2e halve finale als 2e achter Benjamin Kaivers en besloot dit keer iets langer te wachten met de shortcut terwijl Benjamin hem vroeg nam. Ik kon meteen goede tijden klokken en na een ronde of 5 lag ik virtueel 1e terwijl Logan in mijn kielzog meesloop. Ik nam mijn 1e shortcut op het moment dat ik zeker wist dat ik de leiding kon pakken en Benjamin reed op enkele kartlengtes achter mij. Hij ging hierdoor weer versnellen en kon aanpikken. Ik nam daarom mijn 2e shortcut in de hoop hem af te kunnen schudden, maar als snel volgde hij en kwam net achter me uit om vervolgens weer aan te pikken. De overwinning kwam vanaf dat moment niet meer in gevaar en met de snelste raceronde erbij wist ik de leiding in de tussenstand over te nemen met het ingaan van de finale.


De schifting was gemaakt en de top 10 rijders bleef over, ook de 10 meest gelijkwaardige karts werden geselecteerd om alles zo eerlijk mogelijk te maken. Enkel toppers als regerend kampioen Mats de Jong, Dennis Holler en Tristan Foldesi hadden de finale niet gered, wat aangaf hoe ontzettend hoog de lat vandaag lag. De stand werd gebruikt om de volgorde te bepalen voor het kiezen van de karts, ik mocht dus als eerste een kart kiezen. De beste 3 karts waren eruit gehaald, maar ik koos kart 6 die in de halve finale ook erg goed ging, al had ik het idee dat kart 3 en 16 ongeveer even snel waren. Rico koos als 2e ietwat verrassend voor kart 8, al was dat zeker ook een goede kart want Yoan was er in de 1e halve finale 2e mee geworden. Nadat alle karts vergeven waren gingen we kwalificeren in 3 verschillende karts, iedereen 3 keer 1 ronde en de totale tijd zou de startposities bepalen. De finale was vandaag allesbeslissend, de punten werden in de prullenbak gegooid en the winner takes it all was het devies voor de grande finale van 40 ronden. Mijn kwalificatierondjes waren heel behoorlijk maar ik kwam in totaal 0,04 seconde te kort voor pole position, die ging naar Rico. Op een 3e plek was het Benjamin voor Yoan op 4. In de race wist ik dat ik zeker kansen had, gezien ik 1 een van de beste karts had en er wederom 2 shortcuts te nemen waren. In het begin van de race koos Rico al snel voor de shortcut. Dit gaf mij vrij baan om een aantal snelle ronden te klokken en tot mijn vreugde zag ik dat ik snel inliep op Rico. De baan was nog koud en daar kon ik mooi van profiteren. Na een ronde of 10 had ik een veilige marge en dook ik voor het eerste de shortcut door. Niet veel later volgde Benjamin en die kwam tussen mij en Rico in op plek 2, terwijl Yoan daar weer achter op 4 aansloot. De andere finalisten waren de Duitsers Marc Schings en Florian Bredohl (de jongste finalist), BlueStar talenten Logan Sougne en Christian Douven en de Belgen snelle Belgen Thomas Haglestein en Bart Martens.


De top 4 zat heel dicht bij elkaar en Benjamin probeerde met zijn 2e shortcut de leiding te pakken. Ik counterde direct een ronde later en kon nipt voor hem blijven, een bloedstollend moment en de spanning was bepaald nog niet over. Rico wachtte af en hoopte dat wij in gevecht zouden gaan, en dus kon ik niet te veel verdedigen. Yoan nam toen zijn 2e shortcut in een poging om de 3e plek te pakken, maar Rico counterde hem en kwam er weer net voor. Vanaf dat moment was het wachten op een aanval van iemand maar ik hield de mannen achter me strak in de gaten en bleef iets korter wanneer nodig. De overwinning lag binnen handbereik en ik pakte hem. Een geweldige titel, met zo’n deelnemerslijst smaakte de overwinning extra zoet en dit is dan ook een titel die hoog in mijn lijst komt te staan met mooiste kampioenschappen die ik heb gewonnen. Na maar liefst 7 races op 1 dag (volgens mij een nieuw record voor mij) kon ik tot rust komen en mocht ik het erepodium betreden om de grootste beker in ontvangst te nemen, een fantastisch gevoel en een mooi podium samen met Benjamin en Rico. Al moet gezegd worden dat Yoan ook zeker indruk had gemaakt vandaag en verdiende om te worden genoemd in een adem met de top 3 van vandaag. Ook felicitaties aan de overige winnaars, Selina Balneger (Dames), Kris Cools (Masters) en Christian Douven (Junioren). Het kampioenschap zat erop, voor mij een 2e WK ticket en vooral weer een mooie titel in dit toch al zo succesvolle jaar. Ik zal volgend jaar mijn best doen om mijn BNC-titel te verdedigen.

ZIKK race 4

Veersedam-Kastaci ook met invaller snel
Middelburg, 12 november 2018

Voor de 4e race dit seizoen moesten we voor het eerst een beroep doen op een invaller gezien zowel Marcel als Dave vandaag niet konden. Gelukkig konden we Romano Franssen bereid vinden om voor ons te rijden, en dat bleek zoals verwacht een hele goede invaller. We besloten Romano zelfs in te zetten in de 10 minuten kwalificatie, omdat dat voor hem een mooie gelegenheid was om nog even te trainen. Romano had sinds het IEKC begin 2018 niet meer in Middelburg gereden maar daar was helemaal niets van te merken, want al in zijn 2e ronde zat hij in de 42ers en hij wist zelfs de pole position te pakken voor Danny van Klaver 4 en Joris van Auto Sturm die in de 10 minuten nog van kart was gewisseld. In de eerste stint werd er flink gestreden waarbij er in de eerste tien minuten nogal eens van positie werd gewisseld. Uiteindelijk was het na wat schermutselingen Danny die zich een klein beetje kon losweken, voor Joris, Romano en Ziggy die voor MCOMM erg snel onderweg was. Romano wist ondertussen de snelste raceronde te zetten op 42.60, een tijd die nog wel eens belangrijk kon zijn.

In de 2e stint ging Guillermo en die moest van ver komen na onze 30 seconden erestraf. Hij reed gelijk nette tijden en kon ons weer terugrijden naar de 3e plek in de wedstrijd, een hele goede stint dus. Ondertussen was Klaver 4 ver weg gereden van de overige teams, zij hadden geen erestraf terwijl Auto Sturm 10 seconden had en de Looff 20. Als 3e ging ik en ik had een relatief saaie stint. Ik kon goede tijden klokken met 42 hoog en 42.68 als snelste, daarmee verstevigde ik onze 3e plek en liep ik iets in op Detlef en Patrick van Klaver 4 en Auto Sturm. Het gat was echter nog groot en dus ging Mika de laatste stint met het idee om de 3e plek veilig te stellen. Opvallend genoeg liet Auto Sturm zich al verleiden tot een longcut net voor de 3e en laatste wissel, hierdoor kwamen ze achter ons na de wissel. Mika hield de deur een paar rondjes dicht en vervolgens kwam Mike Sturm er met een erg harde actie voorbij. Vanaf dat moment hebben we de wedstrijd zonder risico’s uitgereden waarbij de voorsprong op de Looff weliswaar iets terugliep maar het podium nooit in gevaar kwam. Klaver 4 won de race afgetekend, Auto Sturm pakte P2.

4 uur Hurricane Dolhain Kart

BlueStar toont vorm vlak voor BNC
Dolhain (Be), 11 november 2018

Een week voor de start van het Belgian National Championship, de Belgische KWC qualifier in Dolhain, was er op dezelfde baan een 4 uurs race. Een perfecte voorbereiding aangezien er op dezelfde baan werd gereden en er een sterk veld aan de start stond. Ik reed vandaag samen met mijn Belgische BlueStar teamgenoot Tristan Foldesi. In de kwalificatie reden we vrij makkelijk naar pole position toe in een lekker kartje. De start was een Le Mans start waarbij Tristan goed weg was. Hij kon in het eerste uur al zo’n 15 seconden wegrijden. Ieder uur was de pits 20 minuten open om op eigen initiatief een verplichte kartwissel te doen, een leuk strategisch element dat voor ons telkens goed uitpakte. In de 2e stint had ik een prima kart en kon langzaam iets verder weglopen van onze naaste rivalen. Team Barendrecht met Eliano de Vos en Selina Balneger kwam naar plek 2 terwijl Thomas Haglestein en Guillaume Germis terugvielen door tegenslag in de pits. Traxxis was ook met een aantal teams aanwezig en ging ook goed in de 2e helft van de race. Tristan kon de snelste raceronde aanscherpen in het 3e uur, iets dat ik kon herhalen in het laatste uur, en zo liepen we uit naar meer dan een ronde voorsprong tegen het einde van de race. Eliano moest zich nog even breed maken ten opzichte van Christophe van Traxxis maar sleepte een hele mooie 2e plek uit het vuur. Tristan en ik zijn in ieder geval klaar voor het BNC dat volgende week zal losbarsten met een heel sterk deelnemersveld.

Formula Karting race 8

Ruben met recordzege naar 7e dagzege
Kortrijk (Be), 10 november 2018

Op zaterdag 14 november was de voorlaatste race van het Formula Karting seizoen 2018 en daarvoor gingen we naar misschien wel de gaafste baan van het jaar, die van Worldkarts Flanders Indoor Karting Kortrijk. Op deze baan reed ik 10 jaar geleden mijn 1e WK indoorkarten en nog steeds vind ik de baan heel erg leuk om te rijden. Onlangs was er weer een nieuwe lay-out gelegd en de baan was meer dan een minuut lang. Een uitverkochte startgrid in de FK1 en FK2 en dat zorgde voor een mooie sfeer op de baan en veel interessante gevechten tijdens de races waarbij de gemoederen soms hoog opliepen. Voor mij was de titel binnen maar dat betekende niet dat ik dit jaar geen races meer wilde winnen, integendeel. De 2 trainingsheats gingen lekker en in de eerste van 7 races hoefde ik niet te rijden. De hotlap kwalificatie moest een keer of 5 opnieuw, maar dat bleek geen voorbode voor de rest van de dag want vanaf dat moment liep de timing en de organisatie vlotjes. In mijn 1e heat had ik geen super kart want Mats was daar in de race voor mij maar net mee in de top 10 gefinisht. Ik kon echter een hele goede hotlap rijden waardoor ik als 4e mocht starten. Die positie kon ik in de race goed vasthouden, terwijl Christian Douven, Yoan Medart en Thomas Haglestein net voor me reden. Christian was de dag al sterk gestart met een overwinning en voegde daar nu nog een overwinning aan toe. Ik kon in de laatste ronde nog aansluiten bij de 3 koplopers en door mijn kart over de finishlijn te gooien (die lag net voor een scherpe bocht naar links) ging ik zelfs Thomas op de lijn nog voorbij doordat hij net iets te vroeg van zijn gas ging, een prima 3e plek om mee te beginnen.


Mijn 2e race had ik een lekkere kart en die kon ik winnen, ondanks dat ik flink onder druk werd gezet door Mats de Jong achter mij. Mijn hotlap had ervoor gezorgd dat ik vanaf pole kon starten en dat bleek cruciaal. Veel mensen ging vroeg op de rem bij de finishlijn om de boarding niet te raken. Dit zou worden bestraft met een laatste startpositie, maar ik ging hierbij veel meer tot de limiet wat me wel wat winst opleverde in de kwalificaties. In de 3e race had ik de minste kart van het pak, niemand had hier nog een goed resultaat mee gescoord en dat lukte ook mij niet. Ik kwalificeerde als 2-na laatste en kon in de race met een goede shortcut nog 1 plekje winnen. Deze kart zou me zomaar de dagzege kunnen kosten, want je kan slechts de helft van je minste resultaat schrappen. In de 4e en 5e race had ik gelukkig weer goede karts en daarmee kon ik de wedstrijden toch weer naar mijn hand zetten. Ik pakte tot twee keer toe pole position en werd steeds door een aantal rijders op de voet gevolgd, maar zowel Selina (in race 4) als Cedric (in race 5) konden mij niet achterhalen. Met het ingaan van de laatste race stond Christian nog voor mij in de stand, maar een eerste plek zou volstaan om hem in te halen, en dat lukte. Een super dag voor mij, ondanks 2 mindere karts kon ik er toch een dagzege uitslepen, mijn 7e van het seizoen, en mijn 11e in totaal waarmee ik nu ook de meeste dagzeges heb in het Formula Karting kampioenschap vanaf de start van het kampioenschap begin 2016. De 2e plek ging verdiend naar Christian terwijl Cedric en Selina streden om plek 3, die ging uiteindelijk knap naar Cedric. Mats en Yoan finishten net achter Selina vandaag op 5 en 6.

8 uur nachtrace Silver Hotel & Gokart Center

Ruben & Rico weer op oorlogspad in nachtrace
Szczecin (PL), 28 oktober 2018

De 3e editie van de 8 uur nachtrace georganiseerd op de prachtige baan van Silver Hotel & Gokart Center in het Poolse Szczecin vond plaats in het weekend van 27 en 28 oktober 2018. Na vorig jaar een jaartje overgeslagen te hebben is deze race weer terug van weggeweest en met The Dutch Value waren we er opnieuw bij. In 2015 won ik samen met Corne de eerste editie van deze race, terwijl we het jaar daarop 2e werden. Dit jaar reed ik samen met Rico, allebei nog podium finishers tijdens het afgelopen WK op deze baan, en we hadden er dan ook enorm veel zin in. Er waren dit keer 13 teams en tijdens de training op zaterdagavond was het genieten om weer in deze snelle karts te rijden. Het niveau was erg hoog, onder meer de nummers 2 en 4 van het afgelopen WK (Jakub Klek en Michal Grzyb) reden samen in het sterke team van Hussarya Karting Poland, samen met Wojtek Grzyb en Mikolaj Marczyk, een oude bekende die zijn Skoda rallywagen weer eens had omgeruild voor een kart.


Voor de race was er een 6 minuten kwalificatie en hierin was het een nek aan nek race tussen ons en PPR RT, de winnaar van 2 jaar geleden die met Sebastian Papke nooit te onderschatten zijn. Verder bestond hun team uit Edyta Paleczka en Michael Ryndzionek. PPR pakte de pole position met een miniem verschil, terwijl Rico onze kart op de 2e startplek mocht parkeren voor de traditionele Le Mans start. Op plek 3 Hussarya Karting Poland en ook een van de favorieten was Traxxis met Peter Neefs en Kenny Verbinnen. Tijdens de race moesten we 13 kartwissels gaan maken zodat alle teams om de beurt in 14 dezelfde karts rijden, iedereen op 90kg. Rico ging starten en was in de eerste stint meteen sterk. Het buitendeel lag ook open vannacht en dat was interessant, want er druppelde af en toe wat regen uit de lucht en dat maakte het opletten geblazen. In de eerste ronde werd Rico hier even door verrast waardoor we meteen een achterstand hadden op Papke, maar Rico reed dit gat langzaam maar zeker weer dicht en nam ook de leiding over de in de eerste stint. We besloten te beginnen met dubbele stints en in de 2e stint kwam Papke weer terug en maakte zijn eerste extra pitstop waarvan ieder team er 4 moest maken.


Virtueel lagen we even op plek 2, maar in de 3e stint kon ik weer inlopen op Papke (die meteen begon met 3 stints) en kregen we de leiding virtueel weer terug in handen. Op de 2e plek in de wedstrijd lag Hussarya die net als ons nog geen extra stop hadden gemaakt. Zij reden steeds 1 stint en na Michal Grzyb had Jakub Klek als 2e gereden en wij kregen telkens hun kart in de stint na hun. Het was lekker om te zien dat ik steeds iets sneller was dan Klek, dat gaf vertrouwen in de rest van de race want ook Rico was snel gezien hij harder ging dan Papke in zijn 1e kart. De tijden liggen op deze baan altijd heel dicht bij elkaar, en dat was deze race niet anders. Zelfs de teams in de middenmoot konden heel goed meekomen, en eentje die er positief uit sprong wat Team Holland, waarbij de jonge rijders Tess Verschoor, Mike Dijkgraaf, Max op den Kamp en Guido van den Heiligenberg furore maakten door hele nette tijden te rijden en zich te handhaven in de subtop. Enkele Poolse teams gingen hard maar er werden hier en daar ook fouten gemaakt op de baan en in de pits, bijvoorbeeld door te vroeg weg te rijden, wat resulteerde in een extra stop van 43 seconden.


Hierdoor kon Traxxis opklimmen naar een 3e plek in de race. Wij konden ondertussen onze voorsprong lekker uitbouwen en in de 11e stint kreeg ik een heel lekker kartje waarmee ik de snelste raceronde vastlegde op 49.14! Het was koud op en rond de hal en daarom stonden niet alle luiken open, hierdoor bleef er een smerige lucht van uitlaatgassen hangen, waardoor veel mensen last hadden van hoofdpijn en of misselijkheid. Ook ik had er last van en omdat Rico zich nog relatief fit voelde, besloten we hem de laatste 2 stints te laten doen, waardoor hij op 8 stints uitkwam en ik op 6. In deze stints maakten we achter elkaar de 4 verplichte pitstops die we nog moesten doen. De voorsprong die overbleef was riant, met bijna 2 ronden voorsprong op Hussarya en 2-3 ronden op Traxxis en PPR die streden om plek 3. Een geruststellende voorsprong die tot grote tevredenheid stemde bij Rico en mij. PPR had qua snelheid een 3e plek verdiend, maar door een fout in de pit bleven ze steken op zo’n 20 seconden van Traxxis die daarmee opnieuw op het podium kwam in deze race. Een mooi podium met het winnende team en de volledige top 4 van het afgelopen WK. Er was ook een apart klassement voor teams met 4 of meer rijders, dat waren eigenlijk alle teams behalve PPR, Traxxis en wij, en daarbij werd het podium volledig bezet door Poolse teams en eindigde Team Holland net buiten het podium op een eervolle 4e plek en 7e plek algemeen, petje af voor hun! Na het podium konden alle rijders nog lekker ontbijten, maar de meeste waren vooral toe aan hun bed na een zware nacht! In de wandelgangen werd al gesproken over een 24-uurs race volgend jaar, hopelijk hebben we dan mooi weer en kunnen alle luiken dan wagenwijd open voor frisse lucht.

ZIKK race 3

Veersedam opnieuw succesvol in race 3
Middelburg, 22 oktober 2018

De 3e race van het ZIKK-seizoen 2018/2019 was gepland op maandag 22 oktober. De zure nasmaak van 2 weken geleden was nog nauwelijks weggespoeld, maar een nieuwe race stond alweer op ons te wachten. Deze keer deed Guillermo de kwalificatie in de normale rijrichting en hij reed naar een keurige 3e plek op de grid achter Mats van de Looff en Patrick van Auto Sturm. Een volgepakt veld ging van start voor de 2-uurs race en Guillermo had het in het eerste half uur niet makkelijk. Mike Bartelen (Klaver 4) en Peter van Dongen (’t Begin Domburg) kwamen ons voorbij en hij probeerde de schade te beperken terwijl Mats en Patrick vooraan hard wegreden van de rest. De Looff had in tegenstelling tot ons en Auto Sturm geen erestraf en die lagen na de 1e wissel dus op rozen voor de dag overwinning. Dave begon bij ons echter aan een hele sterke inhaalrace. Hij zette meteen scherpe tijden neer en had al snel Auto Sturm binnen handbereik. De voorsprong die ze in de 1e stint hadden gepakt maakte Dave meteen ongedaan en hij twijfelde niet om Dennie ook meteen in te halen.

Dave stoomde door naar voren en werd gevolgd door 1 van de snellere teams uit de ereklasse die dit jaar dus ook met ons meerijden, maar wel strijden voor een eigen klassement. Aan kop lag De Looff nog meer dan 20 seconden voor, maar we liepen wel in en een 2e plek leek er in ieder geval wel in te zitten als we het laatste uur geen hele slechte kart zouden krijgen. Ik ging als 3e en onze strategie pakte goed uit, met de wissel hadden we een prima kart te pakken en ik kon op jacht naar voren. Achter ons reed Joris van Auto Sturm ook sterke tijden en die leken zo ook af te gaan op een podiumpositie, ondanks hun 20 seconden erestraf. Klaver 4 had het na de overwinning van 2 weken zwaar vandaag. Ik kon ondertussen lekkere tijden klokken en liep hard in op Tim van De Looff die een iets mindere kart had. Toen ik nog een seconde of 8 achterlag ging de pits open en ze besloten ons niet op te vangen maar te gaan voor een vroege wissel met Eliano. Eliano reed meteen goede tijden, maar ik kon nog steeds inlopen en dus ging het close worden met onze laatste wissel.


We probeerde een goede kart te pakken, maar dat was niet gemakkelijk met zoveel teams die daar ook op aan het azen waren, en uiteindelijk besloten we dan maar onze stint zo lang mogelijk te rekken om de leiding in ieder geval te kunnen pakken. Dit lukte precies, en Mika kwam met een seconde of 2 voorsprong op Eliano de baan op. Het leek bijna een herhaling van vorige race, toen Mika door Mike Sturm achterna werd gezeten, maar nu was het de jonge hond Eliano die jacht maakte op ons. Het was nagelbijtend spannend, maar Mika hield dit keer zijn poot stijf en ook de longcut lag dit keer niet in de weg voor succes. Met ongeveer een seconde voorsprong kwamen we als winnaar over de streep en konden we onze 2e overwinning van het seizoen vieren, op gepaste achterstand volgde Auto Sturm als 3e. Een heel mooi resultaat voor ons waardoor we weer alleen aan kop gaan in het klassement. De volgende race is op 12 november.

Puchar E1 Gokart Poznan

Ruben wint eerste editie van Puchar E1 Gokart in Polen
Puchar E1 Gokart Poznan, 14 oktober 2018

Tijdens het WK van dit jaar werd ik door kartvriend Karol Romanczyk uitgenodigd om mee te doen aan de eerste editie van een nieuw toernooi dat georganiseerd zou gaan worden op de nieuwe baan van E1 Gokart in Poznan. De opzet van het evenement klonk goed en samen met mijn vriendin ging ik op pad richting Polen om mee te doen. We vertrokken op vrijdag voor een reis van zo’n 900 kilometer en kwamen op zaterdag voor het eerst op de baan. Een prachtige accommodatie met een verdieping en een buitengedeelte, en ik kon niet wachten om de baan uit te proberen. De Sodi karts waren niet heel snel, maar het was heel erg leuk om te rijden, zeker vanwege de verschillende ondergrond op de 1e verdieping (heel glad) en begane grond (gewoon asfalt), de rondetijden lagen net onder de minuut. Ik deed een viertal heats en ging daarna nog lekker de stad in, want Poznan kent een mooie historische binnenstad en het was prachtig weer. Dat weer zette zich ook voort op zondag toen de races gepland stonden, en dat betekende dat we lekker buiten konden rijden. We gingen 4 kwalificatieraces rijden in 3 verschillende groepen van 9 rijders, vervolgens een halve finale en de finale voor de beste 12 rijders.


Het deelnemersaantal was iets lager dan verwacht, maar er zaten enkele sterke rijders tussen en voor mij ook een heleboel onbekenden, ik was de enige niet Poolse rijder aan de start vandaag. We reden op 90kg en iedere race werd voorafgegaan aan een hotlap kwalificatie en tijdens elke race moest je 1 pitstop maken. Een leuke opzet en ik voelde me goed op de baan, ik leek vanaf het eerste moment de te kloppen man. In race 1 moest ik de jonge Poolse rijder Maksymilian Bergiel van me af zien te houden, dat lukte goed en toen hij met de nummer 3 in gevecht ging kon ik mezelf losweken van de rest. In de overige kwalificatieraces kwam ik niet echt in de problemen, ik reed goede hotlaps, maakte geen fouten en had ook een aantal lekkere karts. De kartverschillen leken vrij beperkt en daardoor kon je met iedere kart om de overwinning strijden. Ik kwalificeerde me als 1e voor de halve finale, maar werd op de hielen gezeten door thuisrijder Przemo Niewiadomski die 1 keer 2e was geworden en verder ook alles had gewonnen, het verschil was 3 punten. We hadden nog niet bij elkaar in de groep gezeten en ook in de halve finale zaten we vanwege de stand niet bij elkaar. Beiden wonnen we onze halve finale en daarom bleef het spannend, het leek tussen ons te gaan voor de eindzege, want de nummer 3 stond al een punt of 10 achter.


De finale begon met een kwalificatie waarin alle rijders 1 voor 1 in dezelfde kart een ronde moesten neerzetten, ik moest als leider in de stand beginnen. Mijn ronde was heel erg goed, en ik pakte de pole position met 2 tienden voorsprong, erg lekker want hiermee waren extra punten te verdienen. Voor de finale had ik geen superkart geloot, maar mijn naaste rivaal ook niet, ik besloot vooral op hem te gaan focussen. Vanaf de start werd ik achtervolgd door de nummer 2 uit de kwalificatie, Nikodem Wierzbicki, een jonge autosport coureur die ook erg goed kon karten. De finale was een stuk langer dan de voorgaande races en duurde een klein half uur, waarbij we nu 2 pitstops moesten maken. Voor het eerst vandaag werd ik vol onder druk gezet en Nikodem Wierzbicki nam ongeveer halverwege de race zijn eerste pitstop. Ondanks dat hij een fractie sneller was besloot ik buiten te blijven omdat dit beter was voor de titelstrijd, Przemo was ook nog niet gestopt en ik liep weliswaar langzaam op hem uit, maar ik wilde niet het initiatief in de wedstrijd uit handen geven door ook relatief vroeg te stoppen. Een minuut of 5 later ging ik ook naar binnen want de tijd begon te dringen, en met 2 stops vlak achter elkaar kwam ik net achter de leider in de wedstrijd weer de baan op.


Ik leek voor het eerst vandaag de race overwinning te moeten laten gaan, maar de spanning was nog niet voorbij, want door een aantal achterblijvers kon ik bijblijven en buiten zelfs de leiding in de race terugpakken. Vanaf dat moment ging ik in de verdediging want ik wilde nu toch ook graag nog de 6e race op rij winnen en zo met een clean sheet de titel pakken. Dat lukte, een hele mooie titel, want het was de primeur van een kampioenschap dat in de toekomst hopelijk gaat uitgroeien tot een groot kampioenschap in Polen, de randvoorwaarden daarvoor en de ambitie van organisator Karol Romanczyk en de kartbaan zijn er zeker. Voor mij was het een grote eer om wederom met zoveel bewondering ontvangen te worden, en de prijzen logen er ook niet om. Ik won gratis deelname aan de editie van volgend jaar en nog een ander kampioenschap in Polen, en als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een autosport cursus aangeboden van een professionele Poolse autocoureur, Mateusz Lisowski. Een hele vette prijs waar ik zeker naar uit kijk. De nummer 2 werd uiteindelijk Przemo Niewiadomski, en door zijn 2e plek in de finale sprong Nikodem Wierzbicki nog naar een mooie 3e plek in de eindstand. Ook voor hen en de andere top 10 rijders lagen er vele mooie prijzen en waardebonnen klaar. Een supergaaf weekend, en na nog een hapje gegeten te hebben met Edyta en haar familie in het centrum van Poznan op zondagavond, reden we op maandag weer terug met de trofee richting Nederland, op naar de 2e editie wat mij betreft!

ZIKK race 2

Domper in slotfase voor sterk Veersedam
Middelburg, 8 oktober 2018

Op maandag 8 oktober was de 2e race van het ZIKK seizoen 2018/2019 bij Indoor Karting Middelburg. Met Veersedam hadden we de eerste race gewonnen en dus stond ons vandaag een 30 seconden tijdstraf te wachten. Een pittige opgave, we reden vandaag in de omgekeerde rijrichting en dit keer reed Marcel in plaats van Dave. Marcel kwalificeerde zich in de 4x5 minuten kwalificatie als 3e, achter de pole position van Danny van Klaver 4 en Eliano van de Looff. In het eerste deel van de race kon Danny een gaatje slaan en vervolgens weekten Eliano en Marcel zich los van de rest van het veld, met daarin ook Nick van Auto Sturm die het niet makkelijk had. Zij hadden vandaag 20 seconden en zo pakten we al meteen een aantal seconden op hun terug in de eerste stint. Marcel reed sterk en haalde Eliano in. Na de 1e wisselperiode ging Guillermo rijden en ook hij deed het netjes, hij had de kart van Eliano en kon daarin mooie tijden klokken die ons na de 30 seconden straf weer terug naar voren brachten.

Auto Sturm had Joris als 2e ingezet en ook hij reed goede tijden, ze lagen een seconde of 5 voor ons en liepen heel langzaam ietsje bij ons weg. De koppositie was in handen van Klaver 4 en die leken af te stevenen op de winst. Ik mocht als 3e en met behulp van het wisselschema van Peter en alert opletten van ons hele team konden we een lekkere kart pakken en ik kon meteen meters maken. Ik haalde een aantal rijders in en dichtte langzaam maar zeker het gat naar de nummers 1 en 2 in de wedstrijd. Ook kon ik de snelste ronde van Danny afpakken met een 42.6, goed voor een extra puntje, en ik kreeg Patrick van Auto Sturm in het vizier. Zij besloten een vroege laatste wissel te doen en daarvan konden wij profiteren, want ik kon Mike op een rondje zetten waarbij zij dus een blauwe vlag kregen en nog wat extra tijd verloren. Niet lang daarna gingen wij als laatste naar binnen en mocht Mika als 4e en laatste de baan op. Hij kwam met een marge van slechts 2 seconden voorsprong op Auto Sturm de baan op en had dus weinig tijd om in zijn ritme te komen, zeker omdat Mike al even reed en dus op stoom was.

Na een ronde of 10 was het verschil nog een kleine anderhalve seconde maar de aansluiting kwam er niet. Echter moesten we allebei nog een longcut maken. Wouter lag op kop voor Klaver 4 en reed niet ver voor ons, maar hij reed gelijke tijden en dus kregen we het gat niet dicht. We moesten zorgen dat we onze sterke race bekroonden met een 2e plaats. Mika deed er alles aan en met nog een minuut of 5 te gaan doken we de long cut in. Dit bleek een foute beslissing want we kwamen net achter 2 achterblijvers de baan op die vol in gevecht waren. Een verkeerde timing waar we ruim een seconde mee verloren. Het ging nu heel spannend worden en in de laatste ronden deed ook Auto Sturm zijn longcut. Ze konden anticiperen op ons met wegrijden, en ja hoor, voor onze neus kwamen ze weer de baan op. Een hele goede zet van hun, maar o zo pijnlijk voor ons. We waren vandaag net als in race 1 eigenlijk de beste, maar we moesten genoegen nemen met een 3e plek, een flinke domper. Door de winst van Klaver 4 staan er nu 3 teams gedeeld aan kop in de stand van het kampioenschap. Over 2 weken is alweer de volgende race.



Formula Karting race 7

Ruben verzekerd zich van kampioenschap met nog 2 races te gaan
Roosendaal, 6 oktober 2018

Voor race 7 van het Formula Karting kampioenschap 2018 gingen we voor de 2e keer dit jaar naar Nederland, de kartbaan van KCR was vandaag het strijdtoneel in Roosendaal. Het was nog maar race 7, maar toch kon ik mezelf vandaag al verzekeren van de titel. Maar dat was voor mij vandaag niet het eerste focuspunt, ik richtte me vooral op dagsucces en dan zou, gezien mijn straatlengte voorsprong in de stand, het kampioenschap vanzelf wel volgen. In Roosendaal liggen de verhoudingen altijd net even anders dan op de meeste banen. Een hele typische baan die voor veel rijders problemen oplevert. Het is ook niet mijn favoriete baan, maar toch kom ik er altijd graag en ik was uiteraard gemotiveerd om er vandaag weer iets moois van te maken. Maar ik was niet de enige. FK1 reed 8 races, waarvan iedere rijder er 5 meereed. Elke race kende eenzelfde opzet, 1 rondje kwalificeren en daarna 20 ronden racen met 1 verplichte pitstop.

Geen moeilijke strategieën, vandaag was vooral goed kwalificeren een must om mee te dingen voor de prijzen. Mijn 1e heat ging op rolletjes, ik pakte de pole position met een tiende voorsprong op Bram Gelten, altijd snel in Roosendaal en ook vandaag weer heel sterk. Daarachter stonden 2 andere grote uitdagers voor vandaag, Eliano de Vos en Mats de Jong. Mats had een lastige eerste race, en ook Eliano had niet de beste kart en moest zich tevredenstellen met plek 3. Ik kon een klein beetje wegrijden van Bram en hoefde met mijn pitstop geen gekke dingen te doen. Een lekkere start met een overwinning in de pocket. Selina won de 2e race waarin ikzelf niet mee reed, en daarmee stelde ook zij haar kandidatuur voor de dagzege. In race 3 moest ik het voor het eerst tegen Selina opnemen, maar Mats pakte de pole position en Selina en ik stonden 2 en 3. Een vrij saaie race volgde, waarin de kwalificatie uitslag ook de uitslag in de race werd voor de top 3. Mijn 3e race was een grote teleurstelling. Ik kwalificeerde met wederom een hele goede ronde op de 2e plek, maar merkte al in de 1e ronde dat mijn kartje net iets te kort kwam ten opzichte van die van Selina op 1. Ik besloot om meteen in de aanval te gaan, maar dat pakte verkeerd uit.


Ik schoot door, kreeg zowel Selina als Mats om mijn oren, maar in plaats van gewoon weer aan te pikken achter Mats, werd ik helaas hard aangetikt op mijn achterkant en stond ik in een keer rond. Zo lag ik in één klap laatste en moest ik zien er nog het beste van te maken. Ik kon nog terugkomen naar plek 6 en dat wierp me ver terug in de voorlopige rangschikking. Na een pauze van een uur waarin ook de FK2 rijders hun opwachting maakten, gingen de heats weer verder. Ik reed nog 2 sterke laatste race, waarmee ik nog een 3e en een 2e plek kon pakken, maar 2 keer zat er iemand in kart 4 voor me die er bovenuit stak. De dagzege zat er voor het eerst dit seizoen niet in, en dat was wel jammer. Ik had mijn ongelooflijke reeks van 6 overwinningen graag een vervolg gegeven maar er waren vandaag 2 rijders beter, Selina en Mats gingen er met de 1e en 2e plek vandoor, proficiat! Op een 4e en 5e plek ook zeker het vermelden waard eindigden Bram en Eliano, allebei razendsnel vandaag en ze hadden wellicht meer verdiend.


Ik was blij dat ik er toch nog weer een podium uit had kunnen slepen. Sterker nog, na de finish pakte ik de stand erbij en zag ik al snel dat ik niet meer ingehaald kan worden. Ik sta nu 45 punten voor op mijn eerste belager (Mats, met Yoan er vlak achter, die er overigens vandaag niet bij was), en met mijn huidige schrapresultaat kan ik nog maximaal 44 punten verliezen, en dat betekent dat ik voor de 2e keer in 3 jaar mijzelf Formula Karting kampioen mag noemen. Een super mooie bekroning op dit seizoen, dat zo goed als vlekkeloos verlopen is, een ongelooflijk mooie reeks en daar hoort natuurlijk een titel bij waar ik heel trots op ben. De laatste 2 races op de super mooie banen van Kortrijk en Brussel komen er nog aan en hier kan ik vrijuit racen op zoek naar nog meer dagsucces, ik kijk er al naar uit.

25 uur van Eupen

BlueStar scoort schitterende hattrick
Eupen, 29/30 september 2018

De 24 uur van Eupen, onbetwist een van de meeste prestigieuze 24 uurs races op de indoor karting kalender, een zeer internationale en professioneel georganiseerde race met vele toprijders op een topcircuit. Dit is een race die ieder team van naam graag wil meerijden. Dit jaar was een jubileum editie en werd besloten om er een 25 uurs race van te maken. Ik was net als de afgelopen 2 jaar onderdeel van BlueStar Racingteam, we gingen proberen om voor het derde jaar op rij een gooi te doen naar de overwinning. 3 overwinningen op rij zou een unieke prestatie zijn en we waren dan ook aanwezig met een topteam. Bekende en ervaren namen als Romano Franssen, Mathias Grooten en Yoan Medart, aangevuld met 2 toptalenten uit ons team, Logan Sougne en Christian Douven die beiden de baan in Eupen goed kennen en er al meermaals hun snelheid hadden bewezen. Op vrijdagavond was er 2 en een half uur training, dit was ideaal om het circuit en de karts even aan de tand te voelen en de laatste voorbereidingen te doen voor de race van morgen. Wij waren er klaar voor, onder bezielende leiding van onze teammanager en coach Gregory Laporte.


Op zaterdag begon de dag al vroeg met de 25 ronden kwalificatie. Ik ging deze samen met Logan doen, ik begon op een ijskoude baan en gaf daarna het stuur over aan Logan, die met een aantal razendsnelle ronden een gooi naar pole position deed. De 1e startplek zat er niet in, die ging naar de snelle Duitser Marc Schings van het Duits/Belgische team van Acquity, die een gelegenheidsteam hadden opgesteld met ook 6 hele sterke rijders uit 3 verschillende landen. De tweede plaats voor Acquity 2, Logan op plek 3. De 2e plek had Logan alweer in de openingsronden te pakken en kon daarna een prima stint rijden. Marc was te snel, maar we kregen de hele race lang telkens de kart van Acquity in de stint na hun, dus geen paniek. Alle karts werden door gewisseld in 19 stints van circa 1 uur en 18 minuten. We stemden onze tactiek af op de karts die we kregen, vooral rekening houdend met de 95kg stints die we moesten doen. Ik deed de eerste van de 6 verplichte stints op 95 al meteen in het 2e en 3e uur. Het was een heel goed begin voor mij, aangezien ik bij de snelste rijders op de baan was en de tijden van Marc Schings nagenoeg kon pareren met 10kg meer.


Tijdens de race moest er een bepaald aantal seconden in de pits gestaan zijn, waarvan 18 verplichte kartwissels en nog 7 extra wissels. Hierdoor ging de stand al in de beginfase flink door de war, aangezien teams verschillende strategieën handhaafden. Wij deden na de 2e ook gelijk de 3e (Yoan) en 4e (Romano) stint op 95 kilogram, en ook die waren heel sterk. In de 5e stint kregen we opnieuw een topkart en dus gingen we nog maar eens op 95kg, opnieuw de eer aan mij. We waren aan elkaar gewaagd, en we liepen al uit naar een kleine ronde voorsprong. We leken hard op weg om in de eerste helft van de race al onze slag te slaan. Ondertussen waren er interviews in de kantine, live uitgezonden op Facebook. Ook kon je genieten van een welverdiende massage van een speciaal ingehuurde fysiotherapeute. Alles was top geregeld en de sfeer op de kartbaan was heel goed. Gregory had qua strategie alles onder controle en doordat we met 6 rijders waren (wat misschien iets meer is dan gebruikelijk), hadden we de tijd om tussen de stints even lekker uit te rusten. Zo kon ik na mijn 2e stint even een pizza gaan eten en even mijn ogen dichtdoen in de slaapzaal.


Ondertussen knalden Christian, Logan en Romano weer lekker door en brak de nacht aan. Ook Mathias deed zijn eerste stint en ondanks dat hij hard ging, had hij moeite om alles uit de kart te halen, wellicht door een gebrek aan raceritme. Acquity was enorm sterk en had een andere tactiek als ons. Zij gebruikten 3 rijders voor de normale richting en 3 voor de tegengestelde rijrichting. De baan was inmiddels totaal veranderd ten opzichte van het begin van de race. Er was gigantisch veel grip en dat vereiste een andere rijstijl. Ik kon er wel goed mee overweg en ik mocht midden in de nacht opnieuw instappen, nu voor een stint op 85kg. Ik nam de kart van Bjorn Aelberts over en die reed maar een tiende langzamer dan mij, en vooral reed hij enorm constant waarmee hij zijn team weer helemaal in het zadel hielp. Tijdens de richtingswissel na 12 en een half uur hadden wij door onze goede 1e helft niet kunnen voorkomen dat we de leiding in handen hadden. Ik zeg niet kunnen voorkomen omdat het niet gunstig is om aan de leiding te liggen, aangezien de pace kart de leider oppikt en je dan altijd tijd verliest. Met nog een uur of 11 te gaan was de voorsprong op onze naaste concurrent slechts 20 seconden.


Ook een aantal Poolse teams deed het fantastisch en zorgden voor een mooie atmosfeer op en langs de baan. In mijn stint won ik meer dan een ronde op P2, en dus ging ik nog een stint door. Dit was wel een van onze slechtste karts, en ik moest de schade zien te beperken. Dat lukte, want ik verloor maar een seconde of 20, en kon met een gerust hart de kart doorgeven aan Mathias. Ik ging even slapen en mijn werk zat er in principe op, mijn 5 teammaten mochten het afmaken. Toen ik een uur of 2 later weer wakker werd was het even spannend, liggen we nog steeds op 1, en jawel. De voorsprong was gehandhaafd en rond de ronde (50 seconden). In de laatste uren ging vooral Christian weer erg hard en Yoan mocht dit jaar de laatste stint naar de finish uitrijden. Hij had ook een hele sterke race achter de rug en reed triomfantelijk het laatste uur uit. We hadden nog zo’n 40 seconden voorsprong over en dat gaf enorm veel voldoening. Acquity 2 was op een 3e plek beland en reed ook een hele sterke race, maar het team van Michael Joussen, Marcel Hofer, Marc Schings, Cemil Yamizoglu, Bart Paret en Bjorn Aelberts was de hele race een geduchte uitdager voor ons. Maar na 25 uur werd de zwart-wit geblokte vlag als eerste gezwaaid voor ons, een hattrick, de 3e overwinning op rij!!!! Wat een ontlading, de mix van onze nieuwe talenten en ervaren rijders had weer een super mooie prestatie neergezet, en onderschat daarbij ook de rol van Gregory niet, die ons 25 uur lang, langs de baan en in de pits aanmoedigde, motiveerde en scherp hield. Een super teamprestatie waar we allemaal trots op zijn! Graag willen we Karting Eupen en sponsor van deze race (VW Funcup) bedanken voor de strakke organisatie en mooie prijzen, op naar volgend jaar!

500 ronden van Poeldijk

The Dutch Value domineert Poeldijk 500
Poeldijk, 22 September 2018

Op zaterdag 22 september stond de 500 ronden van Poeldijk op het programma op de grootste kartbaan van Nederland bij de gebroeders Van der Ende. Met maar liefst 18 teams was er een heel groot deelnemersveld met daarbij veel onbekende teams voor mij. Ik reed samen met Rico en Lorenzo, dezelfde opstelling als 2 jaar geleden toen we de race wonnen. We hadden vandaag in deze lange endurance race van circa 10 uur, wederom onze zinnen gezet op de overwinning. Rico deed de kwalificatie en het leek alsof we niet de beste kart hadden, we moesten startten vanaf plek 2 achter Raymond Vis van team Westland Racing. In de eerste stint was er na de traditionele Le Mans start een fel gevecht om de eerste plaats. Na de start lagen we even 4e, maar Rico had al binnen de 1e ronde de leiding weer te pakken en moest daarna een paar ronden de deur dichthouden. Toen de nummers 2 en 3 in gevecht gingen, ging Rico er als een speer vandoor.


Om de 30 minuten moest er gewisseld worden van rijder, ieder uur werd je binnengeroepen voor een verplichte kart en rijderswissel, zodat alle teams de karts 1 voor 1 door wisselden. Daarnaast moesten we ieder uur nog 1 keer een rijderswissel op eigen initiatief, waarvoor de pits telkens 20 minuten open was. Een leuk systeem, maar dus wel steeds korte stints. We liepen gedurende de race gestaag verder uit op de concurrenten en werden niet echt bedreigd. Hierdoor konden we lekker ons eigen ding doen en was de strijd telkens om de teammaat die in dezelfde kart reed te verslaan qua rondetijden. Hierdoor bleven we de hele race lang pushen en bleven we ook verder uitlopen. Na een heerlijk buffet aan het begin van de avond, kon ik uiteindelijk ook nog de snelste raceronde rijden in de laatste 2 uur van de race, een heerlijk einde voor mij en een bekroning op de overwinning die eigenlijk nooit in gevaar kwam. Voor mij (net als Lorenzo) alweer de 3e overwinning in de Poeldijk 500, Rico heeft hem zelfs al 5 keer gewonnen!

Zeeuws Indoor Kart Kampioenschap race 1

Veersedam beleeft perfecte seizoenstart met overwinning

Middelburg, 17 september 2018

Het nieuwe ZIKK seizoen ging van start op maandag 17 september. Dit jaar een volle startgrid, want er was besloten om de A-poule en B-poule samen te voegen in één vol veld. Helaas waren er maar 5 teams die gingen strijden voor de titel in de hoofdklasse, maar door het grote aantal teams op de grid was er wel volop actie op de baan en veel publiek langs de baan, waardoor het een stuk leuker was dan vorig seizoen met slechts 7 teams op de baan. Vorig jaar toen we onze titel weer waren kwijtgespeeld aan Auto Sturm, die dit jaar in dezelfde samenstelling hun titel gingen verdedigen. Ons team was min of meer onveranderd, al rijdt Leroy dit jaar wegens drukte op zijn zaak niet mee. Gelukkig was hij wel aanwezig om ons te supporteren vandaag, want hij blijft natuurlijk gewoon onderdeel van ons team. Net als Cuma, die dit jaar juist wel weer van plan is om mee te gaan racen. Vandaag was de samenstelling echter Guillermo, Dave, Mika en ik, terwijl Marcel op zee zat voor zijn werk en Peter als vanouds als coach langs de baan.

Peter had het vandaag druk, want met 14 karts op de baan was de wisselperiode een hele happening. De pits was 16 minuten open ieder half uur, en de kwalificatie voorafgaand aan de race was 2 ronden vanuit de pits in je eigen kart. Mika deed voor ons de kwalificatie en zette ons op de 3e plek, achter Patrick Bakker van Auto Sturm en Tim Leloux van De Looff. In de eerste stint kwam Mika netjes naar plek 2 met een hele mooie inhaalactie. Patrick was niet bij te houden, hij ging er als een raket vandoor en zette de snelste raceronde op 42.66, een tijd die vanaf de 2e stint onhaalbaar leek. We verloren een seconde of 8 en Dave ging bij ons als 2e. Dave had zich goed voorbereid nadat hij vorig seizoen het 2e deel van het seizoen niet veel meer had gereden. Dat was te zien want hij was meteen snel en constant. Auto Sturm had een lastige kart waarmee Mike Sturm veel tijd verloor, Dave en Klaver 4 met Danny van Domburgh liepen snel in en Dave kon aansluiten na een minuutje of 10. Hij opende de aanval maar Mike ging zoals verwacht in de verdediging. Vervolgens doken wij de longcut in en probeerden daarna de snelle tijden weer op te pakken.


Dat lukte goed en Auto Sturm en Klaver 4 knokten nog een rondje of 2 door, waarna Mike het liet lopen en Danny de leiding in handen nam. Dave reed het gat van zo’n 12 seconden weer bijna helemaal dicht en dus hadden we een mooie uitgangspositie voor het 2e uur. Ik ging als 3e en na een goede wissel van ons team kregen we de kart van Patrick uit het eerste uur te pakken. Dit bleek een echt kanon te zijn want ik kon meteen 42ers rijden terwijl de rest van het veld in de 43 half of 43 hoog zat. Ik kwam zelfs nog tot op 6 honderdsten van de snelste raceronde en kon zowel Auto Sturm als Klaver 4 op de baan inhalen. Zij moesten beiden nog een longcut (die ongeveer 12 seconden kort) nemen en dus zaten we op rozen voor de overwinning. Guillermo ging als 4e en had een flinke voorsprong die hij nog wat verder kon uitbouwen. Met meer dan 30 seconden voorsprong op Auto Sturm wonnen we de 1e race van het seizoen. Een hele mooie teamprestatie en een veel betere start van het seizoen dan vorig jaar, we zijn weer helemaal terug en dat is vooral binnen ons eigen team goed te merken aan de teamspirit. Hopelijk kunnen we dit het hele seizoen vasthouden. Klaver 4 eindigde op een verdienstelijke 3e plek, niet ver achter Auto Sturm en vlak voor De Looff die na een lekke band halverwege de race met invaller Ian nog enorm goed terugkwamen in de laatste stint.

8 uur FKI

Ruben & Opnithi naar prachtige BlueStar overwinning

Brussel, 16 september 2018

De 8 uur van Brussel is altijd een toprace op de kalender en zeker dit jaar, met de afwezigheid van de 24 uur van FKI Brussel was deze race er eentje die ik absoluut niet wilde missen. Na overwinning in 2014 en 2016 met Rico Haarbosch ging ik nu voor een 3e overwinning samen met mijn Thais Belgische BlueStar teammaat Opnithi Puyato. Opnithi is één van de jongste teamleden van ons team maar maakte afgelopen zomer grote indruk tijdens het WK indoorkarten in Szczecin door lang in de top 3 van het klassement te staan en uiteindelijk te eindigen op een hele mooie 6e plek. Opnithi is altijd snel in Brussel en ook voor mij is het één van mijn favoriete banen, dus we hadden er heel veel zin in. We hadden 45 minuten training voor de wedstrijd en die konden we goed gebruiken om de nieuwe baan (de baan is altijd anders bij FKI) onder de knie te krijgen.


We zaten er redelijk bij en ik ging de 15 minuten kwalificatie doen. Daarin was het heel erg spannend en zou een goede hotlap het verschil maken tussen pole position of P5. Ik had zeker niet het idee dat wij de beste kart hadden, maar ik kon er P2 uitpersen op 0.003 van de pole position van Rayhan Mouoya, één van de jongste deelnemers aan de race en een groot talent, al mocht hij wel iets onder gewicht rijden omdat hij meer dan 20kg mee moest nemen. Bij de start van de race om 12.00 uur kon ik hem net niet volgen maar werd ik wel gelijk onder druk gezet door de rijders achter me. Dat bewees dat ik een hele goede kwalificatieronde had gereden maar dat mijn kart niet echt top was. Gelukkig kregen alle top 8 teams 9 dezelfde karts, en dus moesten we er gewoon het maximale uithalen. Na enkele wilde acties viel ik iets terug naar plek 5, waarna ik weer opklom naar 4. Er waren maar liefst 23 teams waaronder veel recreanten die listig waren om in te halen. Onze grootste concurrenten kwamen even vast te staan, Filipe Vieira en Dylan de Wolf reden vandaag voor DWT en zijn altijd heel snel op deze baan.


Na zo’n 45 minuten was het tijd voor de eerste kartwissel en ik reed nog een stint door. Ik kon de koppositie in de 2e stint terugpakken al bleven DWT en Traxxis (virtueel) in de buurt. We moesten 8 rijderswissels maken en de meeste teams wisselden meteen van rijder. Wij besloten te beginnen met dubbele stints. Na mij ging Opnithi dus ook voor een dubbele stint, wat neerkwam op zo’n uur en 50 minuten. Hij deed het heel goed en we bleven ongeveer gelijk tred houden met Dylan en Filipe, Traxxis viel langzaam maar zeker een stukje terug richting de helft van de race. De altijd strenge raceleiding van Ilse & Dimi zorgde weer voor een strak geregisseerde koers met vandaag heel weinig kapotte kart, dat is altijd goed om te zien. Het was lekker weer, buiten in het zonnetje was het goed toeven. Na Opnithi zijn dubbele stint moest ik opnieuw aan de bak, een prima stint waarbij ik de voorsprong op zo’n 20 seconden kon houden. Er waren nog 4 stints te gaan waarvan we er alle twee nog 2 gingen doen, en allen DWT kon ons nog pakken, zo leek het.


Vooral de op 2 na laatste kart was een lastige, en we besloten dat ik deze kart zou pakken. Ik verloor terrein, want Filipe was ook aan het rijden, maar telkens kregen wij de kart van DWT in de stint na hun, en daar wist Opnithi dan weer goed gebruik van te maken in onze voorlaatste stint. We moesten nog steeds twee extra stops maken ten opzichte van al onze concurrenten, en die maakten we aan het begin van het laatste uur. Ik mocht het afmaken en met zo’n 40 seconden voorsprong hoefde ik niet te vrezen voor de 1e plaats. We verloren een heel klein beetje, maar ik was constanter dan Filipe en kon daardoor de voorsprong makkelijk boven de 30 seconden houden. Een hele lekkere marge die wel eens kleiner is geweest tijdens de 8 uur van FKI. Ondertussen barstte ook de strijd los om de snelste raceronde, want daar is in Brussel altijd een mooie trofee voor. Ik kwam nog in de buurt, maar onze kart was niet goed genoeg om echt aanspraak te maken op deze bokaal, die uiteindelijk naar Cedric Wauters ging. Maar de winst was voor BlueStar, en daar waren Opnithi en ik heel erg blij mee! Na 8 uur lang knokken mochten we de hoogste treden van het podium beklimmen. DWT werd verdiend 2e, voor Traxxis met Kenny Verbinnen, Nick van Ostade en Nicolas Leroy die het podium completeerden. Al met al een succesvolle dag, met de nodige spierpijn tot gevolg, hopelijk kunnen we volgend jaar opnieuw de 24 uurs race op deze fantastische baan rijden!

Formula Karting race 6

Ruben niet te stoppen met 6e zege op rij
Eupen, 8 september 2018

Op zaterdag 8 september ging het Formula Karting seizoen verder na een zomerstop van een maand of 2, daarvoor gingen we naar het Belgische Eupen voor een Strategic Special. De organisatie wilde eens wat nieuws proberen en kwam met het originele idee om meerdere tactische elementen te geven aan de rijders die vrij mochten worden ingezet verdeeld over de 3 races. Zo hadden we 3 shortcuts en 1 kartwissel die we in 3 races moesten gebruiken. Telkens was er een hotlap kwalificatie en ik had mijn strategie vooraf goed uitgedacht. Daaruit kwam vooral dat het tijdens de race opletten geblazen was, want het was met name anticiperen op wat de concurrenten deden tijdens de race. Ik pakte in race 1 pole position en voor mij was 1 ding vooraf heel duidelijk: de puntentelling beloond de 1e en 2e plek heel erg en daarom wilde ik vol gaan voor een overwinning in, in ieder geval 2 van mijn 3 races, mijn 3e race zou ik dan opofferen met een kartwissel.

Aangezien ik vanaf de koppositie kon vertrekken wilde ik deze race meteen voor de overwinning gaan. In het begin van de race nam Yoan Medart vanaf de 2e plek meteen een shortcut waardoor ik in een lastige situatie kwam. Ik moest nu flink aanzetten om later in de race weer voor hem te komen met het nemen van een shortcut, want als je al op de ideale lijn zit heb je voorrang ten opzichte van de mensen die door de shortcut komen. Ondertussen waren er veel mensen die al hun kartwissel maakten en vlak voor mij weer op de baan kwamen. Ik verloor gelukkig niet veel tijd met het inhalen van hen. Mats de Jong en Christian Douven reden vlak achter me en Christian besloot om een kartwissel te maken. Dit bracht hem alsnog op een 8e plek, ondanks dat hij nog 3 shortcuts over had, een goede move zo leek het. Ik nam met een ronde of 4 te gaan een shortcut en nam de leiding in de race weer over. Mats deed even later hetzelfde en kwam op plek 2 terug op de baan, hij ging dus ook Yoan voorbij. Gelukkig pakte niemand in de laatste rondes meer een shortcut en zo won ik de 1e race.


In race 2 had ik opnieuw pole position te pakken. Mijn redenatie was nu simpel, gezien ik niet wist wat voor kart ik in de laatste race zou krijgen en ik nu een goede had, ging ik deze race vol voor een goed resultaat en zou ik de laatste race mijn kartwissel doen. Hierdoor zou ik mijn 2 shortcuts in deze race willen inzetten en dat deed ik dan ook meteen aan het begin van de race. BlueStar teamgenoot Opnithi Puyato nam 3 shortcuts en kwam halverwege de race voor mij op de baan, verder kon niemand mij meer pakken want ik reed veruit de snelste rondetijden. Ik kon de 10 seconden die je met een shortcut won nog dichtrijden op Opnithi, maar op het moment dat ik aansloot viel de zwart wit geblokte vlag en finishte ik als 2e. Een mooi resultaat want ik had nu al een straatlengte voorsprong op de anderen in het klassement. Er moesten nog 5 mensen een kartwissel maken en dus wist ik dat ik in deze race maximaal als 15e kon eindigen. Alleen Bastien, Mats en Christian konden mij nog bedreigen voor de dagzege, maar daarvoor moesten ze allemaal winnen en dat kon er natuurlijk maar 1, dus een 2e plek was al zeker. Yoan nam in de laatste race de leiding en dat kwam mij niet slecht uit, want dat zou betekenen dat ik alleen maar hoefde te finishen. Als Mats zou winnen dan moest ik 16e worden, in het geval dat Christian zou winnen 17e. Bastien was vrijwel kansloos voor P1 want hij had geen shortcuts meer.


Ik reed een relaxte race en omdat Bart Martens naast zijn kartwissel nog een shortcut had, reed ik eenvoudig naar een 16e plek en stelde daarmee de eindzege veilig. Yoan reed een mooie race en kon daarmee de 2e plek in het dagklassement pakken, voor Mats die daarmee zijn 2e plek in het algemeen klassement verloor aan Yoan. Voor mij de 6e overwinning op rij dit seizoen, een onwerkelijke race waar ik enorm blij mee ben. Achteraf waren er gemengde reacties op de opzet van de race (zeker bij de mensen die niet op het podium stonden), maar ik denk dat het zeker geslaagd was! De volgende race is bij Kart Centre Roosendaal volgende maand.

500 ronden van Middelburg

Veersedam sterk, straf kost podium
Middelburg, 2 september 2018

De 500 ronden van Middelburg is een jaarlijks terugkerende race op het programma van Indoor Karting Middelburg, de enige Zeeuwse kartbaan die regelmatig wedstrijden organiseert voor de fanatieke rijders. Mijn eerste deelname aan deze race was in 2006, toen ik ook voor het eerst won, inmiddels dus alweer 12 jaar geleden. Vandaag stond ik opnieuw aan de start, samen met mijn Veersedam teamgenoten Dave Adriaanse en Guillermo van Pamelen. Een mooi team en naast het feit dat we vandaag heel graag wilden winnen, was het ook gelijk een hele mooie voorbereiding op het nieuwe ZIKK seizoen dat binnenkort weer zal beginnen. Er waren nieuwe voorbanden en die hadden een stuk meer grip dan de oude, en daardoor was de balans in de karts heel apart en dus een uitdaging om mee te rijden. In de hotlap kwalificatie moest ik daarom nog even wennen en reed ik zeker geen vlekkeloze ronden. Toch miste ik op slechts 6 honderdsten de pole position, echter stond ik pas 5e op de startgrid achter Auto Sturm 1 en 2 met Patrick en Nick, Lorenzo van team Haarbosch en Mike van KZW. Een enorm close resultaat, en ik wist dat mijn kart prima was. In het eerste uur voerde ik flink wat strijd met alle mensen voor me, maar na een minuut of 20 lag ik op kop en kon ik beginnen met het uitbouwen van een voorsprong.

Het eerste uur verliep verder uitstekend en Guillermo stond daarna klaar om mij af te lossen. Hij reed een prima stint al was Rico van Team Haarbosch wel wat sneller en die pakte virtueel de leiding (zij hadden al een longcut meer genomen). Ondertussen waren ook de teams van Auto Sturm met Joris en Dennie sterk bezig. Dave ging als 3e en hij had ondanks een kleine handblessure de gang er heel goed in zitten. Met constante tijden konden we gelijke tred houden met de andere teams in de top 3. De schifting zou duidelijk in de 2e helft van de race gaan plaatsvinden, zo leek het. Toen ging de toeter af voor een kapotte kart en dat gooide de hele wedstrijd op de schop. Ondanks dat in het regelement stond dat de toeter 6 seconden aan zou staan, werd hij al redelijk snel weer uitgezet. Hier hadden vele teams niet op gerekend en dus stonden er meerdere teams niet op tijd stil. Dave stond net op tijd stil maar kreeg vervolgens nog een beuk van achteren, en samen met 5 andere teams werd ook aan ons een zwarte vlag uitgedeeld.

Resultaat was meer dan een ronde straf waarbij we vanaf plek 2 ver terugzakten naar plek 5. Onze achterstand op het podium was nu groot. Ik ging het 4e uur weer doen en kon iets goedmaken, maar het podium leek erg ver weg. Team Haarbosch had ook een penalty gehad maar klom wel weer op richting de top 3, Rico en Lorenzo waren vandaag weer ouderwets sterk. Guillermo ging na mij en kon het gat naar plek 4 iets verder dichtrijden, daar reed momenteel Auto Sturm 2 met Mike Sturm aan het roer. De strijd om de leiding in de wedstrijd leek beslecht te worden in het voordeel van Team Haarbosch, terwijl om de 2e plek een duel losbarstte tussen Joris en Wouter in het laatste uur. Daarbij liet KZW zich tactisch in de fout lokken door te laat de longcut te nemen, waardoor ze achter Joris de baan weer op kwamen en genoegen moesten nemen met plek 3. Ik kon in het laatste uur nog een heel stuk goedmaken op de nummers 2 tot en met 4 in de wedstrijd, maar meer dan een strijd om plek 4 zat er niet meer in. Samen met Dennie vocht ik een mooi duel uit in de laatste minuten van de race, waardoor ook de toeschouwers nog een beetje geboeid konden toekijken. Na enkele mooie acties over en weer kon ik de 4e plek voor ons veiligstellen. Geen heel mooi resultaat maar wel een lekkere voorbereiding op het nieuwe seizoen bij IKM.